Μαλλον ακινδυνος

ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΑ

2012-01-26T11:59:00.001+02:00

Μετά από μπλογκαποτοξίνωση ενός μήνα και πλέον, και με το 2011 να ανήκει στο παρελθόν, αποφάσισα να μετακομίσω σε νέο «γαλαξιακό σύστημα».

Μετακομίζω μεν, αλλά για την ώρα… δεν χωρίζω. Ως φύση αναποφάσιστος, για ένα χρονικό διάστημα προσαρμογής (όλων μας), οι αναρτήσεις θα φιλοξενούνται και στα δύο blogs, τα οποία θα τρέχουν παράλληλα. Για να πω την αλήθεια, προτιμώ την πλατφόρμα της WordPress για το σβέλτο “ποστάρισμα” και το Blogger για την πληθώρα ρυθμίσεων που προσφέρει. Τελικά όμως, η ζυγαριά άρχισε να κλίνει απότομα προς την WP, μετά από 42 ημέρες διαλογισμού.

Aπό εδώ και στο εξής θα με βρείτε στο νέο μπλογκ του Γαλαξιάρχη.

Με λίγα λόγια, και του χρόνου σπίτια μας.

Πιτσιρίκος, Ελευθεροτυπία και στη μέση... Παραλληλογράφος

2011-12-27T23:08:00.001+02:00

Δεν το έκανα και δεν είχα καμία διάθεση να το κάνω. Δηλαδή να ασχοληθώ με το κάκιστο χιούμορ και την εμφανή εμπάθεια (λόγω προσωπικών προηγούμενων) του Πιτσιρίκου για το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας. Όμως, θέλοντας και μη, βρέθηκε ένα παλαιότερο κείμενό μου να αντιπαραβάλλεται (κακώς) με την αντίδραση εκατοντάδων ανθρώπων στην αποτυχημένη σάτιρα του -κατά τ' άλλα συμπαθή- μπλόγκερ. Ακόμη κι έτσι όμως δεν θα έγραφα κάτι, αν δεν εμπλεκόταν, όπως φαίνεται και επισήμως, το νεοσύστατο περιοδικό Unfollow με το ανάξιο λόγου αυτό ζήτημα. Κατά την άποψή μου δημιουργείται κακό προηγούμενο σε ένα τόσο φιλόδοξο αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα που όλοι -πιστεύω- θέλουμε να πετύχει, σπάζοντας τα στεγανά της ιδιωτικής και απόλυτα ελεγχόμενης ενημέρωσης.

Σε σημερινό του άρθρο ο Αυγουστίνος Ζενάκος θέλησε να υπερασπιστεί τη θέση του Πιτσιρίκου, αντιπαραβάλλοντας ένα δικό μου κείμενο στον Παραλληλογράφο, όπου τα έβαζα με τις πρακτικές κάποιων συναδέλφων στον ΔΟΛ. Ο Αυγουστίνος απορεί με τη χλιαρή αντίδραση προς αυτό μου το κείμενο, όταν για τον Πιτσιρίκο ξεσηκώθηκε το σοσιαλμιντιακό σύμπαν. Πιο συγκεκριμένα, διατυπώνει το εξής ερώτημα:

Γιατί άνθρωποι που θα αντιμετώπιζαν πολύ λίγα προβλήματα με ένα κείμενο όπως αυτό του Παραλληλογράφου, παθαίνουν τέτοια υστερία με ένα κείμενο όπως αυτό του Πιτσιρίκου, μολονότι πολύ ηπιότερο;

Οι λόγοι αγαπητέ φίλε Αυγουστίνε είναι απλοί:

Διότι το "κείμενο του Παραλληλογράφου" δεν ισοπέδωνε, αλλά εντόπιζε συγκεκριμένες νοοτροπίες από συγκεκριμένους ανθρώπους σε συγκεκριμένα συγκροτήματα. Ευθύς εξαρχής τα δύο κείμενα δεν σχετίζονται ούτε ως προς το περιεχόμενο, ούτε ως προς το νόημά τους.
Διότι το "κείμενο του Παραλληλογράφου" δεν παρίστανε ούτε το σατιρικό, ούτε το ανεκδοτικό. Ήταν μεν οργισμένο, αλλά άκρως πολιτικό. Αν διαφωνήσεις με αυτό εκ των πραγμάτων θα το κάνεις με όρους πολιτικούς και όχι παρεϊστικής πλάκας.
Διότι το "κείμενο του Παραλληλογράφου" δεν εμπεριείχε προσωπική εμπάθεια, ή προηγούμενα με τον ΔΟΛ. Καυτηρίαζε σε επίπεδο πρακτικών παραπληροφόρησης και επέκτεινε στο μιντιακό φάσμα με αφετηρία ένα παράδειγμα. Αναφερόταν σε νοοτροπία και όχι στον Όμιλο αυτόν καθεαυτόν. Πέρα από τον καυστικό (ίσως και υπερβολικό) τίτλο, το περιεχόμενο δεν ήταν προϊόν της χαιρεκακίας ενός προσώπου, αλλά η αυστηρή κριτική σε πρακτικές αντιδεοντολογικές και εν τέλει αντικοινωνικές.
Τέλος, κάτι πολύ βασικό: Παρόλο που και ο υπογράφων το "κείμενο του Παραλληλογράφου" δέχτηκε επίθεση (σε σαφώς μικρότερο βαθμό από τον Πιτσιρίκο βέβαια) στα social media, δεν προσέφυγε στην -δήθεν- πλάκα. Προσπέρασε τα προσωπικά σχόλια και κάποιες ευχές (για "κακό ψόφο") και απάντησε μόνο με πολιτικούς όρους στην κριτική με πολιτικούς όρους. Δεν υποστηρίζει ότι έχει το αλάθητο και ούτε επικαλείται την επισκεψιμότητα για να προσδώσει εγκυρότητα στην άποψή του.

Το follow or to Unfollow

Δυστυχώς, η γραμμή στήριξης της "άποψης" Πιτσιρίκου από συναδέλφους του διάσημου μπλόγκερ στο νεοσύστατο περιοδικό Unfollow έγινε με όρους... Χωμενίδη. Εννοώ δηλαδή εκείνη τη νοοτροπία που είτε θέλει το "διάσημο" να βρίσκεται στο απυρόβλητο, είτε την κριτική προς αυτόν να αποτελεί προϊόν ζήλιας για τη διασημότητά του. Μία νοοτροπία που έγινε περίγελως μετά τη θεατρική αποχώρηση του Χρήστου Χωμενίδη από τα social media, επειδή δεν άντεξε την έκθεση. Το τίμημα δηλαδή της διασημότητάς του και το ξεγύμνωμα του πραγματικού μεγέθους του. Δεν νομίζω ότι ο Πιτσιρίκος έχει ανάγκη τέτοιου είδους υπεράσπισης. Είναι πολύ πιο έξυπνος από τον διάσημο συγγραφέα και απείρως πιο εμβρυθής στον σοσιαλμιντιακό "βιότοπο".

Aυτό που ίσως δεν έχουν καταλάβει όλοι στη συντακτική ομάδα του περιοδικού, είναι ότι η κοινότητα στην οποία απευθύνονται θέλει να πετύχει ένα τέτοιο εγχείρημα. Όπως όμως πολύ σωστά επισήμανε κάποιος, η κοινότητα του Unfollow είναι εκείνη που διάβαζε παραδοσιακά Ελευθεροτυπία και δεν αρέσκεται σε ισοπεδωτικά τσουβαλιάσματα του τύπου "όλοι ίδιοι είναι". Αν το εναλλακτικό μέσο ξεκινά την καριέρα του πετροβολώντας στα τυφλά το παραδοσιακό μέσο που υπήρξε η μαμή του, τότε έχουμε ένα κακό ξεκίνημα. Όταν παρατηρείται και σε αυτό η πρακτική της συντεχνιακής αλληλεγγύης (σ.σ. ιδιόμορφης είναι η αλήθεια, αφού γίνεται στη βάση της επίθεσης στη ευρύτερη συντεχνία) τότε έχουμε ανακύκλωση της ίδιας ακριβώς παθογένειας και την επιβεβαίωση του απόλυτου κλισέ: ο δρόμος προς την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ

Ξαναξεκαθαρίσω κάποιες πολύ βασικές μου θέσεις για τον πόλεμο που έχει ξεσπάσει αυτή τη στιγμή στο χώρο των ΜΜΕ, τη θέση των δημοσιογράφων σε αυτό και την (κακώς εννοούμενη) αλληλεγγύη της κοινωνίας. Για την ακρίβεια δεν διαφωνώ με τις πρόσφατα εκπεφρασμένες απόψεις τόσο του Αυγουστίνου Ζενάκου, όσο και της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου. Ωστόσο, προσωπικά πάντα ήμουν αυτών των απόψεων:

Η αλληλεγγύη είναι πολιτική πράξη και όχι ελεημοσύνη. Δεν υποστηρίζεις τυφλά ένα συνδικαλιστικό αίτημα. Δεν υπερασπίζεσαι την διατήρηση των θέσεων εργασίας ανεξάρτητα από το σκοπό της εργασίας. Το κυριότερο όμως, διαθέτει πολιτική στόχευση και εμπεριέχει στοιχεία στρατηγικής. Στηρίζεις όποιον άνθρωπο έχει ανάγκη χωρίς ανταλλάγματα, αλλά δεν τρέχεις πίσω από κάθε συνδικαλιστικό αγώνα επειδή το επιτάσσει μία ανώτερη δύναμη. Η Αριστερά έχει πληρώσει τη νοοτροπία της κακώς εννοούμενης αλληλεγγύης τόσο όσο και το καπέλωμα κάποιων συνδικαλιστικών αγώνων ουσίας.
Ο δημοσιογράφος δεν είναι εργάτης, ούτε υπάλληλος γραφείου. Διαμορφώνει την κοινή γνώμη και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εξουσίας. Ο διαχωρισμός του ενυπόγραφου (αλλά και ανυπόγραφου) δημοσιεύματος, από το δημιουργό του είναι μία βολική πλην αποπροσανατολιστική λογική. Όσο ακριβώς και η ταύτιση των ιδιωτικών συμφερόντων των ΜΜΕ με όλους τους δημοσιογράφους συνολικά.
Ουδέποτε έβαλα στο στόχαστρο άλλον εργαζόμενο μιντιακής φάμπρικας, πλην δημοσιογράφων. Σε κάθε περίπτωση, είτε ταυτίζονται είτε όχι τα συμφέροντα του μέσου με εκείνα του δημοσιογράφου και διαμορφωτή κοινής γνώμης (εκ των πραγμάτων), από την όποια εξίσωση είναι απαραίτητο να εξαιρεθεί ένας πολύ μεγάλος αριθμός εργαζομένων και πολλαπλάσιος των δημοσιογράφων, των ΜΜΕ. Δοικητικό προσωπικό, εργάτες τυπογραφείων, υπάλληλοι δημιουργικού, τεχνικοί, οδηγοί κ.λπ. πληρώνουν το μάρμαρο και για την κρατικοδίαιτη διαπλεκόμενη βιομηχανία των μίντια, αλλά και για πολλές αμαρτίες των συναδέλφων τους δημοσιογράφων. Το χειρότερο όμως είναι ότι το δράμα αυτών των ανθρώπων παραμένει ακόμη και σήμερα στο παρασκήνιο, καθώς ξεχνάμε ότι εκείνοι υπέστησαν το πρώτο κύμα περικοπών.
Κάποια έντυπα πρέπει να κλείσουν. Παραμένω υπέρμαχος της άποψης ότι κάποια έντυπα έχουν αποκλειστικά αντικοινωνικό χαρακτήρα και δεν παίρνουν διόρθωση. Έντυπα (και κανάλια) των οποίων το κλείσιμο είναι σημαντικότερο ζητούμενο από την εργασιακή ασφάλεια των υπαλλήλων τους. Πρόκειται για κατ' ευφημισμόν εφημερίδες που εξυπηρετούν αποκλειστικά την επιχειρηματική ατζέντα του ιδιοκτήτη τους και την διαπλοκή με την εξουσία. Υπάρχουν μόνο γι' αυτόν το σκοπό και πρέπει να πάψουν να υπάρχουν γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Ως τότε όμως έχει νόημα να συζητάμε και για την ισορροπία σε αυτό το πλέγμα ιδιωτικών συμφερόντων, ακόμη και για τον υποτυπώδη ανταγωνισμό εμπορικής ενημέρωσης. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι η "Ελευθεροτυπία" είναι αναπόσπαστο μέρος του προβλήματος, η εξαφάνισή της από το χάρτη διαλύει αυτήν την υποτυπώδη ισορροπία και πολλαπλασιάζει την αποτελεσματικότητα της παραπληροφόρησης των ανταγωνιστών, προωθώντας περαιτέρω τα συμφέροντα των μεγαλοκατασκευαστών και εφοπλιστών κατόχων τους.

Υ.Γ. Τα δικά μου views per page κυμαίνονται μεταξύ 3 και 5 χιλιάδων. Θα ήθελα να γνωρίζω αν έχω δικαίωμα στην άποψη, ή θα πρέπει να περιμένω να σπάσουν το όριο των 30 χιλιάδων.

Ζαphod

Δεν είναι μοντάζ...

2011-12-22T19:27:00.001+02:00

...είναι ευχή (για τη νέα χρονιά)

Αντι-τρομοκρατήστε τα ΜΜΕ

2011-12-15T21:49:00.000+02:00

Μποϊκοτάζ διαφημιζόμενων στα ΜΜΕ που τρομοκρατούν τους εργαζόμενούς τους

Η αλήθεια είναι ότι δεν ενθουσιάζομαι με τον "συστημικό" ακτιβισμό και θεωρώ ότι τα διάφορα κινήματα καταναλωτών, εκτός ενός οριακού και επιφανειακού ελέγχου (εύκολα χειραγωγήσιμου μάλιστα) δεν προσφέρουν και πολλά, πέρα από την ψευδαίσθηση της συμμετοχής. Ωστόσο, μερικές φορές δεν είναι κακό να χρησιμοποιούνται παράλληλα διάφορα εργαλεία, ειδικά στα σημεία που πονάει το σύστημα: το κέρδος και την επικοινωνία.

Προς τι αυτός ο πρόλογος; Σήμερα το απόγευμα έπεσε μία ιδέα πολέμου τακτικής στα διάφορα "πειρατικά" ΜΜΕ που κλιμακώνουν την τρομοκρατία των εργαζομένων τους. Και ειδικότερα απέναντι στο Σκάι, που όχι μόνο αποφάσισε να σπάσει την σημερινή 24ωρη απεργία της ΕΣΗΕΑ αλλά και να δώσει εντολή σιγής ασυρμάτου στον τομέα ενημέρωσης χθες το βράδυ.
Η ιδέα αυτή χτυπά και τα δύο σημεία που αναφέρονται στην εισαγωγή: και στο κέρδος και στην επικοινωνία. Με λίγα λόγια, αντί να μποϊκοτάρουμε τον ίδιο το σταθμό (σ.σ. ούτως ή άλλως από μόνη της η ακροαματικότητα/τηλεθέαση/επισκεψιμότητα/κυκλοφορία δεν λέει τίποτε), μποϊκοτάρουμε τις διαφημιζόμενες εταιρείες στο πρόγραμμά του. Αρκεί και μόνο μία αρνητική εκστρατεία στις εταιρείες που διαφημίζονται εκεί, για να δημιουργηθεί πρόβλημα τόσο στην εικόνα όσο και τη συνεργασία του μέσου με τους πελάτες του.

Η απόσυρση διαφημιστικών πακέτων, ή απλώς και η απειλή για αποζημίωση, αποτελούν το μεγαλύτερο εφιάλτη σε αυτές τις πολύ ζόρικες εποχές για τα διαφημιστικά έσοδα. Οι δε διαφημιζόμενοι πελάτες θα πρέπει να αναλάβουν το ρίσκο της αρνητικής προβολής όταν επενδύουν με μόνο κριτήριο την ακροαματικότητα τους και όχι το περιεχόμενο ή τις πρακτικές του μέσου.
Πιστεύω ότι η ιδέα, και μόνο με τη διάδοσή της, θα μπορούσε να έχει κάποιο αποτέλεσμα, τουλάχιστον πάνω στο απύθμενο θράσος των αχαλίνωτων μεγαλοαφεντικών, καναλαρχών, εφοπλιστών και εργολάβων.

Ξεκινώ λοιπόν με την τετράδα διαφημιζόμενων στην απογευματινή ενημερωτική εκπομπή, προϊόν απεργοσπασίας, του ραδιοφωνικού Σκάι:

Τράπεζα Millennium
Καταστήματα Μουστάκας
Athens Metro Mall
Αρχιμήδης-Νεονάκης Α.Ε.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να επισημάνω, ότι χθες με απόφαση της διοίκησης του σταθμού, διακόπηκε η ενημέρωση για δώδεκα ώρες, σε απάντηση της τρίωρης στάσης εργασίας που κήρυξε η ΕΣΗΕΑ. Επρόκειτο δηλαδή για μία μορφή λοκ άουτ. Αντί της τρέχουσας ενημέρωσης, ο κ. Αλαφούζος αποφάσισε να προβάλλει σε μία ακόμη επανάληψη την γελοιωδέστατη αγιοποίηση της συμμορίας του Εφραίμ. Επιπλέον, σήμερα όλη την ημέρα μεταδίδει κανονικότατα ενημερωτικές εκπομπές παρόλη την 24ωρη απεργία που έχει κηρύξει η ΕΣΗΕΑ στο σταθμό.

Προφανώς το παράδειγμα μπορεί να επεκταθεί και στα υπόλοιπα "μαγαζιά ενημέρωσης" που εκμεταλλεύονται αδίστακτα μισθωτούς ή -ακόμη χειρότερα- τα λεγόμενα "μπλοκάκια". Σκεφτείτε το...

Ζαphod

Εσύ πόσα έφαγες;

2011-12-12T23:30:00.000+02:00

Σήμερα μου θύμησαν την περίφημη παγκάλειο ρήση «μαζί τα φάγαμε» (σ.σ. δεν είναι της ώρας η ταυτότητα του συγκεκριμένου πολιτικού παχύδερμου και του τι ακριβώς αντιπροσωπεύει στην ελληνική εφαρμοσμένη πολιτική). Ήθελα να πιστεύω ότι καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής κρίσης μπροστά στα μάτια μας, η ολοκληρωτική αυτή μπαλαφάρα θα χανόταν κάτω από το βάρος της ανυποληψίας - τόσο της ίδιας της άποψης όσο κι εκείνου που την εξέφρασε. Φευ...

Η Intelligence 2 Greece, μία ΜΚΟ με «κύρια δραστηριότητά την διοργάνωση debates (ανταγωνιστικών αγχιμαχιών) του τύπου της Οξφόρδης» (σ.σ. ναι, έχουμε και τέτοια φρούτα ΜΚΟ), οργάνωσε για σήμερα το απόγευμα -με χορηγούς επικοινωνίας τον Σκάι και την AthensVoice - ένα ακόμη "ντιμπέιτ". Αυτή τη φορά με θέμα το "μαζί τα φάγαμε" και κατά πόσο ισχύει. Καθυστερημένα ομολογουμένως, καθώς θα έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο πριν από ενάμισι χρόνο, όταν το καθαρά ψυχολογικό και πλήρως κατευθυνόμενο αυτό χυδαιολόγημα εκστομίστηκε από τον πλέον ποταπό εκπρόσωπο του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Ο ίδιος ο τίτλος της συζήτησης έπαιρνε θέση για το θέμα και μάλιστα με τον πλέον προκλητικό -από νοηματικής πλευράς- τρόπο: «Μαζί τα φάγαμε: Σε μια δημοκρατία, η ευθύνη είναι πάντα συλλογική». Αλλά δεν έχει πολύ σημασία αφού το debate έγινε πράγματι με όρους ισότητας, και χάρη στον ισορροπημένο συντονισμό του Νίκου Ανδρίτσου, δημοσιογράφο του Σκάι. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι υπέρ της άποψης "μαζί τα φάγαμε" τάχθηκαν οι κ.κ. Βερέμης,Λυμπεράκη και Φέδερστοουν, ενώ κατά οι κ.κ. Βαρουφάκης, Ζενάκος,Οικονομόπουλος (*).

Όμως δεν με ενδιαφέρει το περιεχόμενο του debate, γατί δεν με ενδιαφέρει καν το ερώτημα.

Θέμα απλής λογικής

Η αλήθεια είναι ότι αντιμετωπίζονται πανεύκολα οι "μαζιταφαγαμιστές" από το πρώτο κι όλας λεπτό της συζήτησης. Ούτε με πολιτική ανάλυση, ούτε με φιλολογικές αντιλογίες (βλ. debates). Αλλά, με ξερή λογική. Απλώς τους κάνεις την ερώτηση:

"Εσύ πόσα έφαγες και πότε πήγες να τα δηλώσεις για να σωθεί η χώρα;"

Έτσι λοιπόν, καθώς δεν είχα κανένα λόγο να διαθέσω τα €10 για να παρακολουθήσω από κοντά μία εντελώς άκαιρη συζήτηση για ένα θέμα που δεν έχει καν νόημα (και ποτέ δεν είχε, αφού χρησιμοποιήθηκε την κατάλληλη στιγμή από τον κατάλληλο άνθρωπο και για τον κατάλληλο λόγο), καταθέτω εδώ "my 2 cents" προς τους κ.κ. Βερέμη, Φέδερστοουν και Λυμπεράκη:

"Κυρία Λυμπεράκη, κύριε Βερέμη, κύριε Φέδερστοουν πόσα φάγατε;"
"Κυρία Λυμπεράκη, κύριε Βερέμη, κύριε Φέδερστοουν πήγατε στη ΔΟΥ της γειτονιάς σας να τα δηλώσετε για να σωθεί η χώρα;"

Να το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν. Οποιοσδήποτε εκφράζεται από αυτού του τύπου τις φασιστικές γενικεύσεις, οφείλει να εξηγήσει επαρκώς τη δική του προσωπική συμμετοχή στο φαγοπότι. Έπειτα, να επιστρέψει τα υπεξαιρεθέντα από την ελληνική οικονομία. Απλά πράγματα. Πέρα και πάνω από τις ιδεολογίες. Γιατί, όπως λέει κι η παροιμία, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Zaphod

Υ.Γ. Καταλαβαίνω ότι ο κ. Φέδερστοουν, εξ Εσπερίας, δεν είναι δυνατόν να συγκαταλέγεται στους "μαζιταφαγαμιστές", αλλά δυστυχώς -γι' αυτόν- μόνος του ανέλαβε την υπεράσπιση ενός ξεκάθαρα φασιστικού ιδεολογήματος: τη συλλογική ευθύνη. Ωστόσο, οι άλλοι δύο οφείλουν τώρα μία απάντηση. Ειδικά διότι ο μεν κ. Βερέμης ισχυρίστηκε ότι τα αποτελέσματα της κρίσης είναι η "ποινή για όλους μας" και η δε κ. Λυμπεράκη ότι "ως άνθρωποι φέρουμε ευθύνη για οτιδήποτε συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο" (σημείωση: έχοντας μάλιστα το θράσος να φέρει ως παράδειγμα μία βιασθείσα, καταλογίζοντάς της ευθύνη για το βιασμό!)

(*)

Kevin Featherstone, Καθηγητής Ελληνικών Σπουδών στο LSE, Διευθυντής του Hellenic Observatory in the European Institute
Θάνος Βερέμης, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Πανεπιστημίου Αθηνών
Αντιγόνη Λυμπεράκη, Καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Γιάνης Βαρουφάκης, Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Αυγουστίνος Ζενάκος, Συγγραφέας , δημοσιογράφος και αρθρογράφος
Χάρης Οικονομόπουλος, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο της Επικρατείας, Πρόεδρος του Ελληνοβρετανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου

Μία εξήγηση, καμία απολογία

2011-12-07T18:57:00.001+02:00

Σε απάντηση της πρόσφατης κατακραυγής για τα δύο παραποιημένα βίντεο του δελτίου ειδήσεων του Mega Channel, ο διευθυντής ειδήσεων του καναλιού, Χρήστος Παναγιωτόπουλος, έδωσε σήμερα το πρωί εξηγήσεις στο -υπό την ιδιοκτησία του- site aixmi.gr.

Προσωπική μαρτυρία για τον Α.‏ Γρηγορόπουλο
Στις 6 Δεκεμβρίου 2008, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφόνησε στα Εξάρχεια τον 16χρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του, αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα.
Ήταν μια οριακή στιγμή που πιστεύω ότι άλλαξε τη φορά των πραγμάτων. Πυροδότησε τεράστια κοινωνική ένταση, ενίσχυσε την επιρροή ακραίων στοιχείων που έκαιγαν την Αθήνα επί είκοσι μέρες με την αστυνομία σε ρόλο απλού παρατηρητή, προκάλεσε μεγάλη βλάβη στη διεθνή εικόνα της χώρας, έπληξε καίρια τον τομέα του τουρισμού και γέννησε μια νέα γενιά τρομοκρατών.
Τρία χρόνια αργότερα αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω την προσωπική μου μαρτυρία για τη συγκλονιστική αυτή υπόθεση, την οποία κλήθηκα να διαχειριστώ ως δημοσιογράφος -διευθυντής Ειδήσεων & Ενημέρωσης του Μega, αλλά και ως πατέρας.
Στο μόνιμο στόχο μου για την ανάδειξη της αλήθειας είχε προστεθεί και η βαθιά συναισθηματική μου φόρτιση, μιας που ο Κορκονέας είχε σκοτώσει ένα φίλο του γιου μου -του δικού μου 16χρονου Αλέξανδρου.
Δυστυχώς, όλα πήγαν λάθος. Μεταδώσαμε αλλοιωμένο το μοναδικό βίντεο-ντοκουμέντο από τη στιγμή της δολοφονίας. Είχαν περιληφθεί ήχοι διαδήλωσης και σπασμένων βιτρινών πριν ακουστούν οι δολοφονικοί πυροβολισμοί του Κορκονέα.
Έτσι, ευλόγως θα μπορούσε κάποιος να πιστέψει ότι προηγήθηκαν επεισόδια και, άρα, ο Κορκονέας βρέθηκε σε άμυνα!
Ακολούθησε καταιγίδα επιθέσεων κατά του Μega και εναντίον μου προσωπικά, με βασική κατηγορία ότι παραποιήσαμε το βίντεο για να βγάλουμε «λάδι» το δολοφόνο...

H συνέχεια εδώ

Με όλη την καλή θέληση και με την πεποίθηση ότι καθένας είναι αθώος έως την απόδειξη του αντιθέτου, θα προσπεράσω με μία απλή αναφορά κάποια πολύ κρίσιμα -και αναπάντητα- ζητήματα.

Το περίφημο βίντεο Γρηγορόπουλου δεν βγήκε χθες στον αέρα, αλλά πριν από τρία ολόκληρα χρόνια.
Δεν είναι ούτε τα πρώτα και -κατά πάσα πιθανότητα- ούτε τα τελευταία περιστατικά παραπληροφόρησης, κατευθυνόμενης ενημέρωσης ή και απόκρυψης πληροφορίας που συμβαίνει στο "αμαρτωλό" κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega. Είναι τα μόνα για τα οποία επιχειρείται να δοθεί κάποια εξήγηση μετά από τεράστια κατακραυγή.
Το ΕΣΡ παραμένει παθητικός -και αμίλητος- παρατηρητής των φαινομένων αυτών. Τα περιστατικά είναι γνωστά. Δεν αποκαλύπτονται από τον διευθυντή ειδήσεων του Mega. Παρά μόνο εξηγούνται από την πλευρά του.
Όλως τυχαίως και οι δύο αυτές περιπτώσεις αποτελούν ξεκάθαρες προσπάθειες εντυπωσιασμού και εκ των πραγμάτων εξυπηρετούν την πλευρά της καταστολής. Είναι δε προϊόντα -πάλι εκ των πραγμάτων- σχεδιασμού, έστω κι από ένα πρόσωπο (τον παραγωγό και τον β. σκηνοθέτη αντίστοιχα) κατά τα λεγόμενα Παναγιωτόπουλου. Δεν πρόκειται για ατυχήματα.
Οι εξηγήσεις δεν δόθηκαν στο μέσο όπου συνέβησαν τα περιστατικά: την άκρως μαζική τηλεόραση. Παρά σε έναν ιδιόκτητο ιστότοπο με μηδαμινή επισκεψιμότητα σε σχέση με το δελτίο ειδήσεων του Mega.

Από εδώ και πέρα όμως απευθύνομαι στον Χρήστο Παναγιωτόπουλο και το κείμενό του, ως αποδέκτης του, άρα και κριτής του (και πάλι καλόπιστα):

Κύριε Παναγιωτόπουλε,

Πρώτα από όλα η χρησιμοποίηση του γιου σας είναι δημαγωγία τηλεοπτικού τύπου και τίποτε περισσότερο. Εφόσον αληθεύει ότι ο Γρηγορόπουλος ήταν φίλος του γιου σας -και δέχομαι ότι αληθεύει- είναι προφανές ότι επιβαρύνεται περαιτέρω η θέση σας, από τη στιγμή που παραμένετε διευθυντής ειδήσεων τρία χρόνια μετά. Σε αυτά τα τρία χρόνια ουδέποτε κάνατε τον κόπο να απολογηθείτε για το ηχητικό μοντάζ του βίντεο και ενώ το γνώριζαν όλοι όσοι έχουν πρόσβαση στο Internet (και όσοι παρακολούθησαν τηλεοπτικές εκπομπές όπου αποκαλύφθηκε η παραποίηση). Το κυριότερο όμως: ούτε καν τώρα απολογείστε. Επιχειρείτε απλώς να εξηγήσετε το πώς συνέβη κάτι πριν από 1.100 ημέρες.

Ακόμη χειρότερη όμως καθίσταται η θέση σας, από τη δική σας -και αληθή- περιγραφή της "γραμμής παραγωγής" (σ.σ. της είδησης, για να μη γελιόμαστε). Εφόσον υπάρχει διπλός και τριπλός έλεγχος από πολλούς συντελεστές, είναι εκ των πραγμάτων άκυρη η θέση ότι για τα δύο περιστατικά ευθύνεται ένας βοηθός σκηνοθέτη κι ένας "άξιος" παραγωγός [σ.σ. πόθεν προκύπτει η αξία του, όταν αυτόβουλα παραποιεί βίντεο;] αντίστοιχα. Εκτός κι αν εννοείτε ότι τίποτε από όλα όσα περιγράφετε ως "γραμμή παραγωγής" δεν λειτουργεί στο δελτίο ειδήσεων του οποίου είστε διευθυντής, άρα η ανικανότητά σας είναι και υπαρκτή και διαρκής.

Φτάνουμε λοιπόν στο ζήτημα της παραίτησής σας, η οποία θυμίζει -επιτρέψτε μου την έκφραση- μουσαντένια παραίτηση υπουργού εμπλεκόμενου σε σκάνδαλο που "δεν γίνεται δεκτή από τον πρωθυπουργό". Αλλά ας δεχτώ κι εδώ, εντελώς καλοπροαίρετα, ότι πράγματι την υποβάλατε, αναλαμβάνοντας και την ευθύνη για τρίτους. Δεν ξεχνάμε βέβαια ότι ως διευθυντής η κορυφαία ευθύνη ούτως ή άλλως σας βαρύνει, είτε κάποιος συνεργάτης σας παραποίησε σκόπιμα ντοκουμέντα, είτε ο καφετζής γέμισε καφέδες τα κείμενα των ειδήσεων. Όπως ανέφερα παραπάνω κ. Παναγιωτόπουλε, το ότι τοποθετήσατε στο κάδρο τον φίλο του δολοφονημένου Γρηγορόπουλου, γιο σας, επιβαρύνει τη θέση σας. Ως άνθρωπος πλέον και ως γονιός, ένας τόσο άθλιος χειρισμός (σ.σ. δικός σας ο χαρακτηρισμός) πάνω από το πτώμα ενός 15χρονου παιδιού, θα έπρεπε να σας έχει οδηγήσει στη σιωπηλή απόσυρση από το επάγγελμα. Χωρίς υποβολές παραιτήσεων, αναλήψεις ευθυνών ενώπιον της διοίκησης και άλλα "θεσμικά". Απλά και ανθρώπινα. Από στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Τέλος, κανείς δεν επιθυμεί την απόλυση κανενός "μισθοσυντήρητου οικογενειάρχη" με "δωδεκαετή εργασία", ειδικά αν πρόκειται για ανθρώπινο σφάλμα. Μόνο που στο δελτίο ειδήσεων, του οποίου προϊσταστε, δείχνει να αδιαφορεί για την απώλεια μισθών ή και την απόλυση εκατοντάδων χιλιάδων μισθοσυντήρητων οικογενειαρχών. Για να μην πω, τις προπαγανδίζει κι όλας. Κι αν άφησα στην τελευταία παράγραφο να παρασυρθώ από το λαϊκισμό, το έκανα ως αντανακλαστικό στο διάχυτο λαϊκισμό των "εξηγήσεών" σας.

Όχι κύριε Παναγιωτόπουλε. Δεν πείθετε και με τις εξηγήσεις σας. Ούτε βέβαια με τη "συγγνώμη" που ουδέποτε υποβάλατε στα τρία αυτά χρόνια.

Υ.Γ. Ελπίζω το ΕΣΡ, το οποίο είναι πλέον πλήρως ενημερωμένο, να μην επιδείξει ανάλογη καθυστέρηση στις αποφάσεις και τις κυρώσεις του.

Ζαphod

Τρομοαηδία

2011-12-01T15:10:00.001+02:00

Άλλο ένα πλήγμα στην ενημέρωση. Άλλο ένα γρανάζι στη μηχανή της προπαγάνδας: Το άθλιο πρωτοσέλιδο του "Έθνους", μία ημέρα πριν την γενική απεργία της 1ης Δεκεμβρίου. Ένα ακόμη τρομολαγνικό σενάριο περί "τρομοκρατικού χτυπήματος στην καρδιά του πολιτικού συστήματος" που επικαλείται "ασφαλείς πηγές" και "σούπερ-κοριούς".

Το τρομοκρατικό μαλλί της γριάς

Έχει κουράσει τόσο πολύ ως εργαλείο, που πλέον καταντά φαιδρότητα επιπέδου επαρχιακής εμποροπανήγυρης. Ο χιλιοσημαδεμένος μπαλαντέρ της τρομοκρατίας, λίγο πριν από μία μεγάλη κινητοποίηση, βγήκε πάλι χθες από το μανίκι (της κ Μαρίας Ψαρά αυτή τη φορά) στο πρωτοσέλιδο του Έθνους (του μεγαλοκατασκευαστή Μπόμπολα).

Το ρεπορτάζ της κυρίας Ψαρά έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που υποδηλώνουν κατευθυνόμενο άρθρο (με ή χωρίς την ενεργή συμμετοχή του αρθρογράφου):

1. Εντυπωσιασμό, κατά τον εγχειριδιακό ορισμό του κιτρινισμού: «Γίνεται λόγος για μεγάλης κλίμακας επίθεση, με στόχο την καρδιά του πολιτικού συστήματος»
2. Γενικόλογη επίκληση πληροφοριών για δημιουργία εντυπώσεων: «αξιόπιστες πληροφορίες για σχεδιαζόμενο τρομοκρατικό χτύπημα», «οι "κοριοί" των αρμόδιων υπηρεσιών "έπιασαν" ύποπτους διαλόγους»
3. Λογικοφανείς συνδέσεις με άλλα γεγονότα, προκειμένου να φωτογραφηθούν κοινωνικοί χώροι: «Γκαζάκια στη Γλυφάδα», «Εμπρησμοί σε ΔΟΥ και αυτοκίνητα», «έκαψαν άλλα δύο μοτοποδήλατα»

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο εδώ:

Για την ιστορία, επαναλήφθηκε το γαϊτανάκι των "διαρροών" που διαψεύδονται επισήμως, όπως σε κάθε ανάλογη περίπτωση.

Όταν κλήθηκε η κυρία Ψαρά στο twitter να εξηγήσει τα ανεξήγητα σχετικά με αυτό το εξόφθαλμα φυτευτό άρθρο, καλύφθηκε πίσω από την κλασική δημοσιογραφική δικαιολογία: «Αν εσείς είχατε αυτήν την πληροφορία, τι θα την κάνατε;»

Κυρία Ψαρά, αν είχα αυτήν την πληροφορία ως δημοσιογράφος:
1. Θα την τριπλο-διασταύρωνα πριν την βγάλω και δεν θα χρησιμοποιούσα τους ρουφιάνους της ασφάλειας ως "ανώνυμες πηγές". Θα θεμελίωνα πολύ πιο σοβαρά την ανάπτυξη του θέματος και όχι με copy-paste σαχλαμάρες (βλ. σούπερ-κοριούς) από τον πολύγραφο του αστυνομικού ρεπορτάζ.
2. Θα φρόντιζα να είμαι πολύ πιο σαφής και προσεκτικός στην μεταφορά της πληροφορίας (σ.σ. τι πάει να πει αλήθεια "στόχος η καρδιά του πολιτικού συστήματος";) και δεν θα τη διαχειριζόμουν σαν τριτοκλασάτο εργάκι "κλέφτη κι αστυνόμων"
3. Δεν θα την πασπάλιζα με εντυπωσιακές πλην άσχετες λεπτομέρειες για να δημιουργήσω εντυπώσεις. Δεν θα την συνέδεα τόσο εύκολα με γκαζάκηδες.
4. Δεν θα επέτρεπα να χρησιμοποιηθεί σκανδαλωδώς για την πρόκληση τρομολαγνικού σκηνικού στο εξώφυλλο της κιτρινιφυλλάδας όπου εργάζομαι.

Ακόμη κι αν δεν υπηρετείτε την κατευθυνόμενη παραπληροφόρηση του ομίλου στον οποίο εργάζεστε, κυρία Ψαρά, θα έπρεπε κατ' αρχήν να σεβαστείτε την ίδια τη δουλειά σας. Κάτι που δεν κάνατε.

Τα δε τσαμπουκαλίκια περί "μπάτσων" τα ακούμε βερεσέ. Και "αθώα" να είστε, τη λαδιά σας την κάνατε. Αντί μαγκιάς, καλό θα ήταν να είστε πιο μετριοπαθής.

Παρατηρητήριο παραπληροφόρησης και δημαγωγίας

Χθες, κατά τη διάρκεια της 24ωρης απεργίας στα ΜΜΕ, μάθαμε ότι υπουργοποιήθηκε ένα ακόμη επιφανές στέλεχος του δημοσιογραφικού κλάδου και επιφανέστερο του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη. Μετά τους Καψή (πατέρα), Ρωμαίο, Λιάνη, Ευθυμίου, Ράπτη, Δημαρά, Γιαννακά, Ποδηματά, ένας ακόμη υπάλληλος του ΔΟΛ γίνεται επίσημα μέλος της εξουσίας. Ο Παντελής Καψής, που είναι και επίσημα υπουργός επικράτειας και κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Παπαδήμου, συνεχίζει την μακραίωνη παράδοση διαπλοκής του ΔΟΛ με την εξουσία αυτού του τόπου. Ειδικά μάλιστα στις πιο ταραγμένες περιόδους του.

Με αφετηρία αυτό το γεγονός και σε συνέχεια της προσπάθειάς μου να καταδεικνύω το ρόλο μέρους της δημοσιογραφικής οικογένειας στην Ελλάδα, θα επιχειρήσω να ενοποιήσω όλες τις συκοφαντικές, προπαγανδιστικές, αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές περιπτώσεις αρθρογραφίας, σχολιασμού και ρεπορτάζ που πέφτουν στην αντίληψή μου. Ένα είδος παρατηρητηρίου, το οποίο θα παρουσιάζει όχι γενικόλογες φήμες, αλλά ονόματα, ημερομηνίες και επιχειρηματικούς ομίλους της δημοσιογραφικής βιομηχανίας στην υπηρεσία της εξουσίας.

Ζαphod

ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Φαρμακόγλωσσα Κίρκη: Οι πιο πρόσφατες επιφυλλίδες του νυν κυβερνητικού εκπροσώπου -και τότε "δημοσιογράφου" του ΔΟΛ- Παντελή Καψή

«Φασίστες, κομμουνιστές και μαλάκες»

2011-11-30T10:18:00.001+02:00

(2.57) Οι "αγανακτισμένοι" είναι "φασίστες, κομμουνιστές και μαλάκες"

Θ.Πάγκαλος, Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Παπαδήμου. Συνέντευξη στο Κανάλι 5 της Γαλλίας.

Τους κομμουνιστές τους είδαμε.

Κάτι φασίστες τους κυνηγήσαμε.

Για τον μαλάκα τώρα, απορώ: κύριε Πάγκαλε πώς κατάφερες και πέρασες απαρατήρητος από την πλατεία Συντάγματος;

Υ.Γ. Σαν σήμερα ο συνώνυμος παππούς του εν λόγω μαλάκα, απαγορεύει στις γυναίκες να φοράνε κοντά φουστάνια όταν βγαίνουν έξω. Συμπτώσεις και κληρονομικότητα... μαλακίας.

Χαρίζεται η αλληλεγγύη;

2011-11-28T19:26:00.001+02:00

Με σημερινή ανακοίνωση του ΔΟΛ (με mail), οι εργαζόμενοι στον όμιλο έμαθαν ότι θα δεχτούν μία ακόμη οριζόντια περικοπή 20% στους μισθούς τους και μάλιστα χωρίς καμία προηγούμενη συνεννόηση με την εργοδοσία. Έτσι, "για να μην κλείσει το μαγαζί". Σε προσωπικό επίπεδο έχω γράψει δύο έως τώρα κείμενα (εδώ, εδώ και βέβαια δεν ξεχνάμε και αυτό) ειδικά για την περίπτωση "δημοσιογράφος στο ΔΟΛ" (όχι μακετίστας, γραμματέας, καθαρίστρια ή σαντουιτσάς), αναφέροντας ότι η δική μου υπομονή για το ρόλο της επικρατούσας άποψης των επαγγελματιών δημοσιογράφων του ομίλου σε ό,τι αφορά την κοινωνία και τα κινήματα, έχει αρχίσει να εξαντλείται. Το ζήτημα λοιπόν επανέρχεται, για το πώς αντιλαμβάνομαι τη σημερινή εξέλιξη και τη θέση μου απέναντι στους δημοσιογράφους του Οργανισμού Λαμπράκη, των οποίων οι μισθοί πριονίζονται περαιτέρω.

Σημείωση: επειδή σήμερα, με αφορμή τις εξελίξεις στο ΔΟΛ, δέχτηκα φραστική επίθεση για τα προηγούμενα αυτά κείμενα, αποφάσισα να γράψω και πάλι σε προσωπικό επίπεδο. Χωρίς εγχειρίδια ταξικής πάλης. Το τι έπραξα ως αλληλέγγυος στο παρελθόν δεν το καταθέτω, γιατί επιθυμώ η ανάγνωση να γίνει χωρίς όρους ανταπόδοσης.

Να κλείσει ή να μην κλείσει; Ιδού η απορία

Ας πάρουμε ως παράδειγμα μία χημική βιομηχανία που κατασκευάζει όπλα χημικού πολέμου. Τα όπλα αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί στον άμαχο πληθυσμό μίας άλλης χώρας σε μία άλλη ήπειρο. Αναρωτιέμαι λοιπόν:

Θέλω να κλείσει αυτή η χημική βιομηχανία;
Θέλω να κλείσουν όλες οι βιομηχανίες που παράγουν όπλα ή ακόμη και μέσα καταστολής;
Αν ναι, τι θα συμβεί στους εργαζόμενους σε αυτά;
Θα σταματήσουν άραγε να παράγονται όπλα;
Μήπως θα μπορούσε να αλλάξει η παραγωγή, χωρίς να κλείσουν;
Χωρίς καν να αλλάξει το μοντέλο ιδιοκτησίας;

Η εύκολη απάντηση είναι να κλείσουν. Το ίδιο εύκολη είναι να μη γίνει τίποτε έως ότου αλλάξει το μοντέλο ιδιοκτησίας (με την ανατροπή του καπιταλισμού), οπότε και θα πάψει -αν όλα πάνε καλά- και η παραγωγή χημικών όπλων. Ενδιάμεσα υπάρχουν πολλές απαντήσεις (και ισάρριθμοι αγώνες). Σε κάθε περίπτωση, (μου) είναι ξεκάθαρο ότι ο εργαζόμενος της χημικής αυτής βιομηχανίας έχει μηδαμινή ευθύνη για τη χρήση του παραγόμενου προϊόντος. Δεν μπορώ να δεχτώ όμως ότι δεν έχει καμία ευθύνη, γιατί τότε αρχίζουν οι προεκτάσεις σε τομείς όπου τα όρια δεν είναι τόσο ευδιάκριτα. Η ευθύνη ξεκινά (και τελειώνει) στο ατομικό και συνειδησιακό επίπεδο καθενός από αυτούς τους εργαζόμενους.

Ισχύει άραγε το ίδιο για μία εφημερίδα ή ένα κανάλι, που καθημερινά συκοφαντεί, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, παραπληροφορεί και πολεμά την ίδια την κοινωνία; Πρέπει ή όχι να κλείσει κάθε παραμάγαζο, το οποίο αποτελεί το μακρύ χέρι της εξουσίας στον πολύ ευαίσθητο τομέα του μαζικού ελέγχου συνειδήσεων; Και βέβαια, ποιος ο ρόλος ενός "εργαζόμενου" (σ.σ. δημοσιογράφου και όχι γραφίστα, πορτιέρη, καφετζή) που τελικά μετατρέπεται ο ίδιος στο "χημικό όπλο" που ψεκάζει άμαχους;

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη...

Δεν κρύβω ότι -σε αυτή τη φάση- επιθυμώ να κλείσουν όλες οι εφημερίδες και τα κανάλια του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη αλλά και των Ομίλων Αλαφούζου και Μπόμπολα. Θεωρώ ότι η λειτουργία τους είναι άκρως βλαπτική για την κοινωνία και βέβαια απολύτως εχθρική για τα συμφέροντα των εργαζομένων. Τα εταιρικά αυτά σχήματα έχουν καταστρέψει συνειδήσεις, κατακρεουργήσει την πραγματικότητα, σπιλώσει, διαφθείρει, ενδεχομένως οδηγήσει και στην αυτοκτονία ανθρώπους. Συγκεκριμένα στελέχη αλλά ακόμη και χαμηλότερης βαθμίδας δημοσιογράφοι, ως διαμορφωτές κοινής γνώμης, έχουν συμμετάσχει (οι περισσότεροι εν γνώση τους ή και ηθελημένα) σε αυτόν τον πόλεμο. Άλλος σε μεγαλύτερο βαθμό και άλλος σε μικρότερο. Άλλος με αυτοσκοπό την εξυπηρέτηση συμφερόντων και άλλος με τη σιωπή και τη συναίνεσή του.
Όπως επαναλαμβάνω συχνά είμαι υπέρμαχος της ατομικής ευθύνης. Όσο χυδαίο και φασιστικό είναι το "μαζί τα φάγαμε", άλλο τόσο επιφανειακό και ανέξοδο είναι το "είμαστε όλοι εργάτες". Ειδικά για τον τομέα της δημοσιογραφίας, είμαι διπλά αυστηρός, θεωρώντας την σκέλος ενός θεσμικού οικοδομήματος (σ.σ. δεν είναι τυχαίο ότι εμφανίζει τις ίδιες ακριβώς παθογένειες με τους υπόλοιπους θεσμούς) και όχι μία ακόμη φάμπρικα, με εργάτες και αφεντικά. Αν ο εργάτης της χημικής βιομηχανίας του παραδείγματός μας δεν ευθύνεται ενεργά για τα χημικά όπλα που αυτή παράγει (πόσο μάλλον για τη χρήση τους), δεν μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο για τον δημοσιογράφο που γίνεται αγωγός της καθεστωτικής προπαγάνδας που πρωταρχικό στόχο έχει τον εξανδραποδισμό της κοινωνίας και την καταστροφή των (πραγματικών) εργατικών κινημάτων.

Όταν επισήμαινα την ευθύνη όσων συναινούν στα άρθρα των Νέων και του Βήματος, έκανα λόγο για την συνεισφορά καθενός από αυτούς στην μάχη ενάντια στην κοινωνία και το εργατικό κίνημα (επεκτείνοντας προφανώς και στις περιπτώσεις των "συνενόχων" των διαφόρων πασχοπρετεντέρηδων - και όχι των ίδιων των πασχοπρετεντέρηδων που ούτως ή άλλως είναι και ορατοί στόχοι και αναπόσπαστα κομμάτια της εργοδοσίας). Καλώς ή κακώς, δεν πιστεύω ότι η αλληλεγγύη χαρίζεται με τη μορφή ελεημοσύνης. Όπως και ο σεβασμός, κερδίζεται. Κερδίζεται μάλιστα σε ατομικό επίπεδο, παρόλο που και η συνεισφορά και η αποδοχή έχουν μαζική μορφή. Τα κινήματα έχουν ούτως ή άλλως κουραστεί, αποδυναμωθεί και κατακερματιστεί από τους διάφορες "ατομικότητες" που εκμεταλλεύτηκαν το συλλογικό συμφέρον των εργαζομένων για να υπηρετήσουν το προσωπικό συμφέρον (δικό τους και εργοδοσίας). Οι δημοσιογράφοι κατέχουν εκ των πραγμάτων διπλή ιδιότητα - θεσμική και υπαλληλική. Όπως περίπου οι δικαστές και οι αστυνομικοί, καθώς επιπλέουν ασκούν μορφή εξουσίας.

Συμπεράσματα έχουμε;

Δεν είμαι σε θέση ούτε τα κινήματα να συμβουλέψω, ούτε καν καθέναν ξεχωριστά από εμάς. Παρόλο που σε ατομικό επίπεδο έχω ξεκαθαρισμένη θέση, ως ενεργό μέλος της κοινωνίας πιστεύω ότι δεν υπάρχει αυτόν τον καιρό η πολυτέλεια για εσωτερικό ξεκαθάρισμα και ενδοταξικές ρήξεις. Ούτως ή άλλως έχω αναφερθεί στην εκμετάλλευση του πατριωτικού συναισθήματος, παρόλο το ενδεχόμενο να οδηγηθούμε σε επικίνδυνα και αποπροσανατολιστικά μονοπάτια. Δεν πρόκειται να στυλώσω τα πόδια για μερικές εκατοντάδες απολυμένους δημοσιογράφους, παρόλο που νιώθω αηδία απέναντι σε συγκεκριμένους εκπροσώπους του κλάδου (και δεν είναι λίγοι αυτοί). Αλλά να συμμετέχω στον αγώνα να μείνουν ανοικτά κάτι μαγαζιά σαν τα Νέα και την Καθημερινή, σαν το Βήμα και το Σκάι; Με συγχωρείτε αλλά δεν θα πάρω. Παρά μόνον αν οι δημοσιογράφοι τους αποφασίσουν είτε να τα καταλάβουν, είτε απλώς να πάψουν να (συν)υπογράφουν την φθηνή, απεχθή και καταστροφική προπαγάνδα που παράγουν.

Ζαphod

30 χρόνια σοσιαλισμός

2011-11-25T01:24:00.001+02:00

1981

2011

Υ.Γ.1 Για την καταστροφή της πολιτικής και εν τέλει της δημοκρατίας, παγκοσμίως, από την εμφάνιση του λεγόμενου "κέντρου" ως γνήσιου εκφραστή των γυρολόγων της εξουσίας, θα επανέλθω πολύ σύντομα. Εξηγούνται πολλά για το πώς το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα-κατσαρίδα, θα επιβιώσει ακόμη και μίας επερχόμενης πυρηνικής καταστροφής. Μόνο και μόνο για να εκφράσει τον μικροαστό των σπηλαίων...

Υ.Γ.2 Το τσιμπούκι είναι μία χρησιμότατη σημειολογική λεπτομέρεια για τον μελετητή του μέλλοντος

Workshop: Συνδιαμορφώνοντας την ενημέρωση που θέλουμε

2011-11-18T15:29:00.001+02:00

Workshop: Συμμετοχική Δημοσιογραφία

στο radiobubble (Ιπποκράτους 146, Αθήνα)

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011, 11:30-16:00

Έλα να γνωρίσεις κι εσύ τι σημαίνει "Συμμετοχική Δημοσιογραφία", τα επιχειρησιακά της μοντέλα και τα εργαλεία κοινωνικής συμμετοχής. Χρησιμοποίησε στην πράξη και σωστά την πρώτη πλατφόρμα Δημοσιογραφίας των Πολιτών του #rbnews.

Πρόγραμμα:

11:30πμ - 13:30μμ
Αγγελική Μπούμπουκα: Επιχειρησιακά μοντέλα και εργαλεία κοινωνικής συμμετοχής

πειράματα συμμετοχικής δημοσιογραφίας που δοκιμάζονται σε όλο τον κόσμο.
σύγκριση μοντέλων οργάνωσης υβριδικών μέσων ενημέρωσης που βασίζονται σε web 2.0 εργαλεία
οι δυνατότητες ανάπτυξης ενός δικού μας βιώσιμου μοντέλου που να συνδυάζει ανοιχτή συμμετοχή και ποιοτικό περιεχόμενο.

13:30μμ - 2:00μμ διάλειμμα μισής ώρας

2:00μμ - 4:00 μμ
Galaxyarhis: Να μοιραστούμε τα εργαλεία του #rbnews

πως διαχωρίζουμε την είδηση από το σχόλιο
πως διασταυρώνουμε τις πηγές μας από το twitter, το facebook, τα blogs
πως λειτουργεί το coveritlive και πως το διαχειριζόμαστε
πως δημοσιεύουμε/ποστάρουμε στο blog της δημοσιογραφίας των πολιτών (news.radiobubble.gr)
πως συμβάλουμε/δημοσιεύουμε με μεταφράσεις κειμένων στο blog

H Αγγελική Μπούμπουκα είναι δημοσιογράφος στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», όπου κάνει ελεύθερο ρεπορτάζ και διατηρεί τη στήλη «e-minds» για την κουλτούρα του Διαδικτύου. Πρόσφατα ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στη δημοσιογραφία, που την έστρεψαν στην ακαδημαϊκή έρευνα γύρω από τα νέα μέσα.

Ο «Γαλαξιάρχης» είναι μπλόγκερ και δημοσιογράφος, με δεκαετή παρουσία σε περιοδικά και sites πληροφορικής και τεχνολογίας.

-------------------------------------------------------------------------------------

Προτού πατήσεις το link που σε έφερε στο Radiobubble News, πιθανότατα είχες ξανασκεφτεί αν αυτό που αποκαλείται “δημοσιογραφία των πολιτών”, “συμμετοχική”, “συνεργατική” ή κάπως αλλιώς οριζόμενη “δημοσιογραφία”, είναι κάτι που μπορεί να σε αφορά σαν πολίτη.
Δεν αποκλείεται και να είχες αποφύγει να σκεφτείς σε βάθος αν πρόκειται για κάτι πραγματικό ή για μια θεωρητική φούσκα όπως αντιτείνουν πολλοί. Μπορεί και να σε κουράζει η σχετική διαμάχη γύρω από αυτές τις έννοιες, στην οποία κατά κανόνα πρωταγωνιστούν από τη μια επαγγελματίες δημοσιογράφοι και από την άλλοι ακτιβιστές-υπέρμαχοι κάποιων (καλώς ή κακώς εννοούμενων) ανοιχτών μοντέλων ηλεκτρονικής ενημέρωσης.

Από τη στιγμή, πάντως, που πατούσες το link για να φτάσεις σε αυτή τη σελίδα, γινόσουν ήδη αναγνώστης και μέλος αυτής της κοινότητας που χτίζεται τα τελευταία χρόνια γύρω από το Radiobubble και πού -ανεξάρτητα από το βαθμό που το επιδιώξαμε ως διαχειριστές, σε διάφορες φάσεις της ζωής του- έχει λειτουργήσει ως κόμβος πληροφόρησης και ενημέρωσης.
Κι αν παραμένεις απλός αναγνώστης, στέκεσαι στο πρώτο σκαλοπάτι ενός σχήματος που προσδιορίζει τις σχέσεις και τις θέσεις του καθενός μας στις online κοινότητες:

αναγνώστης
->
συνεισφέρων
->
συνεργάτης
->
ηγέτης

Στο τελευταίο σκαλοπάτι δεν θα βρεις έναν και μοναδικό ηγέτη. Το μοντέλο που υπερασπιζόμαστε και προωθούμε δεν είναι ιεραρχικά διαμορφωμένο από την κορυφή προς τη βάση (top-down). Στηρίζεται στη διαμόρφωση ενός δικτύου που ανατροφοδοτείται από τα ενεργά μέλη που δρουν στα ενδιάμεσα σκαλοπάτια. Είναι μια ηγεσία που προκύπτει μέσα από το φιλτράρισμα της κοινότητας και την αναγνώριση ότι κάποια μέλη της υπηρετούν τις αρχές της με μεγαλύτερη συνέπεια, πάντα υπό τον έλεγχο της υπόλοιπης κοινότητας.

Στην πρόσφατη αναδιοργάνωση της κοινότητας του Radiobubble δόθηκε έμφαση στη δημιουργία ενός “σοβαρού πόλου Δημοσιογραφίας των Πολιτών”. Το ήδη επιτυχημένο εργαλείο του #rbnews, που επιτρέπει την συνάθροιση ενημερωτικών tweets σε πραγματικό χρόνο, συμπληρώθηκε από το ειδησεογραφικό μπλογκ news.radiobubble.gr. Η ομάδα του διασταυρώνει, επιμελείται και παρουσιάζει κομμάτια της ειδησεογραφίας που ενδιαφέρουν την κοινότητα. Επιλεγμένα ρεπορτάζ και αναλύσεις μεταφράζονται σε όσες γλώσσες αυτό είναι εφικτό κάθε φορά.

Στο Radiobubble News, όμως, δεν θεωρούμε ότι αρκεί ένας στενός πυρήνας συνεργατών που να φιλτράρει, να επιμελείται και να μεταφράζει τις ειδήσεις. Στόχος είναι να διευρυνθεί όσο γίνεται περισσότερο ο κύκλος των ανθρώπων που θέλουν να προσφέρουν περιεχόμενο. Το χτίσιμο του κόμβου ενημέρωσης δεν μπορεί παρά να βασιστεί στην επέκταση της κοινότητας με την εμπλοκή ακόμη περισσότερων πολιτών που θα εμπλουτίσουν τις πηγές και τη θεματολογία του.
Μας ενδιαφέρει κυρίως να προσφέρουμε μέσω του Radiobubble News διέξοδο ενημέρωσης και ανταλλαγής πληροφόρησης σε εκείνα τα τμήματα της κοινωνίας που νιώθουν αποκλεισμένα από τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Καλούμε τους εργαζόμενους, επαγγελματίες, ειδικούς σε κάποιο τομέα ή απλούς πολίτες που ενδιαφέρονται να πάρουν μέρος στη συνδιαμόρφωση ειδησεογραφικού περιεχομένου, να συμμετάσχουν σε ένα εργαστήρι για τη συμμετοχική δημοσιογραφία.

Αναλυτικότερα:

Στόχος της πρώτης ενότητας είναι να κατανοήσουμε πόσο έχει αλλάξει μέσα από το Διαδίκτυο η σχέση του αναγνώστη/χρήστη με την είδηση σε κάθε στάδιο της ζωής της (από τη συλλογή της πληροφορίας, έως και τη διαμόρφωση και το διαμοιρασμό της) και τι περιθώρια υπάρχουν να αλλάξει ακόμη περισσότερο.
Θα παρουσιαστούν συμπεράσματα ακαδημαϊκών ερευνών που καταγράφουν σε ποιό βαθμό τα παραδοσιακά ΜΜΕ διεθνώς προσαρμόζονται στη συμμετοχική κουλτούρα των κοινωνικών δικτύων αλλά και κατά πόσο οι μηχανισμοί τους αντιστέκονται σε πιο ουσιαστικές αλλαγές.
Θα αναφερθούμε επίσης σε εναλλακτικά μοντέλα ενημέρωσης (διεθνούς ή τοπικής εμβέλειας) που στηρίζονται στη συμμετοχή των χρηστών και θα αναλύσουμε τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες τους.

Στόχος της δεύτερης ενότητας είναι η βασική "εκπαίδευσή" μας στα εργαλεία που έχουν δημιουργηθεί από την ομάδα του #rbnews, ώστε να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες της "δημοσιογραφίας των πολιτών". Μέσα από απλά παραδείγματα, θα μάθουμε να διαχωρίζουμε τις ειδήσεις από τα σχόλια και θα κατανοήσουμε τις βασικές τεχνικές διασταύρωσης μιας είδησης.
Στη συνέχεια θα εξασκηθούμε σε πρακτικές με τις οποίες μπορούμε να είμαστε αποδοτικοί τόσο στη μεταφορά δικών μας ειδήσεων, -ειδήσεων δηλαδή των οποίων είμαστε εμείς είτε "μάρτυρες", είτε "φορείς", μιας και προέρχονται από τους κοινωνικούς χώρους στους οποίους δραστηριοποιούμαστε.

Αν ενδιαφέρεσαι να συμμετάσχεις ή απλώς να κατανοήσεις καλύτερα την εξέλιξη των μοντέλων ενημέρωσης στην ψηφιακή εποχή, σε περιμένουμε την Κυριακή 27 Νοεμβρίου στο radiobubble all day cafe bar.

Η Αριστερά, το τέλος του κόσμου και ο Φόρεστ Γκαμπ

2011-11-16T12:57:00.001+02:00

Προειδοποιώ. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι πολιτικά ορθό.
Δεν είναι ευχάριστο, ούτε κομψό, ούτε ντελικάτο. Δεν τηρεί τους τύπους και τους κανόνες καλής συμπεριφοράς. Δεν είναι καν ψύχραιμο. Και δεν είναι ψύχραιμο, γιατί ανάμεσα σε τόσους τόνους ανοησίας και φυγοπονίας, η διατήρηση της ψυχραιμίας καταντά μία υπεράνθρωπη άσκηση. Επειδή λοιπόν η πέτρα δεν γυρνά πίσω, προτιμώ τη βία της γλώσσας που -στην χειρότερη περίπτωση- το μόνο θύμα της θα είναι μία πληγωμένη μικροαστική υπόληψη.

Το πρόσφατο εφεύρημα των δήθεν προοδευτικών και καραδήθεν μεταρρυθμιστών (ιδεολογικών σαλτιμπάγκων του πιο στυγνού νεοφιλελεύθερου μοντέλου, κι ας παριστάνουν τις σοσιαλδημοκρατίζουσες αθώες περιστερές), που χρησιμοποιείται σε κάθε δυνατή περίσταση, συνοψίζεται στη φράση "Η Αριστερά φταίει". Πρόκειται για την μοναδική απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση. Το μάννα της ιδεολογικής πενίας. Το πολιτικό αντίστοιχο του "42" στο ύστατο ερωτημα για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα. Για την ακρίβεια, πρόκειται για τη νέα μονάδα μέτρησης της ανθρώπινης βλακείας, σε ό,τι αφορά τον πολιτικό δείκτη ευφυίας.

Βλακεία Νο 1: Για την οικονομική κρίση φταίει η Αριστερά που έκανε πλάτες στους "μαζί τα φάγαμε"
Πρώτα απ' όλα, για την οικονομική κρίση δεν φταίει το "μαζί τα φάγαμε". Έως και ο κεντρικός τραπεζίτης που σου φύτεψαν στη θέση του πρωθυπουργού, το αποδέχεται δημόσια. Καιρός να ξυπνήσεις κι εσύ.
Ακόμη όμως κι αν ίσχυε η παγκάλειος ρήση, αυτή η βγαλμένη από το βόθρο του κοινωνικού αυτοματισμού, βρωμερή σκατούλα, μάντεψε: η Αριστερά ήταν πάντα εναντίον των "μαζιταφαγαμιστών". Στηλίτευσε κάθε καραγκιοζάκο που μάσαγε δημόσιο χρήμα, κάθε νοοτροπία επιτυχημένου εκσυγχρονιστή που συνοψίζεται στο τρίπτυχο τζιπ-κότερο-μπουζούκια, κάθε ανατολίτικη χλιδογκλαμουριά πλαστικού χρήματος-πλαστικής γκόμενας-πλαστικής μούρης, κάθε κομματικό καθικάκι που αποκαθιστούσε "χήρες και ορφανά" στο κρατικό μαγαζάκι του. Αν εσύ ήσουν γκάβακας ή τότε συμμετείχες ενεργά στο πανηγυράκι, δεν σου φταίει η Αριστερά. Καθρέφτη έχεις. Πρόσωπο επίσης. Τράβα και φτύστο. Και μετά, ζήτα μου τη διεύθυνση της πλησιέστερης εφορίας για να πας να δηλώσεις αυτά που εσύ έφαγες. Τίμια πράγματα. Σταράτα...

Βλακεία Νο 2: Για την άτακτη πτώχευση και την έξοδο από την ευρωζώνη θα φταίει η Αριστερά
Για την πιθανή άτακτη πτώχευση θα φταίει το κόμμα που ψήφισες. Αποκλειστικά και μονάχο του. Αν δεν γνωρίζεις την πολύ πρόσφατη παγκόσμια ιστορία άτακτων πτωχεύσεων, μη ζητάς τα ρέστα από την Αριστερά. Στα δύο χρόνια που έβγαινε από τη χώρα ζεστό χρήμα υπό μορφή καταθέσεων και επενδύσεων σε ακίνητα εξωτερικού, ακριβώς διότι οι πολιτικές πτώχευσης της κυβέρνησής σου το επέτρεπαν, εσύ ήσουν πολύ απασχολημένος με τον φασίστα φορτηγατζή και τον σατανιστή δημόσιο υπάλληλο.
Φταις όμως κι εσύ που ταύτισες το ευρώ με την Ευρώπη των λαών. Που συνεχίζεις να πιστεύεις ότι ο δρόμος προς την Ευρώπη, περνά μέσα από ένα τραπεζικό κονκλάβιο που συντηρεί μία ανάπηρη νομισματική ένωση ισχυρών και ηλιθίων. Πού αντιλαμβάνεσαι το νόμισμα, ως ευκολία για ψώνια στο Παρίσι και καφέ στη Ρώμη.

Βλακεία Νο 3: Για το ότι δεν εφαρμόζεται το Μνημόνιο φταίει η Αριστερά
Αρχικά, αγαπητέ ανόητε, το μνημόνιο εφαρμόζεται στα μέτρα του εφικτού για κάθε κυβέρνηση που θα ήθελε να το τηρήσει. Πάλι θα επικαλεστώ τον διορισμένο σου πρωθυπουργό, ο οποίος ομολόγησε στη βουλή ότι έχουμε να κάνουμε με "άστοχους υπολογισμούς" στην κατάρτιση του μνημονίου. Κι αυτό όμως βλακεία είναι. Μία τεράστια βλακεία, από εκείνες που έμαθες να καταπίνεις αμάσητες τα τελευταία δύο χρόνια.
Ούτε αστοχίες, ούτε "συγγνώμη, λάθος". Το μνημόνιο φτιάχτηκε ευθύς εξαρχής για να κερδηθεί χρόνος. Εκείνος ο χρόνος που απαιτείται για να σηκώσει ο μαφιόζος την μπάνκα και να την κάνει για μέρη εξωτικά κι ονειρεμένα. Το διάστημα που απαιτείται για να πειστείς ότι ο Βούλγαρος εργαζόμενος των 200 ευρώ, είναι μία κάποια λύσις στην επί μακρόν ανεργία σου και πως το ξεπούλημα των υποδομών, του δημόσιου πλούτου και των πρώτων υλών, θα σε σώσει από την κινεζοποίηση. Αύριο-μεθαύριο, όταν θα είσαι και πτωχευμένος και "κινέζος", να ξέρεις ότι θα φας και φάπα για την ανοησία σου.

Βλακεία Νο 4: Φταίνε οι κινητοποιήσεις της Αριστεράς που δεν δουλεύει τίποτε
Τι να λέμε εδώ; Αν η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί σου, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Φταίει η Αριστερά που -εξαιρουμένου του ΠΑΜΕ- δεν μπορεί να κινητοποιήσει παραπάνω από δύο τρεις χιλιάδες διαδηλωτές. Που πρέπει να περιμένει τη ΓΣΕΕ (βλ. ΠΑΣΟΚ) να κηρύξει απεργία. Που εξαντλείται σε επετειακές παρελάσεις και συμβολικές αφισοκολλήσεις. Πού είναι ικανή να πλακωθεί με τον εαυτό της αν οι κινητοποιήσεις λάβουν "επικίνδυνο" για το σύστημα χαρακτήρα.
Πρόκειται για το απαύγασμα της αντιδημοκρατικότητας, εκείνου που αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως αγόμενη μάζα ψηφοφόρων και τίποτε περισσότερο. Ούτως ή άλλως, τηρουμένων των αναλογιών, η αντίδραση στην πιο βίαιη και αντιλαϊκή πολιτική από τον πόλεμο έως σήμερα, είναι κάτι λιγότερο από χλιαρή. Σχεδόν κρύα...

Βλακεία Νο 5: Για την ύπαρξη ακροδεξιών/εθνικιστών/χουντικών στην κυβέρνηση φταίει η Αριστερά...

Παραλλαγή 1: ...που τους έβαλε στη βουλή με τις υπερβολές της
Και βλακεία και ενδόμυχος ρατσισμός. Ο εκσυγχρονιστής/φιλελεύθερος/προοδευτικός, υπονοεί ότι η Αριστερά θα έπρεπε να κάνει κράτει στην αλληλεγγύη των μεταναστών. Να αποδεχτεί το ρόλο του Πακιστανού στα κάτεργα των φραουλοφυτειών της Ηλείας και ταυτόχρονα την εκτέλεση μεταναστών στα σύνορα, όταν δεν "χωράνε" άλλοι στα κάτεργα. Να μην αντιδράσει στον κρετινισμό των χρυσαυγιτών του Αγ. Παντελεήμονα, γιατι οι καημένοι οι κάτοικοι θα συρθούν στο νεοναζισμό από αντίδραση. Όχι από την πολιτική εκμετάλλευση των "εκσυγχρονιστών" ηγετών του. Α, πα, πα. Ο σοσιαλδημοκρατικός προοδευτισμός εξαντλείται σε πανεύκολες λεκτικές ακροβασίες εντός κλειστών αιθουσών. Ποιος νοιάζεται για τις φτωχές γειτονιές, το δρόμο και τα σύνορα; Θα τα καθαρίσουν οι μπάτσοι και οι λιμενικοί. Οι μαφιόζοι δεν λερώνουν ποτέ τα χέρια τους.
Έχουμε όμως να κάνουμε και με τη νομιμοποιητική ανοησία από τον κατά φαντασία αστικοδημοκράτη. "Το ΛαΟΣ είναι εκλεγμένο" (παρεμπιπτόντως, και γι' αυτό "η Αριστερά φταίει"). Η εκλογική διαδικασία, η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για εθνικιστές, ρατσιστές, νεοναζί, χουνταίους, βασιλικούς, στην μεγάλη σούπα του ακροδεξιού λαϊκισμού. Ο αστικοδημοκράτης των προσχημάτων και των "καλών τρόπων", τους αναβαπτίζει σε υπεύθυνους συνομιλητές, τους ορίζει συνεργάτες του και τους αγκαλιάζει στην κυβέρνηση. "Δημοκρατίαν έχομεν" στον ημιθανή εγκέφαλο του ως άνω άσχετου. Όχι αγαπητέ φίλε. Χουνταίους έχουμε, σε μία δοτή κυβέρνηση, που εσύ θεωρείς ότι μας αντιπροσωπεύει. Εσύ αποδέχτηκες τον Πλεύρη στα έδρανα ως ισότιμο συνομιλητή. Εσύ έμπασες τον Βορίδη στο υπουργικό γραφείο. Αποκλειστικά εσύ!

Παραλλαγή 2: ...που δεν συγκυβέρνησε πρώτη εκείνη
Με ποιον ρε κακομοίρη; Σε ποια βάση; Με ποιο πρόγραμμα και ποιον στόχο; Τολμάς να μου κάνεις μαθήματα αστικής δημοκρατίας, αλλά είσαι και άσχετος για τις βασικές προϋποθέσεις του πολιτεύματός σου. Δεν έχεις αρχές, αλλά ούτε καν ηθική. Γι' αυτό και κρύβεσαι πίσω από εύπεπτες αηδίες του τύπου "οι ιδεολογίες πέθαναν" για να κουκουλώσεις τη γύμνια των επιχειρημάτων σου και την ένδεια της πολιτικής σου αντίληψης. Όταν η ευλυγισία της σοσιαλδημοκρατίας σε κατάντησε ασπόνδυλο της πιο ακραίας μορφής νεοφιλελευθερισμού, έπρεπε να περιμένεις ότι το επόμενο βήμα θα ήταν να βρεθείς στην αγκαλιά φασιστών. Αυτό το πρόγραμμα, αυτές οι αρχές, αυτές οι προοπτικές, μόνο φασίστες θα μπορούσαν να συγκινήσουν. Μόνο από φασίστες θα μπρούσαν να υποστηριχτούν τυφλά. Ακόμη να μάθεις ιστορία καημένε...

Φόρεστ Γκαμπ με προχωρημένο καταρράκτη

Όπως βλέπεις, ο βλαξ στοιχειοθέτησε με τις παραπάνω μανιέρες ότι το ημερολόγιο των Μάγιας προμήνυε την έλευση της ελληνικής αριστεράς ως προϋπόθεση για να καταστραφεί ο κόσμος το 2012. Για την ελληνική οικονομική κρίση (αλλά και την ευρωπαϊκή, την παγκόσμια κρίση, ίσως και για το AIDS), φταίει η ημιπαράλυτη ημεδαπή Αριστερά.

Δεν φταίνε 37 χρόνια αστικού δικομματισμού για την παραγωγική κατάρρευση της χώρας
Δεν φταίνε 37 χρόνια αστικού δικομματισμού για την κατασκευή κομματικών στρατών σιτιζόμενων από βουλευτικά γραφεία
Δεν φταίνε 37 χρόνια αστικού δικομματισμού για την εκτόξευση του χρέους, την κατασπατάληση κονδυλίων, την φοροδιαφυγή, τις εξωφρενικές φοροαπαλλαγές και φοροασυλία
Δεν φταίνε 37 χρόνια αστικού δικομματισμού για την αδυναμία προσαρμογής στην ίδια την ΕΕ και την ευρωζώνη, τυφλά προπαγανδιζόμενα από αυτά τα ίδια τα αστικά κόμματα του δικομματισμού

Ακόμη κι αν αποδειχτεί ότι φταίνε όλα αυτά, ο ανόητος θα επιμείνει: «ναι, αλλά η Αριστερά τι έκανε;»

Τι να κάνει ρε βλάκα; Να σε σώσει από τον εαυτό σου; Από την στραβομάρα σου, τη λαμογιά σου, την κουτοπονηριά σου, τον βαθύ σου ύπνο, ή την ηλιθιότητά σου; Όταν σου φώναζε "πρόσεχε" σε ενοχλούσε, γατί ήταν είτε πολύ "ξύλινη", είτε πολύ "βαβουρτζίδικη", πολύ "μπασκλάς", πολύ "πασέ", πολύ "μπανάλ", πολύ κουραστική βρε αδερφέ και γκρινιάρα. Μα να μην σε αφήνει να απολαύσεις την παρέλαση καρπουζιών στην Ολυμπιάδα που σε έκανε περήφανο για την εθνική σου ντόπα; Να μη σε αφήνει να πας για ψώνια στο κέντρο, κλείνοντας δρόμους και πλατείες; Να μη σε αφήσει πατριώτη να πλακώσεις κι εσύ έναν Μπαγκλαντεσιανό με την ησυχία σου; Να θέλει σώνει και ντε να σου προκαλέσει τύψεις για το "γκάμπριο" (που ακόμη χρωστάς); Μα να θέλει να «σε κάνει Αλβανία, Κούβα και Βόρεια Κορέα» και να μη σε αφήνει με την ησυχία σου να γίνεις Βουλγαρία, Τουρκία και Γουατεμάλα; Μα και τώρα να σε κάνει να ντραπείς για τους τόσο "υπεύθυνους" φασίστες στην κυβέρνηση ενός φυτευτού υπαλλήλου τραπέζης;

Ακόμη όμως κι αν στριμωχτεί αφόρητα από την πραγματικότητα, ο ανόητος έχει πάντα την τελευταία λέξη: «Εντάξει. Έγιναν αυτά. Τώρα τι κάνουμε;»

Πρώτον, τώρα καλά να πάθεις ανόητε φανατικέ. Γιατί κατ' αρχήν δεν σου φταίει ούτε η "αριστερά", ούτε ο καπιταλισμός. Το πρόβλημά σου είναι η ανοησία σου.

Δεύτερον, δεν έχει τώρα, χωρίς το τι έφερε στο τώρα. Αν δεν ανακαλέσεις τη χρονική συνέχεια των δικών σου επιλογών και των πολιτικών των κυβερνήσεών σου, δεν δικαιούσαι να μιλάς για το τώρα. Γιατί το τώρα, διορθώνεται μόνο αν ακυρώσεις την πολιτική που συνεχίζεις να υποστηρίζεις τυφλά, κι ας σε έφερε σε αυτό το τώρα.

Όχι φίλε ανόητε. Δεν φταίει η "κακή εφαρμογή" της πολιτικής των αστικών κομμάτων. Αυτή ήταν η καλή πολιτική. Θαυμάσια για την ακρίβεια. Θαυμάσια γι' αυτούς που εξυπηρετούσε. Γι' αυτούς που εξυπηρετούσες κι εσύ με την ψήφο σου. Αυτή η εξαιρετική για το κεφάλαιο πολιτική, η οποία -τηρώντας πιστά τις αρχές της- όταν ζορίστηκε ο κεφαλαιούχος από την κρίση του, ήρθε σε σένα να ζητήσει τα ρέστα. Και όταν θα ορθοποδήσει, πάλι σε εκείνον θα δώσει το πλεόνασμα. Κι όταν ξαναζοριστεί, ξανά μανά από σένα θα ζητήσει τα ρέστα. Αλλά είπαμε. Ο εχθρός σου είναι η ανοησία σου. Ούτε ο καπιταλισμός, ούτε η "αριστερά".

Αν δεν καταπολεμήσεις τη βλακεία σου και κατά συνέπεια αν δεν πολεμήσεις το σύστημα που θα ζητά μονίμως από σένα τα ρέστα, άσε την "αριστερά" στην κοσμάρα της. Αυτή δεν θα σε σώσει, αν δεν θέλεις να σωθείς μόνος σου. Ούτως ή άλλως, ούτε τον εαυτό της δεν μπορεί να σώσει καλά καλά, γιατί η ανοησία -ευτυχώς για σένα- δεν έχει ταξικά χαρακτηριστικά. Μόνο ανθρώπινα.

Υ.Γ. Μπορώ να γράψω άλλο ένα αντίστοιχα μεγάλο κατεβατό (και με τόση έλλειψη ψυχραιμίας) για το πού πραγματικά εφταιξε και φταίει η ελληνική αριστερά. Αλλά είμαι σίγουρος ότι ούτε τότε ο ανόητος θα ικανοποιηθεί με τις απαντήσεις. Χαλάλι. Φτάνει να "φταίει η Αριστερά" και να "κερδάνε" το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και βέβαια οι φασίστες του ΛαΟΣ.

Zaphod

Ανοικτή επιστολή από έναν γονιό

2011-11-15T14:58:00.001+02:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Είμαι κι εγώ άλλος ένας γονιός γεμάτος αγωνίες για το μέλλον των παιδιών μου. Προσπαθώ να ενημερώνομαι όσο περισσότερο μπορώ για την πολιτική και οικονομική κατάσταση και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά όσοι είναι εργαζόμενοι γονείς μπορούν να κατανοήσουν ότι αυτό δεν είναι πάντα εφικτό ή επαρκές, κυρίως λόγω χρόνου.

Πρόσφατα λοιπόν, και με αφορμή το σχηματισμό της προσωρινής κυβέρνησης, άρχισα να διαβάζω διάφορα άρθρα αναφορικά με τους νέους υπουργούς και υφυπουργούς που ορίστηκαν (τα βιογραφικά τους, ποια η μέχρι τώρα πολιτική ή κομματική τους πορεία κλπ). Να σημειώσω ότι είμαι από τους ανθρώπους που δεν υπήρξα ποτέ μέλος κάποιου κόμματος, αλλά ήμουν και είμαι πολιτικά ενεργός.

Όπως οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτή την επιστολή, έτσι κι εγώ πήγα δώδεκα χρόνια στο σχολείο. Κάθε χρονιά, από το 1981 και μετά, στις 17 Νοέμβρη τα σχολεία τιμούσαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Έτσι και φέτος, τα σχολεία θα τιμήσουν τα παιδιά του Πολυτεχνείου που σκοτώθηκαν για να ρίξουν την χούντα του Παπαδόπουλου. Του δικτάτορα Παπαδόπουλου που ως τιμωρία για το πραξικόπημα που έκανε, το βασανισμό πολλών συνανθρώπων μας και το θάνατο των συγκεκριμένων παιδιών μπήκε φυλακή. Του δικτάτορα Παπαδόπουλου που, μέσα από τη φυλακή, ίδρυσε ένα φιλοχουντικό κόμμα, την ΕΠΕΝ. Γενικός γραμματέας της νεολαίας του κόμματος αυτού ήταν ένας άνθρωπος που σήμερα έχει γίνει υπουργός της χώρας. Θα μου πείτε, βουλευτής εκλέχθηκε, κυβερνητικό στέλεχος όμως δεν έγινε από ψηφισμένη από το λαό κυβέρνηση.

Και έρχομαι στο απλό ερώτημα:

Πώς γίνεται ένα κράτος, που κλείνει όλα τα σχολειά της χώρας για να τιμήσει τον αγώνα ενάντια στον δικτάτορα Παπαδόπουλο, το ίδιο αυτό κράτος έξι μέρες πριν την φετινή επέτειο να διορίζει υπουργό τον άνθρωπο που ήταν στο κόμμα του δικτάτορα; Το κράτος αυτό έχει ίχνος ηθικής; έχει αξίες; έχει έστω λ ο γ ι κ ή;

Είμαι κι εγώ ένας «απλός» πολίτης που αναρωτιέται, πριν η νέα κυβέρνηση του μιλήσει για φόρους κ χρέος, ποιο φόρο τιμής αποδίδει η ίδια σε όσους έδωσαν την ίδια τους τη ζωή για την Δημοκρατία, και ποιο το χρέος της απέναντί τους; Είμαι κι εγώ ένας «απλός» γονιός που θέλει να διδάξει στα παιδιά του τον ορισμό της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Και πλέον δε φοβάμαι μόνο ότι δε θα μπορέσω να δώσω εξηγήσεις στο παιδί μου αν ερωτηθώ, αλλά πολύ περισσότερο πώς δεν μπορώ να του ζητήσω να πιστέψει και να αγωνιστεί για αυτές τις αξίες.

ΥΓ. Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε γιατί και εγώ δεν ήξερα αλλά έμαθα, σας στέλνω αυτά που εύκολα βρίσκει κανείς δημοσιευμένα στο ίντερνετ .
Ο Μαυρουδής Βορίδης (κατά κόσμον Μάκης) γεννήθηκε το 1964. Ως μαθητής του Κολλεγίου Αθηνών, ηγήθηκε πανελλαδικά της εθνικιστικής μαθητικής οργάνωσης Ελεύθεροι Μαθητές. Στη Νομική Σχολή Αθηνών εισάγεται το 1983. Ένα χρόνο μετά, το 1984 γίνεται Γενικός Γραμματέας της ΕΠΕΝ στη θέση του Νίκου Μιχαλολιάκου, τωρινού προέδρου της Χρυσής Αυγής. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι και το 1990, έτος που αποφοίτησε από τη Νομική.
Ήδη το 1985 ο φοιτητικός σύλλογος της Νομικής τον διαγράφει για τη φασιστική του δράση. Ένα χρόνο μετά το 1986, η Ε.Φ.Ε.Ε. Υποβάλλει εναντίον του μήνυση, μεταξύ άλλων για την επίθεση στις 22 Απριλίου του 1986. Σύμφωνα με την μηνυτήρια έκθεση, μεταξύ άλλων, μαζί με μέλη της Ε.Π.ΕΝ., τραυμάτισε με λοστούς και μαχαίρια φοιτητές και προκάλεσε καταστροφές στο κτήριο.
Ο Μάκης Βορίδης το 1994 ιδρύει κόμμα με την ιδεολογική πλατφόρμα του Λεπέν το οποίο ο ίδιος ο πρόεδρος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού Γιώργος Καρατζαφέρης είχε χαρακτηρίσει ακροδεξιό σε συνέντευξή του στο Έθνος στις 23/10 επιβεβαιώνοντας αφενός τις ακροδεξιές τάσεις και το έκνομο παρελθόν του Μάκη Βορίδη και παραδεχόμενος αφ΄ετέρου το δισταγμό του να τον συμπεριλάβει στο συνδυασμό του.
Το 2000 ο Μάκης Βορίδης ήταν υποψήφιος βουλευτής με το συνδυασμό του Κώστα Πλεύρη, ιδρυτή της φασιστικής οργάνωσης 4η Αυγούστου. Σε συνέντευξη του στην αγγλόφωνη Athens News, στις 11 Ιουλίου του 2011 ο Μάκης Βορίδης αυτοπροσδιορίζεται ως εθνικιστής.
Στις 11 Νοεμβρίου του 2011 ο Μαυρουδής Βορίδης διορίζεται υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων.

ΠΗΓΕΣ:
Ιός: http://www.iospress.gr/ios2002/ios20020609a.htm
Ιός: http://www.iospress.gr/mikro2002/mikro20021005.htm
Enet: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=226000
Έθνος: 23.10.2006 Συνέντευξη Γ. Καρατζαφέρη στον Χρ. Μαχαίρα

Eν όψει 17 Νοεμβρίου...

2011-11-14T14:00:00.001+02:00

...ας ακονίσουμε λίγο την μνήμη
όπως κάποιοι ακόνιζαν τα τσεκούρια

(κλικ για μεγέθυνση)

Θα επανέλθω με νέο, αναλυτικό άρθρο.
Δεν ξεχνώ.
Δεν ξεχνάμε!

Τρεχάτε ποδαράκια τους

2011-11-13T14:57:00.001+02:00

Στο συμπυκνωμένο ιστορικό χρόνο που ζούμε, το ψέμα έχει πλέον ζωή που μετριέται σε ώρες. Πολιτικές απάτες που θα έπαιρναν μήνες μέχρι να αρχίσουν να μισοαποκαλύπτονται, σήμερα ομολογούνται δημόσια μέσα σε 24 ώρες από τους ίδιους τους απατεώνες. Ναι μεν το σκηνικό αυτό είναι αποκαλυπτικό -έως και διασκεδαστικό, για κάποιον φύση αισιόδοξο- αλλά ταυτόχρονα συντελεί στην αποκορύφωση της κοινωνικής σύγχυσης και φόβου. Η κατάσταση παραπέμπει στην παροιμία "φοβάται ο Γιάννης το θεριό". Το πληγωμένο σύστημα παραμένει οριακά ισχυρό, αλλά και πανικόβλητο. Ανασυντάσσεται όπως-όπως και επιχειρεί απεγνωσμένες στοχευμένες επιθέσεις, υπό καθεστώς έκδηλου φόβου. Η πανίσχυρη κοινωνία έχει μεν μυριστεί και την ισχύ της και το συστημικό δούλεμα, αλλά δεν τολμά εύκολα να βγει από την τρύπα της και μόνο -σε πλήρη σύγχυση- συγκυριακά και οχληδόν. Το αύριο αναμένεται, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρον...

Όταν Τσακ Νόρρις ζήλεψε Παπαδήμο

Δύο εβδομάδες από όταν μάθαμε από τον (πρώην) πρωθυπουργό μας ότι θα ξαναγίνουμε "κυρίαρχος λαός" διά του δημοψηφίσματος, βγήκαμε από το ευρώ, ξαναμπήκαμε στο ευρώ, δεν πήραμε έκτη δόση, θα πάρουμε έκτη δόση, το δημοψήφισμα ήταν η μόνο επιλογή, το δημοψήφισμα έγινε καταστροφή, δεν έγιναν εκλογές, η κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης προκειμένου να αποκτήσαμε καινούρια κυβέρνηση, Κεντρικό Τραπεζίτη πρωθυπουργό και νεοναζί υπουργό. Ο κυρίαρχος λαός δεν θα πρέπει να αμφιβάλει για την κυριαρχία του, αφού κλήθηκε να την εκφράσει διά της... δημοσκόπησης (τα δημοψηφίσματα είναι εδώ και μία εβδομάδα πολύ πασέ και αντιπατριωτικά).

Πανικός και γελοιότητα. Κάψιμο των τελευταίων εφεδρειών, σε μία εμποροπανήγυρη που απογυμνώνει -επιτέλους- τα προσχήματα της "αστικής δημοκρατίας". Μίας "αστικής δημοκρατίας" που θεωρεί έκφραση δημοκρατικής ανωτερότητας το δικαίωμα στην αγορά μαύρου iphone 4S (με 700 ευρά και πολλές δόσεις), αλλά πολυτέλεια την εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος όταν το "έθνος κινδυνεύει".

Δεν με αφορά το μικροπολιτικό τσίρκο γύρω από την επιλογή Παπαδήμου για τη θέση του επόμενου "καταλληλότερου". Όπως είπα παραπάνω, η πυρπόληση των τελευταίων εφεδρειών του αστικού συστήματος, είναι εντελώς αναμενόμενη όταν βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης. Κεντρικός Τραπεζίτης διορισθής πρωθυπουργός και φασιστικός πάγκος, ενός ποδοσφαιροποιημένου σούργελου που κρέμεται από τις αρχιδότριχες του μιντιακού κατεστημένου, το οποίο -μην ξεχνάμε- έχει αρχίσει ήδη να "ξυλεύεται" τον πεσμένο πρώην εκλεκτό Γιώργο Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτή είναι η μοίρα όλων των ανδρείκελων...

Τι πιο λογικό από τη συμπόρευση σοσιαλδημοκρατών με φασίστες; Τι πιο λογικό από την εθνικοφροσύνη των δημοκρατών χωρίς δημοκρατία; Τι πιο λογικό από το μεσιανισμό της ολιγαρχίας, με τον Κεντρικό Τραπεζίτη σε ρόλο... Τσακ Νόρρις (σ.σ. ως γνωστόν ο Χριστός πέθανε και ο Τσακ Νόρρις εμφανίστηκε αντ' αυτού τον Άγιο Τάφο).

Οι αστικοφυλλάδες πανηγυρίζουν. 70-80% η αποδοχή Παπαδήμου, τρεις ημέρες πριν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης. Η δημοσκοπική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, σε ρόλο μάντη. Ούτε η πρώτη φορά είναι, ούτε η τελευταία. Από αύριο Δευτέρα, ο μακροχρόνια άνεργος θα νιώθει χρήσιμος. Ο χαμηλοσυνταξιούχος δεν θα απελπίζεται για την πληρωμή του ειδικού τέλους στη ΔΕΗ. Ο απλήρωτος εργάτης θα χορταίνει με γκουρμέ χαρούπια και σκουπίδια αλά κρεμ. Οι παπαχελάδες αγαλιάζουν και οι μπάμπηδες επευφημούν. Τι πιο λογικό;

Αυτός ο τόπος είναι παγκοσμίως γνωστός για την παραγωγή γαϊδουριών και "καταλληλότερων πρωθυπουργών".

Γελώ... Γελώ ακατάπαυστα.

Αναβαπτισμένος φασισμός και οι Νονοί του

Το ότι το βρακί της αστικής δημοκρατίας είναι μεταξωτό (από κινέζικο μετάξι) πλην χιλιομπαλωμένο, δεν είναι δα κρυφό. Ιστορικά, ο φασισμός έπαιξε πάντα το ρόλο αυτού του μπαλώματος, κάθε φορά που άνοιγε νέα τρύπα στο εσώρουχο και κινδύνευαν να αποκαλυφθούν τα σπυριασμένα οπίσθια της αστικής εξουσίας. Τις τρεις προηγούμενες ημέρες απλώς, γίναμε έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι, τηλεοπτικοί μάρτυρες μίας ακόμη υπερπαραγωγής γαζώματος του δημοκρατικού εσώβρακου. Χωρίς πογκρόμ Εβραίων, χωρίς στρατιωτικές παρελάσεις και τανκς, χωρίς ανασκολοπήσεις ομοφυλόφυλων και αλλόθρησκων. Μία Όλγα Τρέμη, δύο Καψήδες, και πέντε-έξι μανδραβελοπαπαχελάδες αρκούν. Ο φασισμός αποτελεί την ύψιστη έκφραση "αστικής υπευθυνότητας" και η σοσιαλδημοκρατία τον ιδανικό υποδοχέα της. Η τηλεόραση ο καταλύτης της χημικής αντιδρασης και ιδού: το εθνικοσοσιαλιστικό εξάμβλωμα με τραπεζίτη επιλοχία 48 δελφίνων. 100% λαϊκή αποδοχή! Όχι παίζουμε...

Και βέβαια ο μάγκας Καρατζαφέρης τους αντάμειψε με ό,τι τους άξιζε. Τον κατιμά της ιδιόκτητης λαϊκίστικής μάντρας μεταχειρισμένων που αποκαλεί κόμμα: Έναν υστερικό εθνικοβλαμμένο, σύζυγο σελέμπριτι. Ένα βλαχαδερό απατεωνάκο υπερασπιστή κλεφτοκοτάδων. Κι έναν ξεμωραμένο πρώην διπλωμάτη, κοινοβουλευτικό "Ζάχο Χατζηφωτίου". Βέβαια, ο "απ' έξω εμφάνιση κι από μέσα άνεση" δεν είναι ηλίθιος. Ο νεοναζί Μάκης Βορίδης, δεν είναι ο βλάκας της διπλανής πόρτας. Ανάμεσα στο συρφετό των γραφικών χουντικών, ο νυν και αεί τσεκουροφόρος Μαυρουδής, στρατηγικά τοποθετημένος από τον παμπόνηρο διαφημιστή, θα αναλάβει το βάρος της μπίζνας που επιχειρεί να στήσει στο χρόνο που έχει στη διάθεσή του. Μπουκωμένος από το οφίτσιο -και το αζημίωτο της μπίζνας- ο εκπρόσωπος του Λεπέν στην Ελλάδα, παύει να αλλοιθωρίζει προς τη Νέα Δημοκρατία και ταυτόχρονα χρίζεται πρωτοπαλίκαρο της -κυβερνητικής πλέον- Κόζα Νόστρα.

Η δυστυχία του να είσαι "αριστερός" (εκσυγχρονιστής)

Είναι τόσο θεαματικό το τσίρκο τους και τόσο απροκάλυπτος ο εκφασισμός τους, που ακόμη και οι πρόθυμοι "αριστεροί" του συστήματος σαστίζουν και κρατούν αποστάσεις. Όσο κι αν τρώγονται να συμμετέχουν στο αστικό πανηγυράκι, τα τελευταία προσχήματα που τους έχουν απομείνει παίρνουν τη μορφή ξεθωριασμένης κόκκινης γραμμής που τους χωρίζει από τον εναγκαλισμό με εθνικιστές τηλεβιβλιοπώλες και τσεκουροφόρους νεοναζί. Και ναι μεν υπάρχουν προσχήματα, αλλά υπήρξε ακόμη μεγαλύτερη αμεριμνησία.

Όταν φίλε "ανανεωτή" βάφτιζες το ευρωνόμισμα "Ευρώπη των Λαών". Όταν απολάμβανες τη φιλοξενία στα κιτρινοκάναλα εφοπλιστών και μεγαλοκατασκευαστών. Όταν σου βρώμαγε ο δρόμος και το χνώτο του λιμενεργάτη. Όταν χαρακτήριζες γραφικό, κάθε τι που αντιστεκόταν στον αστικό ολοκληρωτισμό. Όταν, όταν, όταν... Πού είχες το μυαλό σου;

Καιρός να απομονωθείς κι εσύ. Να λουστείς την αμεριμνησία σου, να απολαύσεις τους καρπούς της μιντιακής αλλαξοκωλιάς, να υποστείς το κόστος για τα "αριστερά" σούργελα που μάζευες από τον κάδο του νεοσημιτισμού. Αυτή καλέ μου φίλε, οπαδέ (αλλά ποτέ σύντροφε) της "υπεύθυνης αριστεράς" είναι η αποπληρωμή της αστικής τραπεζοκρατίας. Και το' δες και το' παιξες!

Ένα γέλιο θα τους σκοτώσει (2)

Επιμένω λοιπόν στην αρχική μου άποψη. Δεν φοβάμαι. Δεν θλίβομαι καν. Γελώ. Γελώ δυνατά και εκφοβιστικά. Με εκείνο το τρελό και σαρδόνιο γέλιο, που θα έκανε κάθε φοβισμένο υπαλληλάκο να τραπεί σε φυγή. Κάθε σοβαροφανές ασπόνδυλο να χωθεί στην πρώτη διαθέσιμη τρύπα. Και κάθε ψευτοτσαμπουκά μπατσο να γεμίσει με ιδρώτα το στρατιωτικό γιακά του.

Αν η απαισιοδοξία και ο φόβος είναι η προσδοκόμενη αντίδραση, απαντώ με νόημα: "ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι". Αυτοί με φοβούνται. Αυτοί έχουν χέσει το χιλιομπαλωμένο βρακάκι τους. Γνωρίζω ότι θα επιχειρήσουν να με ξανασυκοφαντήσουν, να με τρομοκρατήσουν, να με χτυπήσουν ή ακόμη και να με πυροβολήσουν. Αλλά μυρίζω το φόβο τους, όπως το αγρίμι το φόβο του θηράματος.

Και μαντέψτε: σήμερα, το θήραμα δεν είμαι εγώ!

Ζαphod

Όταν η οργή αντικαταστάθηκε από τη χλεύη

2011-11-09T12:44:00.001+02:00

Δεύτερη εβδομάδα απόλυτου πολιτικού παραλόγου, εξευτελιστικού διασυρμού και πλήρους κοινοβουλευτικής ανυποληψίας. Δίπλα στο σκηνικό που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, κάτι τρομοδιλήμματα για αφελείς υπηκόους του τύπου "ευρώ ή δραχμή", απλώς επιτείνουν τη γενικευμένη εικόνα μεταμοντέρνας φαρσοκωμωδίας. Φαίνεται πως, με την οργή μας, υπερεκτιμήσαμε το παιδικό αυτό χοροθέατρο, αφήνοντας τον εαυτό μας να ετεροκαθορίζεται από τους νηπιακούς συντελεστές του.

Οι αράδες αυτές γράφονται λίγες ώρες πριν την ανακοίνωση του διορισμένου πρωθυπουργού της κυβέρνησης "εθνικής ενότητας". Δηλαδή της παράδοσης στην πυρά, της τελευταίας εφεδρίας του συστήματος. Ενός συστήματος σαπιοκάλυβο που κρατιέται όρθιο μόνο από τα αλλεπάλληλα στρώματα μπογιάς του. Κατά συνέπεια, λίγη σημασία έχει ένα ακόμη όνομα στην μακριά λίστα διοικητών του εθνικού ασύλου ανιάτων. Αντιθέτως, απείρως μεγαλύτερη σημασία έχει το γκρέμισμά του. Τώρα!

Εκατομμύρια κομπάρσοι σε ένα πανάκριβο b-movie

Mε δεκάδες παπαγαλάκια να κρώζουν απειλητικά στις οθόνες μας, ότι το "ευρώ σώζοι". Με κλαίουσες χήρες της κοινοβουλευτικής εξουσίας να επιδεικνύουν το ροζ κιλοτάκι κάτω από το μακρύ μαύρο φόρεμά τους. Με ορφανά της προοδευτικής παράγκας να σκούζουν για ένα ψιχουλάκι εξουσιαστικής φρατζόλας. Με ομιλούσες κεφαλές του ευρωιερατείου να κουνάνε μηχανικά δάκτυλα. Με ανέραστες καγκελαρχίες, κομπλεξικές φραγκοκρατίες και ξεμωραμένες καμόρες... Έτσι συντίθεται μία πανάκριβη "μπιμουβιά", η οποία απαιτεί τη συνδρομή εκατομμυρίων κομπάρσων για να βρει το δρόμο της προς το ευρωχόλιγουντ.

Ναι φίλε συνέλληνα (συνιταλέ, συνισπανέ, συνολλανδέ κ.ο.κ.). Εσένα προορίζουν για κομπάρσο. Εσένα που έχαψες το παραμύθι ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση περνάει από τη ζώνη του κοινού τραπεζικού κωλόχαρτου (σ.σ. λέγε με ευρώ). Εσένα που είδες το τυρί της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά αγνόησες τη γιγαντιαία φάκα της. Εσένα που πίστεψες ότι ο τραπεζικός ολοκληρωτισμός είναι ανθρωπιστική οργάνωση για τον επισιτισμό της Δυτικής κοινωνίας. Εσένα που αντικατέστησες τον προτεσταντισμό σου, από τον χρηματοπιστωτικό δογματισμό. Εσένα που αντιλήφθηκες το Κονκλάβιο των Βρυξελλών, σαν ασφαλές μαντρί. Εσένα που παρέδωσες το μέλλον σου σε μία ομάδα απολίτιστων τεχνοκρατών, πειραματικών υποπροϊόντων φριντμανικών εργαστηρίων.

Ένα γέλιο θα τους σκοτώσει

Ίσως δεν είναι τελικά υγιής η οργή. Αν προτιμάς, η οργή θα ήταν δείγμα υγείας πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια, όταν γραφόταν το φαρσικό σενάριο που βρίσκεται σήμερα στη φάση του "post-production". Μάλλον το γέλιο σου θα σε σώσει. Όσο προσπαθείς να τους συμμορφώσεις, απλώς αποδέχεσαι το ρόλο του κομπάρσου στη σκουπιδοκωμωδία τους.

Aπαξίωσέ τους. Χλεύασέ τους. Προσπέρασέ τους. Άφησέ τους μόνους στην ευρωπαραγκούλα τους. Δεν θα απομονωθείς εσύ, όπως θέλουν να σε κάνουν να πιστεύεις. Αυτοί θα μείνουν στο τέλος ολομόναχοι, με ένα τσαλακωμένο σενάριο στα χέρια, το οποίο, αν κυριαρχούσε η λογική σε αυτόν τον κόσμο, δεν θα πέρναγε ούτε από επιτροπή παραγωγής βιντεοκασέτας των 80s.

Zaphod

Το πολίτευμα και το έθνος είναι εξασφαλισμένα

2011-11-03T14:37:00.003+02:00

Bάζω υποψηφιότητα για Βασιλεύς του Ελλαδικού Πριγκιπάτου της Πολυ-Κάτω Σαξονίας. Υπήκοοι, εγώ ΔΕΝ ζητώ την ψήφο σας.

Μην προκαλείτε ταραχές

Mην εξεγείρεστε
Αγαπάτε τον πλησίον

Διορίζω

Μανδάτορα τον Αντώνιο Σαμαρά.
Μάγιστρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο
Βοεβόδα τον Γεώργιο Καρατζαφέρη.
Εθνική Παρακοιμώμενη τη Θεοδώρα Μπακογιάννη.
Δρουγγάριο της Βίγλας τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου.
Πατριάρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας τον Σταύρο Ψυχάρη (τούδε και στο εξής Παναγιώτατο Πατριάρχη Ψυχοπομπό)

Το πολίτευμα και το έθνος είναι εξασφαλισμένα

Eγκαταλείπω κάθε προσπάθεια επανάκτησης της προεδρίας του Γαλαξία. Το Ελλαδιστάν σας μου προσφέρει απείρως περισσότερες ευκαιρίες γέλιου μέχρι δακρύων. Όσο μάλιστα βρίσκεται ο Γιώργος Παπανδρέου στην πολιτική, θα ήταν αδύνατο να λείπω από την πιο κωμική γωνιά του γνωστού Σύμπαντος.
Ζαphod Beeblebrox

2 Νοεμβρίου 2011 - Χωρίς Λόγια!

2011-11-03T01:27:00.002+02:00

Μάλλον... γιορτάζω σήμερα

2011-11-02T22:37:00.000+02:00

Γιορτάζουν σήμερα Τετ 02 Νοε 11 :
Αφθόνιος, Αφθονία, Ελπιδηφόρος, Ελπιδηφόρα, Ελπιδοφόρος, Ελπιδοφόρα, Πηγάσιος, Πήγασος, Πηγασία, Ανεμπόδιστος, Ανεμπόδιστη, Ακίνδυνος, Ακίνδυνη

Ποιος φοβάται το Δημοψήφισμα;

2011-11-01T11:03:00.001+02:00

Έριξε μία ακόμη βόμβα ο άνθρωπος, ο οποίος τείνει να καταστεί ο πιο καταστροφικός ηγεμόνας της σύγχρονης Ελλάδας. Μακριά από την πραγματικότητα, μακριά από τους ανθρώπους, μακριά από τους ίδιους του τους συνεργάτες και σε αποκλειστική επαφή -αν και συνήθως προβληματική- με το ταραγμένο Εγώ του. Τον είχα αδικήσει τον Γιώργο Παπανδρέου, αμφισβητώντας την ευφυία του. Δεν είναι χαζός. Aμετανόητα εγωπαθής είναι.

Αν ο ιστορικός του μέλλοντος θα προσπαθήσει να στριμώξει σε μία λέξη το χαρακτήρα όλων των πολιτικών ηγετών της νεότερης Ελλάδας, πολύ φοβάμαι ότι θα καταλήξει εύκολα στο "σπεκουλαδόροι". Μία χώρα που αγάπησε τα τσιτάτα και κυβερνήθηκε από αυτά. Έξι δημοψηφίσματα τον περασμένο αιώνα όλα κι όλα. Τα τρία σε συνθήκες πλήρους πολιτικής αστάθειας και τα δύο από χούντα συνταγματαρχών. Πέντε στα έξι αφορούσαν την ύπαρξη του βασιλιά. Τηρώντας τις ιστορικές παραδόσεις, ο ΓΑΠ αποφάσισε να στήσει ένα ακόμη δημοψήφισμα παρωδία. Μία επιπλέον μανιερίστικη σπέκουλα πάνω σε ένα λαϊκό σώμα που ζορίζεται ακόμη και σήμερα να διεκδικήσει τις εξουσίες που πηγάζουν από την ελληνική (κατ' επίφαση) αστική δημοκρατία.

Φέρτο αν τολμάς

Είναι αλήθεια ότι ο ΓΑΠ έπρεπε να πάει πριν το μνημόνιο σε εκλογές, γιατί αποφάσιζε μονομερώς να ξεσκίσει το συμβόλαιό του με το εκλογικό σώμα. Είναι αλήθεια ότι το ίδιο το μνημόνιο θα έπρεπε αρχικά να τεθεί σε δημοψήφισμα (σ.σ. τι να λέμε τώρα, αφού δεν έχει καν ψηφιστεί από το κοινοβούλιο). Είναι έγκυρη και η παρατήρηση ότι οι κάτοικοι της χώρας θα έπρεπε να έχουν κληθεί στις κάλπες όταν παίρνονταν οριστικές αποφάσεις για το μέλλον της χώρας, όπως η συμμετοχή στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Αλήθεια και το ότι είναι τουλάχιστον εμπαιγμός να επικαλείσαι τη λαϊκή κυριαρχία στο τρίτο αποτυχημένο σχέδιο, μετά από δύο επίσης αποτυχημένα που αποφάσισες να εφαρμόσεις με τον τσαμπουκά σου. Γεγονός και το ότι ο Παπανδρέου είναι ένας ανελέητος αριβίστας που έχει διαλύσει ακόμη και εκείνους τους αστείους κανόνες της αστικής δημοκρατίας.

Μονίμως εξαπατημένοι και διαρκώς στο σκοτάδι, οι πολίτες καλούνται από αυτούς που τους εξαπάτησαν και τους κρατούσαν στο σκοτάδι, να ξαναγίνουν κυρίαρχοι. Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά για την ολοφάνερη σκοπιμότητα της αναγγελίας του δημοψηφίσματος (σ.σ. επιμένω στη λέξη "αναγγελία", επειδή ο ΓΑΠ έχει αποδειχτεί ότι τηρεί τις τζογαδόρικες αρχές της φαμίλιας). Αντί λοιπόν να φωνάζουμε για "τρομοκρατικά διλήμματα" και να καταγγέλουμε τους "πολιτικούς τυχοδιωκτισμούς", ας πούμε ξερά: «ΝΑΙ. Δεν σε φοβόμαστε εμείς. Εσύ να μας τρέμεις!»

Απαιτούμε τώρα...

Σοβαρή, ξεκάθαρη και με όρους ισοτιμίας ενημέρωση του εκλογικού σώματος.
Πλήρες και δεσμευτικό σχέδιο κάθε κομματικού φορέα, συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ, για το "μετά".
Ψευτοδιλήμματα όπως "ευρώ ή δραχμή", "μνημόνιο ή χάος" και "ΠΑΣΟΚ ή καταστροφή", απαγορεύονται διά ροπάλου.
Αναλυτική ενημέρωση, μέρα προς μέρα, έγγραφο προς έγγραφο, για όλη την πορεία των διαπραγματεύσεων από πριν τις εκλογές του 2009 (βλ. ΔΝΤ) έως και σήμερα. Καμία συμφωνία και καμία συνομιλία, δεν κρύβεται πίσω από το "απόρρητο".
Ανοικτό διάλογο χωρίς ταμπού. Δεν συζητάμε για νομισματικό σύστημα και γενικόλογες μεταρρυθμίσεις. Μόνο για συγκεκριμένα πολιτικά προγράμματα και μοντέλα παραγωγής. Τα κόμματα αναλαμβάνουν τις ευθύνες των επιλογών τους.

«Γιώργο Παπανδρέου, αν έχεις τα κότσια να φέρεις ένα πραγματικό δημοψηφισματικό ερώτημα και να αποδεχτείς το αποτέλεσμά του, φέρτο»!

Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις

Επειδή όμως δεν έχεις ούτε τα κότσια, ούτε το ανάστημα, ούτε το πολιτικό προσωπικό παρά μία δράκα επαγγελματιών απατεώνων, θα συνεχίσεις να μας βρίσκεις εκεί που πρέπει. Στο δρόμο. Και θα αναγκαστείς σύντομα να τα μαζέψεις και να φύγεις. Νύχτα ή μέρα, δεν έχει σημασία. Θλίβομαι όμως, γιατί πιθανότατα δεν θα λογοδοτήσεις ποτέ και θα καταλήξεις σε κάποια καρεκλίτσα διεθνούς οργανισμού να περιφέρεις το τιτανιαίο "Εγώ" σου.

Ζαphod

Ζητούνται επειγόντως απαντήσεις

2011-10-30T13:18:00.000+02:00

Ο ιμπεριαλισμός αποτέλεσε ιστορικά το θεμέλιο της επιτυχίας του καπιταλισμού στη Δύση. Με την οικονομική παγκοσμιοποίηση αφενός και την ισχυροποίηση των καπιταλιστικών κρατών της Ανατολής αφετέρου, ο παραδοσιακός δυτικός ιμπεριαλισμός βιώνει τον πρώτο μεγάλο κλονισμό του, στην μετα-αποικιακή εποχή. Στην παρούσα κρίση και με τις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίες να βάζουν εμπόδια στην ιμπεριαλιστική επέκταση της γερασμενης Δύσης, είναι απολύτως φυσιολογικό οι ισχυρότερες οικονομίες του δυτικού κόσμου να στρέφουν τις αρπακτικές διαθέσεις τους προς το "εσωτερικό".

Τα πιο ισχυρά κράτη εξυπηρετούσαν και συνεχίζουν να εξυπηρετούν κατ' αρχήν το λεγόμενο εθνικό κεφάλαιο, από όπου μπορούν να αντλήσουν ευκολότερα τα ανταλλάγματα που θα μοιράσουν στο εκλογικό τους σώμα, ώστε να διατηρείται επί μακρόν το μοντέλο εξουσίας τους. Μπορεί να χάθηκε σε μεγάλο βαθμό ο έλεγχος της παραγωγής τις δεκαετίες του '90 και του 2000, ωστόσο στις κρίσιμες ώρες, το κράτος λειτουργεί όπως-όπως με γνώμωνα τη διατήρηση του εσωτερικού modus operandi. Συνεπώς, μπορεί οι γερμανικές και οι αμερικάνικες ηγεσίες να εφάρμοσαν επιθετικά προγράμματα λιτότητας για τους εργαζόμενους των χωρών τους, ωστόσο, όταν κινδυνεύσουν από γενικευμένη αμφισβήτηση, θα επιχειρήσουν να τους προστατέψουν όσο μπορούν από τον παγκοσμιοποιημένο ανταγωνισμό εργασίας. Με λίγα λόγια, δεν θα επιτρέψουν την κινεζοποίηση του Αμερικανού και Γερμανού εργάτη, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τον έλεγχο της εξουσίας.

Κάπου εδώ μπαίνει η Ελλάδα -μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας των PIIGS- στο κάδρο. Καθώς περιορίζονται οι δυνατότητες ελέγχου των δυναμικών και νεανικών οικονομιών της Ανατολής, ο δυτικός ιμπεριαλισμός αρχίζει να στρέφεται προς το εσωτερικό του. Γίνεται πλέον ολοφάνερη, η προσπάθεια δορυφοροποίησης των πιο αδύναμων κρίκων της Δύσης, με στόχο την τόνωση του ανταγωνισμού. Μετά την "προσάρτηση" των φθηνών εργατικών χεριών του πρώην ανατολικού μπλοκ, χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, ακόμη και η Ιταλία ενδεχομένως, φαίνεται ότι επιχειρείται να χρησιμοποιηθούν ως ένα είδος εσωτερικής αποθήκης φθηνού εργατικού δυναμικού και ταυτόχρονα να αποδυναμωθεί η αυτονομία της "δικής τους" αστικής τάξης.

Ποιος είναι έτοιμος να δώσει απαντήσεις, σήμερα;

Με παράδοση ενός αιώνα στον ακροδεξιό ριζοσπαστισμό της βαθιάς αστικοποιημένης Δύσης, ποια είναι τα πρακτικά προτάγματα της Αριστεράς, ώστε να αποκρουστεί η γοητεία του εθνικισμού σε μία ακόμη περίοδο αναζήτησης "ζωτικών χώρων";
Αναγνωρίζουμε τους υπαρκτούς εθνικούς ανταγωνισμούς, ή καταφεύγουμε σε γενικόλογες ταξικές αναλύσεις, που σκοντάφτουν μοιραία στην ύπαρξη άνω του ενός δισεκατομμυρίου "εργατών του ενός δολλαρίου", και πώς τους προσεγγίζουμε/αντιμετωπίζουμε;
Δομούνται (και πώς) υπερεθνικές συμμαχίες σε επίπεδο "δυτικών δορυφόρων", προκειμένου να ανακοπεί ο εσωστρεφής αυτός ιμπεριαλισμός;
Πώς αντιλαμβανόμαστε το ρόλο των ηγεσιών των κρατών-δορυφόρων και ποια είναι τα πρακτικά αιτήματα που πρέπει να διεκδικήσουν άμεσα τα κινήματα των χωρών αυτών, ώστε να προσβλέπουν έστω και σε νίκες τακτικής που θα τονώσουν το ηθικό και θα τα ενδυναμώσουν;

Y.Γ. Παρακαλώ να αποφευχθούν οι μαξιμαλιστικές απαντήσεις. Υπάρχουν και πράγματα που μπορούμε να πετύχουμε όντας... εν ζωή. Αν μη τι άλλο, να αποφύγουμε την κατάθλιψη.

Ζαphod

Οταν σταματήσεις να σέβεσαι τον πολίτη θα αρχίσεις να φοβάσαι τον όχλο

2011-10-28T22:14:00.002+03:00

Συντεταγμένη διαμαρτυρία δεν υφίσταται, παρά μόνο σε αυστηρά επιβλεπόμενες -και παραδοσιακά ακίνδυνες- διαδηλώσεις (τύπου ΠΑΜΕ). Συντεταγμένο πλήθος, εκτός από τις παρελάσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, θα το βρείτε μόνο στις κερκίδες ευγενικών αθλημάτων, όπως το τέννις. Το να μπερδεύεις όμως τις μαζικές αντιδράσεις με την οχλοκρατία σημαίνει ότι είτε είσαι εντελώς τυφλός, είτε... χεσμένος μέχρι κάλτσας.

Η σημερινή μαζική αυθόρμητη διαμαρτυρία σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας αναδεικνύει την οριζοντιοποίηση μίας αντιστασιακής διάθεσης, χωρίς όμως διακριτά πολιτικά χαρακτηριστικά (βλ. σημαίες και λάβαρα, και πατριωτικοί παιάνες αναμεμειγμένοι με συνθήματα λαοκρατίας). Από την άλλη, η παιδιάστικη αντίδραση για τη διακοπή της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, ενός εντελώς ξεμωραμένου υπερήλικα που αντιλαμβάνεται το θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας, σαν τον πάρεδρο επαρχιακού συλλόγου φίλων της γκλίτσας, δείχνει ότι η θεσμική διάβρωση της ελληνικής αστικής δημοκρατίας είναι πλέον μη αναστρέψιμη.

Ομολογώ ότι η ανυπαρξία ευρύτατων πολιτικών διεργασιών στη βάση με φοβίζει. Αυτό όμως που με φοβίζει περισσότερο είναι η εκνευριστική εμμονή της εξουσίας να παραγνωρίζει το λαϊκό παράγοντα των αντιδράσεων και να τις διαχειρίζεται επικοινωνιακά με καταστροφική μανία. Σε πυρομανία μόνο μπορεί να αποδοθεί η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να παραμείνει γατζωμένο στην εξουσία με κάθε μέσο και -στην καλύτερη περίπτωση- να ετοιμάζει τις διεργασίες μοιρασιάς της μεταξύ των δεξιών κομμάτων της βουλής (συμπεριλαμβανομένης και της Δημοκρατικής Αριστεράς, της οποίας ο σημερινός γεροντοκορίστικος αστικός συντηρητισμός είναι αποκαλυπτικός της πραγματικής της ταυτότητας).

Σε κατάσταση τυφλής μανίας, το σύστημα που μετέτρεψε την ελληνική κοινωνία σε έναν απέραντο μικροαστικό λαπά επί δύο δεκαετίες, ρίχνει το σπίρτο στη βενζίνη του εκφασισμού. Και το θλιβερότερο είναι ότι το κάνει, εμφανίζοντας τις αντιδράσεις ως έκφραση ακροδεξιού φανατισμού απέναντι σε μία προοδευτική πολιτική με στοιχεία από τους "Λαμπράκηδες"!

Αυτή η αποκορύφωση του κωμικοτραγικού γκεμπελισμού (σήμα κατατεθέν του εξωφρενικά λαϊκίστικου πασοκικού DNA) έχει καταντήσει να λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Οι μονομανώς επικαλούμενοι το πατριωτικό καθήκον με ένα φριχτά μεταμοντέρνο λεξιλόγιο εθνικοφροσύνης, παραδίδουν τόσο εύκολα την κυριαρχία σε εξωχώριους παράγοντες, ώστε να δημιουργούν κατάσταση συλλογικής σχιζοφρένειας στην τρομοκρατημένη κοινωνία.

Φοβάμαι ότι, τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και το σύστημα που με νύχια και με δόντια το συντηρεί στην εξουσία, όχι μόνο εκκολάπτει το αβγό του φιδιού, αλλά είναι ικανό να εκπαιδεύσει τα αυριανά Ες-Ες για να εξολοθρεύσει τα εξαγριωμένα Ες-Α που το ίδιο δημιούργησε με την τραγελαφική (ακροδεξιού τύπου) προπαγάνδα του.

Όσο η αριστερά κινείται σαν το εκκρεμές μεταξύ του ιδεολογικού σεχταρισμού και της πατριδοφρένειας προς άγραν κομματικής πελατείας, θα γίνεται συνένοχη σε έναν ενδεχόμενο ραγδαίο εκφασισμό. Κατανοώ ότι βρισκόμαστε πλέον σε συνθήκες υπαρκτών εθνικών ανταγωνισμών στο καπιταλιστικό πλαίσιο, οπότε πράγματι τίθενται πολύ σοβαρά ζητήματα "εθνικής" ανεξαρτησίας που δεν πρέπει να παραβλέψει (ως συνήθως) η διεθνιστική αριστερά, αλλά αλίμονο αν εκθρέψει έναν ανιστόρητο νεοΕΑΜισμό που θα μπορούσε να χαρίσει τα λαϊκά στρώματα στο αντίπαλο στρατόπεδο της συντήρησης και του ακραίου φανατισμού.

Ζαphod

Surrwelian State

2011-10-28T20:23:00.000+03:00

There is money available in 2009
There is no money in 2010
Debt (120% GDP) is not viable in 2009
Debt (160% GDP) is viable in 2011
The debt would not be viable (180% GDP) in 2012, but will be viable (120% GDP) in 2020
A haircut would be a disaster in June 2011
A short haircut would be salvation in July 2011
A short haircut does not make the debt sustainable in September 2011
A greater haircut is the only salvation in October 2011
State funds are insolvent in 2010
State funds are flourishing after losing 50% of the value of bonds they hold in 2011
Any discussion about debt restructuring was equivalent to discussing the option of bankruptcy in the spring of 2011
Restructuring debt by 20% is a default but is not a bankruptcy in the summer of 2011
Restructuring debt by 50% is not a default, only salvation, in the autumn of 2011.
The memorandum (MoU A) is enough in 2010
The memorandum is not sufficient by the summer of 2011, but the medium-term plan (MoU B) is
The medium-term MoU is not enough by the autumn of 2011, but the new Memorandum is (MoU C)
The Public Electricity Company (DEH) cannot collect taxes in the summer of 2011
The PEC (DEH) is collecting taxes in the autumn of 2011
The tax system in 2010 is stable for the next ten years.
Nine changes to the tax system by the end of 2011.
January 2010 was the last cuts ever. May 2010 was the last cuts ever, on top of the January 2010 ones. The last cuts ever were in 2011, on top of the last cuts ever of 2010 ...............

Dear fellow Greek citizens, who have been turned into shorn goats, as I do not intend to go into a madhouse, I will become an outlaw.

Eυχαριστώ πολύ την @niovi94 που έκανε τον κόπο να μεταφράσει στα αγγλικά το χθεσινό post "Σουργελιανό Κράτος"
Many thanks to @niovi94 who made the effort to translate the post "Σουργελιανό Κράτος" from yesterday

Σουργελιανό κράτος

2011-10-27T20:15:00.002+03:00

Λεφτά υπάρχουν το 2009
Λεφτά δεν υπάρχουν το 2010
Το χρέος (120% ΑΕΠ) δεν είναι βιώσιμο το 2009
Το χρέος (160% ΑΕΠ) είναι βιώσιμο το 2011
Το χρέος δεν θα ήταν βιώσιμο (180% ΑΕΠ) το 2012, αλλά θα είναι βιώσιμο (120% ΑΕΠ) το 2020
Το κούρεμα είναι καταστροφή τον Ιούνιο του 2011
Το μικρό κούρεμα είναι σωτηρία τον Ιούλιο του 2011
Το μικρό κούρεμα δεν κάνει το χρέος βιώσιμο τον Σεπτέμβριο του 2011
Το μεγάλο κούρεμα είναι η μόνη σωτηρία τον Οκτώβριο του 2011
Τα ταμεία δεν έχουν σάλιο το 2010
Τα ταμεία γίνονται ανθηρά αφού χάσουν το 50% της αξίας των ομολόγων που κατέχουν το 2011
Η συζήτηση για αναδιάρθρωση ισοδυναμεί με συζήτηση για χρεοκοπία την άνοιξη του 2011
Η αναδιάρθρωση κατά 20% είναι default αλλά όχι χρεοκοπία το καλοκαίρι του 2011
Η αναδιάρθρωση κατά 50% δεν είναι ούτε default, παρά μόνο σωτηρία, το φθινόπωρο του 2011.
Το μνημόνιο επαρκεί το 2010
Το μνημόνιο δεν επαρκεί το καλοκαίρι του 2011, αλλά επαρκεί το μεσοπρόθεσμο (Μνημόνιο Β')
Το μεσοπρόθεσμο δεν επαρκεί το φθινόπωρο του 2011, αλλά επαρκεί το νέο μνημόνιο (Γ')
Η ΔΕΗ δεν μπορεί να εισπράττει φόρους το καλοκαίρι του 2011
Η ΔΕΗ εισπράττει φόρους το φθινόπωρο του 2011
Σταθερό φορολογικό σύστημα το 2010 σε βάθος δεκαετίας.
Εννιά αλλαγές του φορολογικού συστήματος έως και το 2011.
Τελευταίες οι περικοπές τον Ιανουάριο του 2010. Τελευταίες οι περικοπές τον Μάιο του 2010, που προστίθενται στις περικοπές του Ιανούαρίου. Τελευταίες οι περικοπές του 2011, που προστίθενται στις περικοπές του 2010...............

Αγαπητοί συνέλληνες, που σας μετέτρεψαν σε γίδια που τα κούρεψαν με την ψιλή, επειδή δεν σκοπεύω να μπω σε τρελάδικο, θα βγω στην παρανομία.

Πιτσιρίκε, ας αποασυλοποιηθούμε!

2011-10-24T21:34:00.000+03:00

Δεν συνηθίζω να απαντώ σε δημοσιεύσεις άλλων μπλογκ, αλλά νομίζω ότι μερικά πράγματα πρέπει να λέγονται, ειδικά παρατηρώντας τον αριθμό των ανθρώπων που τον τελευταίο καιρό κάνουν απλοϊκές αναγωγές μέσω των "σόσιαλ μίντια", παραπέμποντας ελαφρώς σε φαινόμενα ασυλοποίησης που είναι εύκολο να εμφανιστούν σε αυτά τα μέσα. Ούτως ή άλλως ο καιρός σήκωνε τσάι και γωνιά, αλλά και ψιλή κουβέντα. Οπότε ελλείψει σπιτικής παρέας σήμερα για καμιά σαχλαμαρίτσα, την καταθέτω σε αυτήν εδώ τη γωνιά.

Διάβασα ένα πικρόχολο κείμενο του φίλτατου Πιτσιρίκου, σχετικά με την ημεδαπή πανίδα του twitter και η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα. Σε τέσσερις παραγράφους όλες κι όλες, ο διάσημος μπλόγκερ κάνει ισάριθμα λάθη, ή αν προτιμάτε πέφτει σε ισάριθμες παγίδες.

Ας τα δούμε παράγραφο-παράγραφο και σφάλμα-σφάλμα:

«Παρατηρώντας ποιοι είναι οι πιο δημοφιλείς χρήστες του Twitter, έφτασα σε ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα. Αν δει κάποιος ποια είναι τα πρόσωπα με τους περισσότερους followers, θα διαπιστώσει πως είναι τραγουδιστές, ηθοποιοί, παρουσιαστές της τηλεόρασης, και τηλεδημοσιογράφοι. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, πρόσωπα με πολλές εμφανίσεις στην τηλεόραση ή δικές τους εκπομπές».

Πρώτα από όλα, ακόμη και να μην έριχνες μία ματιά αγαπητέ μου φίλε, το συμπέρασμα ότι οι διασημότητες και οι celebrities θα είχαν τους περισσότερους followers θα ήταν ούτως ή άλλως ασφαλές. Όπως σε ένα χώρο συγκέντρωσης ανθρώπων (π.χ. θέατρο, σινεμά, μπαρ κ.λπ.) κάθε ένας από μας θα προσέξει δύο-τρεις ανθρώπους του αντίθετου φύλου που τον έλκουν, ωστόσο αν εμφανιστεί κάποιος διάσημος (συμπαθής, αντιπαθής, όμορφος, άσχημος) οι περισσότεροι θα στρέψουν το βλέμα τους προς εκείνον. Σημαίνει κάτι αυτό; Πέραν του ότι είναι ευρύτερα γνωστός, κανένα απολύτως. Και καλά να εμφανιστεί η Μόνικα Μπελούσι και να την καρφώσω με τα μάτια μου, το ότι θα γυρίσω το κεφάλι ακόμη κι αν μπει η Όλγα Τρέμη, δε σημαίνει ότι θέλω να μπω στο σλιπάκι της (μπρρρ...).
Το ίδιο πάνω-κάτω συμβαίνει και στα σόσιαλ μίντια, τα οποία αποτελούν έναν ακόμη τύπο virtual χώρου συγκέντρωσης. Με λίγα λόγια, το ότι η συνέχεια του συλλογισμού θα πάσχει, φαίνεται από το "καλημέρα" του κειμένου.

«Το κοινό χαρακτηριστικό των πιο δημοφιλών χρηστών του Twitter –πέρα από το γεγονός πως είναι πασίγνωστοι από την τηλεόραση- είναι πως είναι πρόσωπα που δεν πάνε ποτέ στις διαδηλώσεις. Καλλιτέχνες και τηλεοπτικά πρόσωπα με συμμετοχή στις διαδηλώσεις δεν έχουν ανάλογη απήχηση στο Twitter».

Εδώ αρχίζουν τα χτυπητά λάθη. Λάθος πρώτο: επιχειρείται ο συσχετισμός ασύνδετων χαρακτηριστικών. Προφανώς, ούτε η Γερμανού, ούτε Στεφανίδου, θα κατέβουν με το 12ποντο τακούνι παρέα με τους "άπλυτους" του Συντάγματος. Επίσης προφανώς, εκεί θα βρεθούν οι "στρατευμένοι" καλλιτέχνες, οι οποίοι εκ των πραγμάτων έχουν μικρότερο κοινό. Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν ότι επειδή διαδηλώνουν δεν τους κάνουν follow, αλλά πολύ απλά διότι δεν είναι τόσο διάσημοι.

«Δηλαδή, οι χρήστες του Twitter –που υποτίθεται πως είναι μέσα στα πράγματα- θαυμάζουν και ακολουθούν ανθρώπους που δεν συμμετέχουν στις διαδηλώσεις».

Λάθος δεύτερο. Οι χρήστες του twitter δεν ακολουθούν μόνο όσους θαυμάζουν.
Πολλοί ακολουθούν όσους απεχθάνονται, όσους κοροϊδεύουν και όσους τους προσφέρουν πληροφόρηση, άσχετη από... τσάι και συμπάθεια. Κι εγώ ακολουθώ την ελληνική αστυνομία, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και ως -πρότινος- μισό τάγμα πρασινοφρουρών. Ο πυρήνας της επικοινωνίας μου δεν έπαψε όμως ποτέ να είναι ο κόσμος της πλατείας.

«Καταλήγω στο συμπέρασμα πως οι περισσότεροι Έλληνες δεν επιθυμούν μια κοινωνική αλλαγή – μάλλον επιθυμούν να γίνουν διάσημοι. Ή να αισθάνονται πως γνωρίζουν κάποιον διάσημο – έστω, μέσα από τα social media».

Λάθος τρίτο και κραυγαλέο. Πολύ φοβάμαι ότι εδώ ο Πιτσιρίκος κάνει μία θεαματική προβολή. Όντας ο ίδιος ιντερνετική διασημότητα, προβάλει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα ιντερνετικά στέκια στο σύνολο της κοινότητας αυτών των στεκιών. Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω ποια είναι η κυρίαρχη τάση των μελών του twitter και δεν ξέρω καν αν υπάρχει τέτοια, αλλά το συμπέρασμα ότι πρόκειται για σταρλετίτσες του διαδικτύου αποτελεί άλμα ηπειρωτικών διαστάσεων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το επόμενο λογικό συμπέρασμα ότι δηλαδή "αφού είναι σταρλετίτσες δεν επιθυμούν αλλαγές", λαμβάνει πλανητικές διαστάσεις. Παραδίδω λοιπόν τη σκυτάλη στην επιστημονική ομάδα του Χαμπλ, ως πιο ειδική.

Και καταλήγει με το τέταρτο -και φαρμακερό- λάθος:

«Μάλλον, η εξέγερση θα αργήσει πολύ».

Τα φαινόμενα της ασυλοποίησης είναι συχνά στην Αριστερά. Κοινωνικοί μικρόκοσμοι με ιδεολογικές ταυτίσεις λειτουργούν σαν παραμορφωτικός φακός στη θέαση της συνολικής εικόνας της κοινωνίας. Το ίδιο συμβαίνει και με τα σόσιαλ μίντια, όπου η πρωτόγνωρη αμεσότητα της επικοινωνίας με ένα τεράστιο πλήθος ατόμων (σ.σ. κανένα άλλο μέσο μαζικής επικοινωνίας δεν παρέχει τέτοιες δυνατότητες), οδηγεί μοιραία σε χτυπητές διαστρεβλώσεις στις εντυπώσεις σχετικά με την κυρίαρχη άποψη και την κοινωνία στο σύνολό της.

Και τελικά, ποιος λέει ότι η επανάσταση θα έρθει από το twitter; 80.000 Έλληνες χρήστες ενός ακόμη κοινωνικού μέσου (δηλ. λιγότερο από το 1% του συνoλικού πληθυσμού) και αρκετοί από αυτούς αλεξιπτωτιστές ή τουρίστες. Aν, με το καλό, έρθει εκείνη η υπέροχη ημέρα οπότε οι συμπολίτες μας θα πάρουν τις τύχες στα χέρια τους, το (κάθε) twitter θα λειτουργήσει θαυμάσια ως μέσο επικοινωνίας και συντονισμού τους. Το έχει κάνει ήδη άλλωστε, κερδίζοντας ουκ ολίγα κρέντιτ για την αποτελεσματικότητά του. Ως τότε όμως...

Αποασυλοποίηση αδέρφια. Αποασυλοποίηση!

Zaphod

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ
Πιτσιρίκος: Το twitter και η εξέγερση

Η εβδομάδα της προλετάριας μαρμότας

2011-10-21T23:49:00.002+03:00

Σενάριον ουχί φανταστικόν:

Ανήκεις σε μία συλλογικότητα, ένα κόμμα, μία ομάδα ιδεολογικού στοχασμού. Κάθε Τετάρτη μαζεύεστε όλοι μαζί σε μία αποθήκη στο Περιστέρι, ένα καφέ στα Εξάρχεια, ένα λίβινγκ ρουμ στο Νέο Ψυχικό και αναλύετε το ιδεατό κοινωνικοπολιτικό σύστημα, την αδελφοσύνη, την αλληλεγγύη, αλλά και τον ταξικό αγώνα, την πάλη με την εξουσία.
Σε δύο-τρεις ωρίτσες, θα έχεις πλακωθεί με κάποιον, συμφωνήσει με ακόμη περισσότερους και καταλήξει σε μία δράση στη βιοτεχνία χάρτου, το συνοικιακό καφέ-μπαρ, το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων. Ενίοτε θα έχεις προλάβει να ολοκληρώσεις και ένα-δύο σχέδια επί χάρτου για το γκρέμισμα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Κι εκεί που βγαίνεις κατά το βραδάκι, λίγο ζαλισμένος από το κρασάκι ή κομματάκι φουσκωμένος από τα μπυρόνια, δεν είναι το κρύο αεράκι που σε επαναφέρει απότομα στην πραγματικότητα. Στο επόμενο μισάωρο, ο υπόλοιπος κόσμος που συζητάει για μπάλα, τη Στεφανίδου, τη λίστα δώρων του γάμου του, το πρώτο δοντάκι του μπέμπη και τη μαγειρική της μανούλας, σε υποβάλλει σε ένα ασήκωτο reality check. Κι όμως σύντροφε, αποτυγχάνεις σε αυτό. «Μικροαστοί», μονολογείς...

Πας την επόμενη μέρα στη δουλειά σου, όπου και φαντασιώνεσαι τον πρώτο θύλακα εργατικής αντίστασης, το πρώτο σπέρμα ταξικής συνείδησης. Ανοίγεις κουβέντα ή πας να δώσεις κανένα φυλλάδιο και οι περισσότεροι σε παίρνουν στο ψιλό. Οι πιο καλόπιστοι πιάνουν κουβεντούλα μαζί σου, ενώ παράλληλα σε παρατηρούν όπως το εξωτικό πτηνό του ζωολογικού κήπου. Αν βρεις κανένα δύο μυημένους, κατά πάσα πιθανότητα γνωστούς από την προηγούμενη διαδήλωση του σωματείου, είσαι ευτυχής. Αν και ακόμη και με αυτούς, η κουβέντα εκτρέπεται γρήγορα στο ποδόσφαιρο και τις γκόμενες. «Ξεπουλημένοι», μουρμουράς...

Ως την επόμενη Τετάρτη, οπότε θα ξαναμπεις στο μικρόκοσμό σου, θα ξανασχεδιάσεις την λαϊκή πάλη, θα ξανανατρέψεις τον παγκόσμιο καπιταλισμό επί χάρτου, κινείσαι μεταξύ μιζέριας και γκρίνιας, μεταξύ ρουτίνας και αγκαριομαχίας. Περικυκλωμένος πάντα από μικροαστούληδες, καριερίστες, καναπεδάτους, χλιδόβλαχους και ξέκωλα. Η εβδομάδα της προλεταριας μαρμότας...

Ζητήματα πειθούς

Ας αποφασίσεις ότι σε αυτόν τον κόσμο ζει κι ένα 90-99,9% της ανθρωπότητας που δεν συμφωνεί πολιτικά μαζί σου. Τρεις είναι οι μοναδικές επιλογές: ή ιδρώνεις μέχρι να την πείσεις, ή κλείνεσαι στο σπίτι σου και νιώθεις πολύ ανώτερος στην κοσμάρα σου, ή την πλακώνεις στις σφαλιάρες για να μάθει. Την τρίτη την αφήνω στους φασίστες και την αστική εξουσία, καθότι πιο ειδικοί και με μακρά πείρα. Στη δεύτερη έχει κατσικωθεί εδώ και δεκαετίες μεγάλο μέρος της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μετρώντας μόνο τους μουσαφίρηδες και νιώθωντας πολύ περήφανη που μπορεί να τους κεράσει και καθοδηγητικό φοντανάκι. Απομένει η πρώτη, που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Κι επειδή οι ιστορικοί αυτοματισμοί ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, αν δεν σου βγει η ψυχή να πείσεις τις μάζες (σ.σ. προφανώς με συλλογικές διαδικασίες κι όχι σαν γραφικός ιεροκήρυκας), τότε κουβεντούλες περί κοινωνικών κινημάτων, λαϊκής εξουσίας και επανάστασης, ανήκουν μόνο στα καφενεία, τις αποθήκες, τα λίβινγκ ρουμ άντε και σε κανένα αμφιθέατρο.

Το να μην έχεις το κουράγιο και την υπομονή είναι απολύτως ανθρώπινο. Το να αφήνεις την απογοήτευσή σου να σε παρασύρει στο μίσος για κάθε τι που δεν σου μοιάζει είναι επίσης ανθρώπινο, πλην όμως τραγικό. Κανείς δεν είπε ότι ο κοινωνικός μετασχηματισμός είναι παιχνιδάκι. Δυστυχώς είναι και πολύ ζόρικος και, το σημαντικότερο, θέλει προσοχή γιατί σπάει εύκολα.

Αντί επιλόγου, μία παπουδική συμβουλή καφενειακού τύπου: Το "μάγκα μου τι ωραία που τα λες" είναι όμορφο αλλά άχρηστο. Τόλμησε να πιάσεις κουβέντα με το "δε μας χέζεις ρε μαλάκα".

Zaphod

Υ.Γ. Όπως και με την ιστορία της Μαρφίν, έτσι και με τη χθεσινή θλιβερή ημέρα, προτίμησα να παραμείνω σκεπτικός. Αν έγραφα για τη μαύρη για την Αριστερά ημέρα της 20ης Οκτωβρίου 2011, δεν υπήρχε περίπτωση να τα πω καλύτερα από τα κείμενα που ακολουθούν και προτείνω να διαβάσετε:

Απολογισμός κινητοποιήσεων 19-20 Oκτ

2011-10-20T20:22:00.000+03:00

Πρώτη δημοσίευση news.radiobubble.gr

20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Η δεύτερη ημέρα των πανελλαδικών απεργιακών κινητοποιήσεων επισκιάστηκε από το θάνατο ενός διαδηλωτή, από ανακοπή καρδιάς. Η εξίσου πολυπληθής και ειρηνική συμμετοχή των πολιτών, με την 19η Οκτωβρίου, στη συγκέντρωση της πλατείας Συντάγματος, και σήμερα διακόπηκε απότομα το απόγευμα από συμπλοκές και έφοδο της αστυνομίας. Υπολογίζεται ότι και σήμερα, οι πολίτες που συγκεντρώθηκαν στο χώρο της πλατείας ξεπερνούσαν τις 100.000 σε αριθμό.

Από νωρίς το πρωί χιλιάδες μέλη του ΠΑΜΕ, το οποίο είχε καλέσει σε περικύκλωση της βουλής, βρέθηκαν μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Νωρίτερα από χθες, ο κόσμος πύκνωσε και γέμισε την πλατεία Συντάγματος. Ως τις 12μ.μ, οπότε και η πλατεία είχε γεμίσει ασφυκτικά, στη λεωφόρο Αμαλίας βρίσκονταν οι συγκεντρωμένα τα μέλη του ΠΑΜΕ και στην πλατεία και τους γύρω δρόμους τα μπλοκ της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και των πρωτοβάθμιων σωματείων, της λοιπής κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς καθώς και ομάδες αντεξουσιαστών.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ημέρας της πανελλαδικής απεργίας και ημέρας ψήφισης του πολυνομοσχεδίου (κατ' άρθρο), υπήρξε αποφασιστικότητα να παραμείνει ο κόσμος έξω από τη Βουλή, τουλάχιστον ως την ώρα της ονομαστικής ψήφισης. Ειδικά το ΠΑΜΕ είχε δηλώσει δημόσια αυτήν του την πρόθεση. Ωστόσο, μέχρι το μεσημέρι υπήρχαν μικρές προστριβές έξω από το χώρο του Άγνωστου Στρατιώτη, καθώς η ομάδα περιφρούρησης του ΠΑΜΕ εμπόδιζε οποιοδήποτε μη μέλος του, να προσεγγίσει τη Βουλή. Η ειρηνική διαδήλωση διακόπηκε βίαια γύρω στις 3.00 μ.μ. όταν ομάδες που θέλησαν να πλησιάσουν το Κοινοβούλιο συνεπλάκησαν με την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ. Μέσα σε λίγα λεπτά, εκατοντάδες άτομα του ΚΚΕ και τους αντεξουσιαστικού χώρου γρονθοκοπούνταν στη λεωφ. Αμαλίας, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν πολλοί τραυματίες στο πρόχειρο ιατρείο της πλατείας. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων χρησιμοποιηθηκαν εκατοντάδες πέτρες και κοντάρια ενώ έγινε και ρήψη μολότοφ. Η αστυνομία παρέμεινε εντελώς αμέτοχη, παρακολουθώντας το χώρο της συγκέντρωσης να μετατρέπεται σε πεδίο μάχης.

Πηγή: ICON PRESS /ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΝΙΚΟΣ

Όταν οι συμπλοκές μεταφέρθηκαν στο κάτω μέρος της πλατείας, τα ΜΑΤ επενέβησαν με χημικά και κρότου-λάμψης, με αποτέλεσμα να διαλύσουν τη συγκέντρωση. Ταυτόχρονα, και παρά τις ανακοινώσεις για παραμονή έως την ονομαστική ψηφοφορία, αποχώρησαν και τα μέλη του ΠΑΜΕ. 74 άτομα διακομίστηκαν με τραύματα στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Ένα εξ αυτών που μεταφέρθηκε εκεί από την οικογένειά του με προβλήματα αναπνοής, άφησε την τελευταία του πνοή λόγω ανακοπής καρδιάς. Άγνωστο παραμένει έως αυτή την την ώρα, εάν ο θάνατος του διαδηλωτή επήλθε ως αποτέλεσμα της χρήσης χημικών από την αστυνομία, όπως καταγγέλουν γιατροί του νοσοκομείου Ευαγγελισμός, ή αιτία του θανάτου ήταν, πιθανά, άλλα, παθολογικά αίτια. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αστυνομίας, οι ενέργειές της δεν ευθύνονται για το συμβάν μιας και οι δυνάμεις της δεν έκαναν χρήση χημικών στο σημείο όπου βρέθηκε ο άτυχος διαδηλωτής.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του ΓΝΑ "Ευαγγελισμός":

«Σήμερα περί τις 16 45 προσεκομίσθη από το ΕΚΑΒ στο ΓΝΑ «Ο Ευαγγελισμός» ανδρας ηλικίας 53 ετών από την Αίγλη Ζαππείου χωρίς σφυγμούς, απνοϊκός με μυδρίαση και ισοηλεκτρική γραμμή στο καρδιογράφημα. Δεν έφερε κανένα τραύμα. Εγινε προσπάθεια ανάνηψης για 50 λεπτά ανεπιτυχώς».

«Προσχεδιασμένη» χαρακτήρισε η γ.γ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, την επίθεση κατά του ΠΑΜΕ, και τα επεισόδια που σημειώθηκαν στο Σύνταγμα, κάνοντας λόγο για «παρακρατικούς». «Το Σύνταγμα δεν ανήκει σε κανέναν», δήλωσε η κ. Παπαρήγα. Για τη στάση της Αστυνομίας, είπε ότι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να επέμβει γιατί τα πράγματα θα γίνονταν χειρότερα.

Ανακοινώσεις για τις συγκρούσεις εξέδωσαν τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς, ενώ -με επιστολή της στην "Ελευθεροτυπία"- η "Αντεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας" χαρακτήρησε το ΚΚΕ ως "αποκλειστικά υπεύθυνο" για την επίθεση. Το ΠΑΜΕ καταγγέλει τους παρακρατικούς μηχανισμούς δίπλα στους οποίους "υπάρχει και ένας άλλος μηχανισμός, όπου συνυπάρχουν φασιστοειδή, αναρχικοί, χρυσαυγίτες, άνθρωποι του Καρατζαφέρη, οι γνωστοί κουκουλοφόροι". Στην ανακοίνωση του Σύριζα η ευθύνη εντοπίζεται στην αντικειμενική προβοκατόρικη δράση "συγκεκριμένων ομάδων κουκουλοφόρων που επιχείρησαν να στραφούν εναντίον δυνάμεων του κινήματος".

Αν και μετά τα επεισόδια, ο κόσμος επανήλθε στην πλατεία Συντάγματος, οι συνεχείς επιθέσεις των δυνάμεων της ΕΛΑΣ δεν του επέτρεψαν να παραμείνει εκεί. Έως αυτήν την ώρα γίνονται σποραδικές οδομαχίες στα στενά γύρω από την πλατεία και ως το Μοναστηράκι. Μέχρι το απόγευμα έγιναν , 24 προσαγωγές και 6 συλλήψεις. Μάλιστα ανάμεσα στους συλληφθέντες υπήρξαν ανήλικοι με κακουργηματικές κατηγορίες για εκρηκτικά κ.λπ. Επίσης τραυματίστηκαν 6 αστυνομικοί.

Στις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας, η συμμετοχή ήταν πιο περιορισμένη σε σχέση με τη χθεσινή ημέρα και στις περισσότερες κυριάρχησαν με τον όγκο τους οι ομάδες διαδηλωτών του ΠΑΜΕ.

Για την ιστορία, το πολυνομοσχέδιο υπερψηφίστηκε από τους 154 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με την κα Λούκα Κατσέλη να καταψηφίζει μόνο το άρθρο 37 (περί συλλογικών συμβάσεων) με αποτέλεσμα να διαγραφεί από το ΠΑΣΟΚ.

19 OKΤΩΒΡΙΟΥ

Σήμερα, πρώτη ημέρα της 48ωρης πανελλαδικής απεργίας (με συγκρατημένους υπολογισμούς) άνω του μισού εκατομμυρίου πολιτών διαδήλωσαν στους δρόμους της χώρας. Ειδικά για την Αθήνα οι αριθμοί που αναφέρονται από διάφορες πηγές εμφανίζουν πολύ μεγάλες αποκλίσεις και κυμαίνονται από 70.000 έως και πάνω από 300.000. Ενδεικτικά στις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας: 50.000 στη Θεσσαλονίκη, 20.000 στο Ηράκλειο, 10.000 στην Πάτρα και 5.000 στα Ιωάννινα.

Όλοι συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μία από τις πολυπληθέστερες λαϊκές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Από νωρίς το πρωί διαφαινόταν η μαζικότητα των σημερινών κινητοποιήσεων και ειδικά της συγκέντρωσης στην πλατεία Συντάγματος, καθώς ήδη από τις 10:00 ομάδα 3.000 ατόμων του ΠΑΜΕ σχημάτισαν αλυσίδα έξω από το ελληνικό κοινοβούλιο.

Σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή στην απεργία, η ΓΣΕΕ δίνει τα ακόλουθα στοιχεία: διυλιστήρια, ναυπηγεία, μεταφορές και λιμάνια 100%, οικοδομή και χαλυβουργία 90%. Το 90% άγγιξε και η συμμετοχή των εμποροϋπαλλήλων και των εργαζόμενων σε ΔΕΚΟ και τράπεζες. Εξίσου εντυπωσιακή και η συμμετοχή των εμπόρων, αφού, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις της ΕΣΕΕ, άνω του 90% των εμπορικών καταστημάτων παρέμειναν κλειστά.

Έως και νωρίς το απόγευμα, κόσμος συνέρρεε συνεχώς στην πλατεία Συντάγματος, χωρίς να σημειωθούν εντάσεις εκτός ενός μικροεπεισόδιου με ακροδεξιούς έξω από το ξενοδοχείο King George στο Σύνταγμα (απομακρύνθηκαν από την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ). Μετά τις 15.00 ομάδα ατόμων έσπασε το κιγκλίδωμα στην λεωφ. Βασ. Σοφίας, με αποτέλεσμα να προκληθούν τα πρώτα επεισόδια γύρω από τη Βουλή. Οι αψιμαχίες συνεχίστηκαν στο χώρο του Άγνωστου Στρατιώτη με αποτέλεσμα να καεί ένα φυλάκιο και να σημειωθούν μικροτραυματισμοί. Στις 16.00 δόθηκε η εντολή εκκένωσης του χώρου γύρω από τη Βουλή και στη συνέχεια οι δυνάμεις της αστυνομίας επιτέθηκαν και έδιωξαν τους συγκεντρωμένους από την πλατεία Συντάγματος έως και το κτίριο του υπουργείου Οικονομικών. Ως και αυτήν την ώρα ο κόσμος έχει απομακρυνθεί από την πλατεία με μπαράζ χημικών και βομβίδων κρότου-λάμψης και συνεχίζονται οι "οδομαχίες" στα γύρω στενά.

Σύμφωνα με το ΕΚΑΒ στα νοσοκομεία έχουν πάει 20 άτομα ενώ οι τραυματιοφορείς και εθελοντές του σταθμού Α΄ Βοηθείων της πλατείας Συντάγματος, αναφέρουν ότι δεκάδες άτομα δέχθηκαν α' βοήθειες με τραύματα από πέτρες σε κεφάλια, χέρια και πόδια αλλά δεν δέχτηκαν να τους πάνε σε νοσοκομείο. Επίσης δεκάδες άλλοι αντιμετώπισαν αναπνευστικά προβλήματα. Η ανακοίνωση της αστυνομίας κάνει λόγο για τραυματισμό 25 αστυνομικών, ενώ έγιναν 28 προσαγωγές και 5 συλλήψεις. Επίσης υπάρχει δημόσια παραδοχή χτυπήματος άνδρα της ΕΛ.ΑΣ. από αγνώστους και αρπαγή του υπηρεσιακού του περίστροφου.

Οι κινητοποιήσεις θα επαναληφθούν αύριο το πρωί με στόχο των συγκεντρωμένων την κύκλωση της Βουλής και την αποτροπή ψήφισης του πολυνομοσχεδίου, το οποίο χαρακτηρίζεται από την Κυβέρνηση ως προαπαιτούμενο για τη λήψη της 6ης δόσης του δανείου της Τρόικας (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ).

Zaphod

Αν έχετε αμφιβολίες για το αν πρέπει να τους ρίξουμε...

2011-10-19T11:08:00.000+03:00

...δείτε το βίντεο που ακολουθεί, για να σας φύγουν και αυτές.

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;19 &amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

19 και 20 Οκτωβρίου: ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Τρεις υπουργοί προαλείφουν την "τελική λύση"

2011-10-16T15:50:00.004+03:00

Με σημερινή επιστολή τους, οι Ανδρέας Λοβέρδος, Άννα Διαμαντοπούλου και Γιάννης Ραγκούσης, αποκαλύπτουν στο κοινό τις προθέσεις του εκσυγχρονιστικού ρεύματος της πασοκικής ολιγαρχίας. Το κείμενο χαρακτηρίστηκε ως πολιτική παρέμβαση βαρύνουσας σημασίας. Ως ειλικρινές πόνημα, πολιτικών που αποφασίζουν να πάρουν υπεύθυνη στάση απέναντι στα κρίσιμα επόμενα εικοσιτετράωρα.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την στοχοποίηση ενός ολόκληρου λαού και το πράσινο φως στην επιβολή της "Τελικής Λύσης".

Ποιος λείπει; ποιος λείπει;

Το στερεοτυπικό άνοιγμα της επιστολής των τριών υπουργών αποκαλύπτει αμέσως τις πραγματικές προθέσεις τους. Αρκεί να γνωρίζει -και αναγνωρίζει- κανείς τις βασικές αρχές της καθεστωτικής και μιντιακής προπαγάνδας, η οποία, έως πρόσφατα, αποτελούσε ένα εύπεπτο πιάτο, ακόμη και όταν σεβιριζόταν κρύο ή και ξαναζεσταμένο: "μαζί τα φάγαμε", "φταίνε οι συντεχνίες", "τηρείτε τας γραφάς". Από το πάρτι όμως, πάντα, κάποιος λείπει...

«Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες «υπο–κρίσεις», με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό και την εκτεταμένη, αλλά και ιδιότυπη, ανομία, σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής».

Δεν χρειάζεται όμως ούτε μία παράγραφος έως ότου το τρίο, φωτογραφίσει επακριβώς τι εννοεί, αναφερόμενο σε συντεχνίες και ανομία. Γνωστή εδώ και δύο χρόνια άλλωστε η συνταγή: εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες κατέστρεψαν την "πατρίδα" και η ανομία ορίζεται και περιορίζεται αποκλειστικά στις κινητοποιήσεις, τις απεργίες, τους αποκλεισμούς και τις καταλήψεις. Πολύ γοργά εξυφαίνεται η πραγματικότητα, που βγάζει τους πραγματικούς υπεύθυνους τόσο για την οικονομική και κοινωνική κρίση, όσο όμως και για την ουσιαστική (και όχι νομότυπη) ανομία, απ' έξω.
Σημείωση: κρατήστε κάπου την έκφραση "συντεχνιασμός". Όλα δείχνουν ότι θα την ξαναβρούμε στο μέλλον μπροστά μας.

«Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής».

Τα έχουμε πει. Η διαφθορά στη χώρα, εκτός από ονοματεπώνυμα, έχει διαστρωμάτωση και ιεραρχία. Δεν είναι οριζόντια. Δεν είναι ολιστική. Κάθε τέτοια προσέγγιση οδηγεί σε φασιστικού τύπου λογικές. Ειδικά, όταν από την ιεραρχία λείπει η κορυφή και ο πιο... ισχυρός κρίκος. Όσο κι αν ψάξετε στο κείμενο δεν θα τους βρείτε. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, η κορυφή περιγράφεται με το γενικόλογο χαρακτηριστικό "πολιτικό σύστημα". Οι σχεσιακές συνδέσεις διαφθορέα-διαφθειρόμενου, οι ποιοτικές αναλύσεις των παθογενειών και μία ολόκληρη συντεχνία -ή μάλλον δράκα- λάμπουν διά της απουσίας τους. Πώς θα ήταν άλλωστε δυνατό να συμβούν όλα τα τούτα, όταν τη θέση του κριτή παίρνουν οι κατεξοχήν υπεύθυνοι και υποτελείς εκείνων ακριβώς των συμφερόντων, των οποίων η απουσία στην επιστολή είναι τόσο κραυγαλέα.

«Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!»

Διαχείριση κρατικών και κοινοτικών κονδυλίων; Μην τα ψάχνετε. Ραντιέρηδες, κρατικοδίαιτοι και επιχειρηματίες που τσέπωσαν παραδάκι και εξήγαγαν αυτό σε Ελβετίες, Νησιά Κάιμαν, και επιχειρήσεις σε Βουλγαρία, Κίνα κ.λπ; Προφανώς αυτοί είναι η κοινωνία, αφού η "συντεχνιακή μειοψηφία" είναι όλοι οι άλλοι. Ο εχθρός έχει περιγραφεί και στοχοποιηθεί. Βρίσκεται σε σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία και... σκουπιδιάρικα. Το "πυρ" ακολουθεί...

Ορισμός: Κοινωνία είναι ό,τι στηρίζει ΠΑΣΟΚ

Η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας αποτελεί καθημερινό κυρίως πιάτο των εξουσιαστών του ΠΑΣΟΚ. Ο βιασμός της νοημοσύνης, επιδόρπιο.

«Υπάρχει, όμως, σήμερα μια ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ανοιχτά πανεπιστήμια, τα ανοικτά σχολεία και τα ανοικτά νοσοκομεία, κόντρα στις σκοπιμότητες των αποφάσεων για καταλήψεις, οι γενναίες δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και η στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες κινητοποιήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο τομέα του τουρισμού. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της»

500.000 άνθρωποι στους δρόμους και τις πλατείες δεν είναι κοινωνία. Δέκα τσολιαδάκια που υποδέχονται Ιαπωνέζους τουρίστες είναι. Στους 700.000 άνεργους δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Αντιθέτως, ελπιδοφόρα είναι μία χούφτα "διανοητών" τρόφιμοι κρατικών "χορηγών" είναι. Συνελεύσεις φοιτητικών και συνδικαλιστικών οργάνων δεν βγάζουν πλειοψηφίες. Στις σελίδες του Facebook κρύβονται οι δημοκρατικές διαδικασίες. Οι οκτώ στους δέκα Έλληνες που αντιστέκονται στην κυβερνητική πολιτική δεν αποτελούν πλειονότητα. Οι δύο στους δέκα ιδρυματικούς πασόκους την αποτελούν. Τα καλύτερα όμως έρχονται...

«Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν».

Καλό είναι να μην ξεχνάμε τις σοσιαλιστικές περγαμηνές των υπογραφών. Τούτου δοθέντος, προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ιδεολογικοκαθοδηγητικό καπέλο στον ορισμό της πάλαι ποτέ αραχνιασμένης νομιμοφροσύνης. Το κράτος, η δικαιοσύνη και η αστυνομία, ορίζουν τις τύχες του λαού. Πλην όμως απαιτείται η συμπόρευση αυτού με τις Αρχές. Αντιθέτως, οφείλει να αποκρούσει τα ιδεολογικά "συμφέροντα". Πιο παλαιοκομμουνιστικό μακιγιάρισμα του ορισμού της ολιγαρχίας δεν θα μπορούσε να φανταστεί και ο πλέον δημιουργικός νους. Προσοχή στη λεπτομέρεια της τελευταίας πρότασης: δεν νοηματοδοτείται η πλειοψηφούσα γνώμη της κοινωνίας, χωρίς κρατικό πιστοποιητικό.

Πράσινο φως στην "τελική λύση"

Μ' αυτά και μ' αυτά φτάνουμε στις έμμεσες απειλές. Τα τανκς του Πάγκαλου είναι πολύ... μπρουτάλ για το λεπτεπίλεπτο πολιτικό προφίλ των συγγραφέων της επιστολής. Ας μην ξεχνάμε ότι συμμετέχει και μία κυρία στις υπογραφές.

«Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που εδώ καταγράφουμε. Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους».

Οι τρεις υπουργοί βιώνουν την ένταση, αλλά -παρότι υπουργοί- δεν δημιουργούν την κρίση. Προφανώς, τα τρία πιο νευραλγικά υπουργεία από πλευράς κοινωνικής προστασίας λειτουργούν σε κενό και δεν καθορίζεται η τύχη τους από τις επιλογές των πολιτικά υπευθύνων, αλλά από τις αντιδράσεις (σε τι άραγε;) των υπαλλήλων τους. Γιατροί, νοσηλευτές, δάσκαλοι, καθηγητές, δημοτικοί υπάλληλοι μακελάρηδες. Η "Δημοκρατία", δηλαδή οι πολιτικοί προϊστάμενοι (σ.σ. εκεί έχει καταντήσει ο ορισμός του πολιτεύματος) όμως, θα τολμήσουν!

«Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις».

Κανένας άλλος δεν είναι εχθρός της κοινωνίας. Ειδικά η γενικόλογη "καθυστέρηση" που παραπέμπει σε προβλήματα του... έμμηνου κύκλου, αποκαλύπτει την απύθμενη βλακεία του αυτοπροσδιοριζόμενου "μεταρρυθμιστή" που ορίζει την πρόοδο ως αλλαγή προς τα οπουδήποτε, για να κρύψει ότι την ουσιαστική οπισθοδρόμηση των "μεταρρυθμίσεων" αυτής της μαφίας που βυσσοδομεί για δύο δεκαετίες πάνω στην πολιτική ζωή της χώρας. Θα μπορούσαμε να σταθούμε (και να συμφωνήσουμε) στην ανομία, αν δεν περιοριζόταν λίγο πιο πάνω στο ίδιο κείμενο μόνο στους τομείς της συνδικαλιστικής δράσης και λαϊκής αντίδρασης στην εξουσία.

«Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε. Το Έθνος και η Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει συμφορά».

Άργησε πλην δεν μπόρεσε να κρυφτεί και η γνήσια γλώσσα των εθνικοφρόνων αυτού του δύστυχου τόπου. Η Πατρίς και το Έθνος ζουν τραγικές περιστάσεις. Η Κρατική μηχανή πρέπει να δουλεύει, να νομοθετεί, να καταδικάζει, εκβιάζει και βιάζει. Ή μαζί μας ή εναντίον μας. Το DNA της πατριδοκαπηλευτικής παλαιοδεξιάς ζει και βασιλεύει στους τεταρτοδρομικούς μεταρρυθμιστές του μετασοσιαλισμού.

«Σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον Πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας , στο πλαίσιο της Ε.Ε.»

Μόνο με ναζιστική σημειολογία θα μπορούσε να ολοκληρώνει αυτό το κείμενο. Η "τελική λύση" που απεργάζεται (και ουχί επεξεργάζεται) ο πρωθυπουργός, εκτός δημοκρατικών θεσμών, χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση και χωρίς κοινωνική συνεννόηση και έγκριση, έρχεται. Τα τανκς του Πάγκαλου όπως ανέφερα παραπάνω είναι πολύ μπρουτάλ. Θα σας εξαφανίσομεν...

Αντιδράσεις

Το μιντιακό κατεστημένο έσπευσε να υποδεχτεί την "παρέμβαση" ως ισχυρό πολιτικό μήνυμα προς τον πρωθυπουργό ή ακόμη και ως γενναία στάση απέναντι στην υστεριάζουσα κοινωνική μειοψηφία (σ.σ. είπαμε, η αριθμητική έχει μεταναστεύσει προ πολλού από αυτή τη χώρα). Με άκρως πολιτική γλώσσα απαντώ μονολεκτικώς: Κολοκύθια!

Η επιστολή δεν έφερε τίποτε καινούριο. Επανέλαβε τα χιλιοειπωμένα "συνθήματα" της εξουσιαστικής προπαγανδιστικής μηχανής που ανακυκλώνονται εργολαβικά στα κανάλια των εθνικών εργολάβων.
Το τρίο των "εκσυγχρονιστών" (γνωστής ενδοπασοκικής γκρούπας σημιτικής ταυτότητας) παίρνει θέση για την επόμενη ημέρα. Επόμενη ημέρα που αναμένεται να ανατείλει πολύ γρήγορα - ενδεχομένως εντός της εβδομάδας. Δηλώνει κομματική υποταγή και ταυτόχρονα ηγεμονική πρωτοβουλία για τα "χρόνια της χολέρας".
Στοχοποιεί τον εχθρό: την κοινωνική πλειοψηφία μισθωτών, ανέργων, αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών. Προειδοποιεί το σύνολο της κοινωνίας και δίνει την εντολή "πυρ κατά βούληση" στα όπλα της Κρατικής Καθεστωτικής Ολιγαρχίας (που βαφτίζεται βολικά "Δημοκρατία"). Το δόγμα Μπους επι το ελληνικότερον...

Δεν θέλει κόπο. Θέλει τρόπο, η ανάγνωση της τριάδας των ευέλπιδων αυριανών επικυρίαρχων.

Γλωσσολογικόν κερασάκιον

Μόλις χθες το βράδυ ο αγαπητός σε όλους, Πάσχος Μανδραβέλης, χρησιμοποιούσε στο twitter επανηλειμένα το νεολογισμό "συντεχνιασμό", όχι βέβαια για να υπερασπιστεί τις δημόσιες κοινωνικές δομές, αλλά για να τις καταργήσει. Τυχαίο; Πιθανότατα... αλλά δεν κόβω και το χέρι μου.

http://twitter.com/#!/Mandravelis/status/125287702491967488

Zaphod

15.10.2011: Δεν ξεχνάμε το παγκόσμιο ραντεβού

2011-10-15T11:19:00.000+03:00

Δεν ξεχνάμε το σημερινό παγκόσμιο ραντεβού

Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ

Το δικό μας ραντεβού στην Αθήνα, πραγματοποιείται στην πλατεία Συντάγματος στις 18:00 μμ. όπου θα γίνουν συναυλίες, ζωντανή σύνδεση με το κίνημα απ΄ολο τον κόσμο, θεατρικά και άλλα καλλιτεχνικά δρώμενα. Για ενημέρωση στο twitter το hashtag είναι #15Οgr

Ενημέρωση για τις κινητοποιήσεις στο facebook απο εδω . Στο twitter κάνε follow το @15octobernet ενώ τα αντίστοιχα hashtags είναι #globalchange #15O #15Oct #Oct15 #15Ofacts

Μία προφητεία 33 ετών!

2011-10-11T01:00:00.002+03:00

Ο Προστακτικός Βόγκον Ζελτς, ο καπετάνιος της αποστολής καταστροφής της Γης, είναι σαδιστής ακόμη και για τα βογκονικά στάνταρ. Λατρεύει να γκαρίζει ή και να εκτελεί τα μέλη της δικής του αποστολής και είναι επαγγελματικά υπερήφανος για τη δουλειά που κάνει στην καταστροφή πλανητών.

Ποιον είχε στο μυαλό του ο Ντάγκλας Άνταμς, πριν 33 ολόκληρα χρόνια, όταν φανταζόταν τον Βόγκον Ζελτς; Η απάντηση εντός.

Βόγκονς. Ένα από τα πλέον δυσάρεστα είδη του Γαλαξία. Όχι ακριβώς κακοί, αλλά ευέξαπτοι, γραφειοκράτες, αυταρχικοί και πωρωμένοι. Δεν θα κουνούσαν ούτε το δαχτυλάκι τους για να σώσουν τη γιαγιά τους από το Σαχλομανικό Τέρας του Τράαλ, χωρίς γραπτές εντολές υπογεγραμμένες εις τριπλούν, που έχουν αποσταλεί, εισέλθει, διαχωριστεί, χαθεί, ανευρεθεί, διερευνηθεί, χαθεί και πάλι και τελικά θαφτεί σε ένα βουνό τύρφης και ανακυκλωθεί για την κατασκευή προσανάματος. Ο καλύτερος τρόπος για να πάρεις ένα ποτό από Βόγκον είναι να του χώσεις το δάχτυλο βαθιά στο λαρύγγι και ο καλύτερος τρόπος για να τον τσαντίσεις είναι να δώσεις τη γιαγιά του στο Σαχλομανικό Τέρας του Τράαλ. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιτρέψεις σε έναν Βόγκον να σου διαβάσει ποίηση. Η βογκονική ποίηση είναι η τρίτη χειρότερη του Σύμπαντος.

Zaphod

Όταν σου αξίζει και απόλυση και περιφρόνηση

2011-10-10T16:03:00.002+03:00

Όχι δεν αναφέρομαι ούτε σε μπάτσους, ούτε σε στρατιωτικούς, ούτε σε βουλευτές και υπουργούς. Στο στόχαστρό μου (και πάλι) συγκεκριμένοι εργαζόμενοι του δημοσιογραφικού κλάδου. Του σφαγιαζόμενου από τις εργοδοσίες δημοσιογραφικού κλάδου. Του κλάδου με τις περισσότερες (αναλογικά) απολύσεις, αλλά και τους πιο αμετανόητους αντιδραστικούς. Και μάλιστα... ανυπόγραφα αντιδραστικούς. Υπάρχουν λοιπόν εργαζόμενοι που αξίζουν και απόλυση αλλά και την πλήρη περιφρόνησή μας. Η αλληλεγγύη δεν χαρίζεται. Κερδίζεται!

Αφετηρία για μία ακόμη πολεμική απέναντι σε συγκεκριμένους μισθωτούς, ένα δημοσίευμα των Νέων. Πάλι δηλαδή από μία εφημερίδα του ίδιου Ομίλου που προκάλεσε την προηγούμενη κριτική μου σε εργαζόμενους στο χώρο της δημοσιογραφίας. Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για μία δημοσιογραφική παράγκα που τα τελευταία χρόνια έχει υποπέσει δεκάδες φορές σε δημοσιογραφικά εγκλήματα, όπως παραποιήσεις ντοκουμέντων και ψευδείς ειδήσεις. Εγκλήματα για τα οποία ουδέποτε υπήρξε σοβαρή αντίδραση από τους ίδιους τους εργαζόμενους που υποτίθεται ότι θίγονται από την άθλια αυτή εικόνα. Υπενθυμίζω επίσης, ότι όταν εγινε το πρώτο πογκρόμ απολύσεων και το κλείσιμο του καθημερινού Βήματος, κάποιοι παρακαλούσαν τους συναδέλφους τους να κατέβουν για λίγα λεπτά στη συναυλία διαμαρτυρίας που γινόταν ακριβώς έξω από τη γιάφκα του Ψυχάρη και να εκφράσουν την ηθική στήριξή τους προς τους απολυμένους. Πράγμα που δεν έκαναν. Συνέπεια εκείνης της θλιβερής σιωπής τους ήταν να μπούμε στη δεύτερη φάση του πογκρόμ την προηγούμενη εβδομάδα, με τους "νομοταγείς" αυτούς συναδέλφους να επιβραβεύονται για την υποταγή τους με μία τιμητικότατη... απόλυση.

Το σημερινό δημοσίευμα των Νέων, για το γεγονός του γιαουρτώματος του πρώην υπουργού δικαιοσύνης και νυν εσωτερικών Χάρη Καστανίδη, μας υπενθυμίζει ότι κάποιοι δημοσιογράφοι παραμένουν αμετανόητες λέρες που αποζητούν πλέον την πλήρη περιφρόνησή μας. Στο (ανυπόγραφο) ρεπορτάζ των Νέων ξεκινά η παραποίηση της πραγματικότητας από τον τίτλο «Γιαούρτωσαν, έβρισαν και απήλθαν ανενόχλητοι» και η πολύ συγκεκριμένη στόχευση από τον υπότιτλο «Ρόλο θεατή της επίθεσης κατά του Χ. Καστανίδη κράτησε η Αστυνομία».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα:

Ο Καστανίδης δεν κινήθηκε εναντίον των διαμαρτυρόμενων
Οι Βούγιας και Καστανίδης παρέμειναν ατάραχοι για να παρακολουθήσουν το έργο
Οι θαμώνες τα έβαλαν με τους διαμαρτυρόμενους "νεαρούς"
Η αστυνομία ολιγώρησε (αφήνοντας υποψία για σκοπιμότητα στη στάση της)

Ανώνυμο δημοσίευμα ισούται με συλλογική ευθύνη

Το βίντεο του περιστατικού μιλά από μόνο του για τα γεγονότα που αποκρύπτουν και παραποιούν οι δημοσιογράφοι των Νέων. Αυτοί οι ίδιοι δημοσιογράφοι που δεν υπογράφουν το κατάπτυστο αυτό δημοσίευμα και καλούν την αστυνομία να αναλάβει δράση προκειμένου να προφυλάξει τους πολιτικούς από τους "υβριστές νεαρούς" και να διαφυλάξει την ιδιωτικότητά τους. Αυτοί οι ίδιοι "κουκουλοφόροι δημοσιογραφούντες" που εγκαλούν τις μονάδες καταστολής με το πολύ πρόσφατο και πασίγνωστο ιστορικό τους στη "διαφύλαξη της κοινής ειρήνης" (βλ. σπασμένα κεφάλια πολιτών, κουφοί συνάδελφοι και γρονθοκοπημένες συναδέλφισσες) για αδιαφορία απέναντι σε φαινόμενα βίας.

Ο (κάθε) Πρετεντέρης, Μανδραβέλης, Παναγιώτου, Παπαδημητρίου κ.ο.κ. βάζει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του κάτω από την αφεντομουτσουνάρα του στο καθημερινό λίβελο εναντίον της ενοχλητικής κοινωνίας και της ακόμη πιο ενοχλητικής δημοκρατίας. Αυτό οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε. Οι δεκάδες ανώνυμοι όμως συκοφάντες και ψευδολόγοι των διαπλεκόμενων φυλλάδων δεν έχουν καν το θάρρος της γνώμης τους. Αφού παραποιήσουν την πραγματικότητα, αφού υπηρετήσουν πολιτικές ατζέντες, αφού διασπείρουν προσβλητικά δημοσιεύματα, για δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους, φοιτητές, μαθητές, μπορεί κάλλιστα να διαμαρτύρονται κατ' ιδίαν για τη ζούγκλα των ΜΜΕ και να ζητούν την αλληλεγγύη όλων όσων διασύρουν καθημερινά. Κι αν τους τσακώσεις στα πράσα, πάντα θα φταίει κάποιος αρχισυντάκτης, υπεύθυνος ύλης, διευθυντής, επικεφαλής τμήματος, μαρκετινίστας, CEO, COO, CFO και δεν συμμαζεύεται.

Δεν σας χαρίζουμε τίποτε!

Έχω κουραστεί να παρακολουθώ συγκεντρώσεις, ομιλίες και διαλέξεις, στις οποίες επώνυμοι και όχι τόσο επώνυμοι δημοσιογράφοι από αυτά τα "μαγαζιά" παίρνουν το λόγο αναφερόμενοι σε συμφέροντα, λογοκρισία, απειλές, αλλά και ουκ ολίγες "πιπεράτες" ιστορίες για συναδέλφους τους και προϊσταμένους.

Φτάνει ο εμπαιγμός. Στον πόλεμο που έχει κηρύξει η κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με τα μαγαζιά τους εναντίον της εργατικής τάξης, δεν χωρούν πλέον δικαιολογίες. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι κάποιοι επιθυμούν να μείνουν αμέτοχοι, ή φοβούνται να ενεργοποιηθούν κινηματικά, όσοι συμμετέχουν -έστω και έμμεσα- στο παιχνίδι αυτό τη συστηματικής συκοφαντίας και προπαγάνδας, έχουν πάρει έμπρακτα και συνειδητά θέση. Ξεκάθαρα, εναντίον της κοινωνίας.

Όσο μάλιστα δεν υπογράφουν τα δημοσιεύματά τους, τόσο συμμετέχουν στη συλλογική σπίλωση του κλάδου τους. Τόσο δικαιώνουν αλλά και τρέφουν συνειδητά εκείνους που δικαίως φωνάζουν "αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι".

Για εσάς λοιπόν, που οικειοθελώς αναλαμβάνετε παράλληλα τους ρόλους και του δημοσιογράφου και του αλήτη και του ρουφιάνου, καμία αλληλεγγύη, κανένα δάκρυ και καμία στήριξη. Όχι μόνο σας αξίζει η απόλυση στο επόμενο πογκρόμ, αλλά και η περιφρόνηση από τον περίγυρό σας. Εδώ όλα πληρώνονται!

Ζαphod

Νεκρολογία για έναν... ροκ σταρ*

2011-10-08T10:42:00.004+03:00

Ο Στιβ Τζομπς δεν ήταν εφευρέτης. Δεν κατασκεύασε τίποτε. Ο Τζομπς ήξερε τους ανθρώπους. Όχι μόνο τους ήξερε, αλλά και τους "έπλαθε". Ήξερε να επιλέγει συνεργάτες, αλλά και να τους στίβει. Ήξερε τι θα κάλυπτε τις ανάγκες του κοινού, αλλά και να κατασκευάσει ανάγκες για το κοινό. Γνώριζε πώς να απλουστεύει το σύνθετο σε μία τεχνολογική εφαρμογή, αλλά και ταυτόχρονα μπορούσε να βγάλει το λάδι σε όλους τους συνεργάτες του για μία και μόνη λεπτομέρεια που θεωρούσε ο ίδιος σημαντική.

Χωρίς να φέρει την επανάσταση σε κάποιον τομέα της τεχνολογίας, προκάλεσε αρκετές μικρές επαναστάσεις στην εφαρμογή της στην καθημερινότητα. Και οι προσωπικοί υπολογιστές και τα mouse και τα mp3 players και τα smartphones προϋπήρχαν των αντίστοιχων συσκευών της Apple. Ούτε καν κάποια από τις συσκευές της εταιρείας ήταν συνολικά καλύτερη από τις ανταγωνιστικές της. Ούτε οι ποιοτικότερες, ούτε οι ταχύτερες, ούτε οι πιο αξιόπιστες, ούτε οι πιο πλούσια εξοπλισμένες. Σίγουρα όμως από τις ακριβότερες. Σαν κάθε μαρκετινίστας όμως που σέβεται τον εαυτό του, ο Τζομπς γνώριζε πολύ καλά ότι ένα προϊόν δεν είναι ανάγκη να είναι ικανοποιητικό σε όλα, αλλά να διακρίνεται για ένα, δύο το πολύ, σημαντικά χαρακτηριστικά του. Στο σύνθετο και ταυτόχρονα άχρωμο χώρο της τεχνολογίας (των 70s), ο Τζομπς στοιχημάτισε από την αρχή στην ευχρηστία και το design. Και κέρδισε έκτοτε σχεδόν όλα τα στοιχήματα.

Σαν καπιταλιστής ήταν κορυφαίος, από όλες τις απόψεις. Στοιχημάτισε με αποφασιστικότητα και αυταπάρνηση. Επιδίωξε να δημιουργήσει μονοπώλεια και συχνά τα κατάφερε. Αυγάτισε την περιουσία του, φλερτάροντας παράλληλα αρκετές φορές με την καταστροφή. Πλάσαρε τον εαυτό του με ζήλο και τον κατέστησε "ροκ σταρ" στον τομέα του. Έπεισε το καταναλωτικό κοινό ότι είναι ανώτερο αν χρησιμοποιεί τα προϊόντα του. Δημιούργησε στρατιές οπαδών.

Σαν άνθρωπος -σύμφωνα με όσα του καταμαρτυρούν οι ίδιοι οι συνεργάτες του- ήταν φριχτός. Ένας μανιακός που εκμεταλλεύτηκε αδίστακτα δικούς του ανθρώπους. Καταπίεσε αφόρητα του εργαζόμενούς του. Έφτασε σε σημείο να δημιουργεί αντίπαλες σχεδιαστικές ομάδες και να τις βάζει να σφάζονται μεταξύ τους, προκειμένου να αποδώσουν το καλύτερο τελικό προϊόν (πάντα με βάση τις πολύ στενές προδιαγραφές που ο ίδιος έθετε). Οι διαβόητες ιστορίες των εργοστασίων της Foxconn όχι μόνο δεν διαψεύδονται, αλλά η ίδια η Apple έχει ομολογήσει ότι τις γνώριζε. Κανένας ηθικός φραγμός δεν του στάθηκε εμπόδιο...

Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ομολογουμένως δεν έχει να κάνει με τα οράματά του, αλλά με τον ίδιο του τον εαυτό. Το καλύτερο προϊόν της Apple ήταν ο ίδιος ο Τζομπς. Ο Τζομπς οραματιστής, ο Τζομπς ίνδαλμα, ο Τζομπς μεσίας. Στο αποκορύφωμα της δημοφιλίας του, κατά την πρώτη δεκαετία του 2000, σκατά να έπιανε, χρυσό θα έβγαζε. Όχι μόνο του συγχωρέθηκαν αποφάσεις που στο οπαδικό κοινό του θεωρούνταν εγκλήματα καθωσιώσεως (βλ. συνεργασία με Intel και πρόσδεση στο άρμα των PC), αλλά η αγορά αγκάλιασε ουκ ολίγες πανάκριβες συσκευές του, των οποίων τα παιδικά ελαττώματα θα έριχναν στα τάρταρα τους όχι τόσο γκλαμουράτους ανταγωνιστές του. Και αναφερόμαστε στη δεκαετία του 2000, οπότε λάθη δεν επιτρέπονται ούτε για πλάκα. Το iphone υπήρξε ένα μετριότατο κινητό με αστεία αυτονομία και αμφίβολη αξιοπιστία. Και λοιπόν; ibooks που ξέβαφαν και ξέφτιζαν, σε διπλή τιμή και μισές επιδόσεις από πιο ανθεκτικά επώνυμα notebooks. Και λοιπόν; Το δαγκωμένο μηλαράκι έκανε το θαύμα του. Ρηξικέλευθες σε έναν-δύο τομείς πλην εξωφρενικά υπερκοστολογημένες και κατά τ' άλλα απλώς ικανοποιητικές συσκευές, λατρεύτηκαν σαν τεχνολογικά τοτέμ.

Δεν αποτελούν επιτυχία όλα τούτα; Αναμφίβολα. Με τη λέξη "επανάσταση" όμως, κανείς νηφάλιος παρατηρητής δεν θα τα χαρακτηρίσει.

ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΕ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Έπαψε να είναι γκρίζα και μονολιθική
Απογειώθηκε η ευχρηστία των προσωπικών υπολογιστών, κυρίως χάρη στο γραφικό περιβάλλον
Θεμελίωση του Desktop Publishing
Θεαματική βελτίωση στη χρήση και την πολυλειτουργικότητα των smartphones και άλλων φορητών συσκευών
Τα computer graphics μετατράπηκαν σε μία νέα μορφή κινηματογραφικής τέχνης

ΤΙ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΕ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Καμία πραγματικά καινούρια εφεύρεση
Xρόνο στην εξέλιξή της, λόγω εμμονών σε πατέντες και την κλειστή αρχιτεκτονική της Apple
Μαζικότητα. Η πρώτη γενιά της Apple διακατεχόταν από "ελιτισμό" και η δεύτερη δεν ξεπέρασε το στάδιο των ακριβών γκάτζετ [σημ: μην μπερδεύετε τη μαζικότητα με την εμπορική επιτυχία]

Τι κέρδισε η ανθρωπότητα;

Τίποτε το σημαντικό. Και για τα λίγα, όπως η πιο απλή και αποτελεσματική επικοινωνία, η ανθρωπότητα πλήρωσε και με το παραπάνω το αντίτιμο. Αν θα στεκόμουν σε ένα σημείο, με αναφορά στο κέρδος του συνόλου της κοινωνίας, αυτό θα ήταν το NeXT Computer. Μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές αποτυχίες του Τζομπς, έγινε η πλατφόρμα όπου ο Tim Berners-Lee έστησε τα εργαλεία για τη χρήση του World Wide Web. Του σύγχρονου Internet. Ο πρώτος web server ήταν επίσης ένας NeXT Computer. Αυτή χαρακτηρίζω ως τη μεγαλύτερη συνεισφορά του Στιβ Τζομπς στο σύνολο της ανθρωπότητας. Ούτε το Macintosh, ούτε τα ipod, iphone και ipad. Παρά ένα πραγματικά πρωτοποριακό workstation, πάνω στο οποίο υλοποιήθηκε το σύγχρονο Διαδίκτυο.

Ο πραγματικός κερδισμένος δεν είναι η τεχνολογία, ούτε η κοινωνία, αλλά το μάρκετινγκ, όπου η περίπτωση Στιβ Τζομπς θα διδάσκεται στις επόμενες γενιές ως μοντέλο. Από το περίφημο σποτάκι του Ρίντλι Σκοτ για τον Mac ήταν φανερό το μεγαλείο του στην προώθηση προϊόντος. Το ότι ο Τζομπς θα καθιστούσε τα προϊόντα του σύμβολα λατρείας για εκατομμύρια καταναλωτές (σ.σ. δεν υπάρχει καλύτερος χαρακτηρισμός γι' αυτούς) ήταν αναμενόμενο. Όμως, κάπου εκεί χάνεται ούτως ή άλλως η όποια κουβέντα για τη χρησιμότητα και την πραγματική πρόοδο της τεχνολογίας και των εφαρμογών της. Και βέβαια για την ανθρωπότητα, ούτε λόγος...

Υπάρχουν δεκάδες εφευρέτες, οραματιστές, τεχνίτες και δημιουργοί στο χώρο της τεχνολογίας σύγχρονοι του Στιβ Τζομπς και ανώτεροί του που δεν θα μνημονευτούν από τις Δυτικές κοινωνίες όπως αυτός. Δεν έγιναν και δε θα γίνουν ποτέ Κροίσοι. Για τους οποίους δεν θα φτιάξουν "εικονίσματα". Δεν θα θυμούνται καν τα ονόματά τους. Αυτό και μόνο επαρκεί για να καταδείξει ότι ο Τζομπς ήταν ο ίδιος προϊόν και μάλιστα από τα πλέον επιτυχημένα του σύγχρονου καπιταλισμού.

Κι αν κάποιοι ενοχλούνται με τη υποτιθέμενη δαιμονοποίηση του καπιταλιστικού αυτού προϊόντος και την -εξίσου υποτιθέμενη- ασέβειά μου απέναντι σε έναν νεκρό, ας προσπαθήσουν να φανταστούν τον εαυτό τους τη στιγμή που θα αποχαιρετήσει το μάταιο τούτο κόσμο ένας ακόμη πιο επιτυχημένος και με παρόμοια "συνεισφορά" στην τεχνολογία των υπολογιστών: ο Μπιλ Γκέιτς. Άραγε θα εξοργιστούν το ίδιο με τις χιλιάδες "ασέβειες" που σίγουρα θα εκστομιστούν εκείνη την ημέρα ή μήπως αρκετοί από αυτούς θα συμμετέχουν στη "σύληση" του νεκρού;

Κι αν με ρωτήσετε τι δουλειά έχουν όλοι αυτοί οι "επαναστάτες αντικαπιταλιστές" με τα ipad ανά χείρας, θα σας απαντήσω ότι ποσώς με ενδιαφέρει. Κι εγώ "κομμουνιστής με Marlboro" είμαι, κι αν αυτό σας χαλάει, σας συμβουλεύω να αναθεωρήσετε όσα πιστεύετε για την κριτική σας ικανότητα γιατί είναι -το λιγότερο- προβληματική.

Zaphod

(*) Δεν σκόπευα να γράψω κάτι για έναν άνθρωπο που θαύμαζα και απεχθανόμουν ταυτόχρονα. Όχι αμέσως μετά το θάνατό του και συνειδητά όχι, γνωρίζοντας το σκηνικό θεοποίησης που θα στηνόταν. Μοναδικός λόγος που με έκανε να γράψω τις παραπάνω αράδες, είναι για να διευκρινίσω τη θέση μου απέναντι στην αναδημοσίευση του άρθρου του Άγγελου Καλοδούκα από το Aformi.gr στον Παραλληλογράφο. Μία αναδημοσίευση που έμελλε να αποτελέσει μέσα σε δώδεκα ώρες το πιο πολυδιαβασμένο -και από τα πλέον πολυσχολιασμένα- post του μπλογκ. Επειδή δεν υιοθετώ απόλυτα την προσέγγιση του Άγγελου και ο σκοπός μου ήταν απλώς να αναρτήσω μία αντίθετη στο ρεύμα των ημερών ανάλυση για τον Τζομπς.

Οι Αντουανέτες, οι ένστολοι υπηρέτες και ο ΚΟΚ

2011-10-05T15:26:00.001+03:00

Σε περιόδους βαθιάς κρίσης, οι εκδηλώσεις που υποδηλώνουν το χάος που χωρίζει τις λαϊκές μάζες από την άρχουσα τάξη, την αδιαφορία της τελευταίας ακόμη και για τους τύπους και το πόσο τεράστιοι μύθοι είναι η ισοπολιτεία και η ισονομία (σε κάθε αστικό κράτος), παύουν να περνούν απαρατήρητα. Παύουν να αποτελούν μέρος μίας στρεβλής καθημερινότητας. Παύουν να θεωρούνται "φυσιολογικά". Μία κλασική "αρχοντογυφτιά" ενός τυχάρπαστου υπηρεσιακού παράγοντα μπορεί να ανάψει φωτιές.

Χρόνος: Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011, ώρα 8.00 μ.μ. Τόπος: Οδός Εθνικής Αντιστάσεως, Χαλάνδρι.

Κεντρική αρτηρία που οδηγεί από το Χαλάνδρι στη λεωφόρο Κηφισίας. Εκατέρωθεν της Εθν. Αντιστάσεως και σε όλο της το μήκος απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση. Με λίγα λόγια, ακόμη και η στάση για τσιγάρα μπορεί να γίνει αιτία αφαίρεσης πινακίδων αν πέσει στην αντίληψη της τροχαίας, μία οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου. Χθες όμως ήταν από εκείνες τις ημέρες που δεν είναι "μία οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου", τουλάχιστον όχι για κάποιους από εμάς.

Χθες το βράδυ, αν είχες την ατυχία να ανήκεις στην τάξη των πληβείων αυτής της χώρας και την γκαντεμιά να θες να περάσεις την Εθνικής Αντιστάσεως με το αυτοκίνητό σου, εκεί κατά τις 8.00 μ.μ, γινόσουν μάρτυρας ενός ακόμη τυπικού περιστατικού δύο μέτρων και δύο σταθμών. Ένιωθες μαλάκας που πίστεψες ότι η λέξη "ισονομία" δεν ανήκει μόνο σε παραμύθια που λένε οι εξουσίες για να διασκεδάζουν τα παιδιά τους.

Μαύρες Μερτσέντες, δεκάδες, στη σειρά, γυαλιστερές, πεντακάθαρες, κάποιες θωρακισμένες, παρκαρισμένες κάτω από τις πινακίδες απαγόρευσης στάσης/στάθμευσης. Ένας μπλε φάρος στο βάθος δεν υποδήλωνε ότι η τροχαία είχε αναλάβει τα καθήκοντά της να αφαιρεί πινακίδες και να σηκώνει τα παρανόμως παρκαρισμένα με το γερανό. Το αντίθετο. Σταματούσε τα νομίμως κινούμενα ΙΧ των "πληβείων", προκειμένου οι δυσκίνητες, πεντάμετρες Μερτσέντες να κάνουν τις μανούβρες τους στη μέση της φρακαρισμένης αρτηρίας για να σταθμεύσουν με αναίδεια κάτω από τις πινακίδες απαγόρευσης στάσης/στάθμευσης. Απαγόρευσης, μόνο για εκείνους που αυτοαποκαλούνται πολίτες, κοροϊδεύοντας τον εαυτό τους που πίστεψαν ότι κάποτε έγιναν κάτι παραπάνω από υπήκοοι.

Το επίκεντρο του απέραντου πάρκινγκ μαύρης λιμουζίνας της Εθνικής Αντιστάσεως στο Χαλάνδρι

Διαδρομή εκατό μέτρων απαιτούσε (με το ρολόι) μισή ώρα αν ήσουν στη θέση του υπήκοου ιωταχή, χάρη στην τροχαία η οποία εκτελούσε με ζήλο το καθήκον της. Δηλαδή, να επισπεύσει το παρκάρισμα υπηρεσιακών και διπλωματικών λιμουζίνων, παρεμποδίζοντας την ομαλή κίνηση (παράπτωμα, για το οποίο μόλις προχθές μαθητές λυκείου σύρθηκαν στο δρόμο, από συναδέλφους των ως άνω τροχόμπατσων).

Παρκαδόρος με εθνόσημο
Δύο τσιγάρα δρόμος, από τη μία άκρη του φράχτη της οικίας του Γερμανού πρέσβη ως την άλλη. Και τα νεύρα τσατάλια. Στην είσοδο της έπαυλης, αστυνομικός με φωσφοριζέ γιλεκάκι επιβλέπει την κίνηση (όχι τη δική μας βέβαια, αλλά των υπηρεσιακών Μερσεντές). Πλησιάζω και ρωτώ:

"Γνωρίζετε ότι και στις δύο πλευρές του δρόμου απαγορεύεται η στάση;"Πρώτη αφοπλιστική απάντηση:
"Το γνωρίζω"
"Και γιατί δεν παίρνετε το μπλοκάκι για να κάνετε τη δουλειά σας"Δεύτερη αφοπλιστική απάντηση:
"Αν με αντικαταστήσετε στο πόστο μου(!), θα το κάνω"

Λίγο τα νεύρα, λίγο ο παγωμένος κυνισμός (αν και με κάποια ίχνη απολογίας) του οργάνου και η επόμενη απάντησή μου λαμβάνει επισήμανση "ακατάλληλον διά ανηλίκους".

Αφού στολίστηκε το όργανον με χαρακτηρισμούς όπως "παρκαδόρος" και "ορντινάτζα" (σ.σ. σκοτώστε με, ήμουν όντως προκλητικός), η τρίτη αφοπλιστική απάντηση μου έκλεισε το στόμα:

"Έχετε δίκιο κύριε"(!!!) [σημ: ναι ήθελε να με ξεφορτωθεί]

Να σημειώσω κάπου εδώ, ότι ανάμεσα στα φρακαρισμένα οχήματα των ιθαγενών, σουλάτσαραν γραβατοφόροι επίσημοι συνομήλικοι του Τυρανόσαυρου Ρεξ, μετά των "τρε σικ" συνοδών τους. Οδηγοί, μπράβοι, φουσκωτοί και λοιπό υπηρετικό προσωπικό, με νοήματα έδιναν εντολές στους πληβείους να "κάνουν στην μπάντα".
Θα ρωτήσετε, εύλογα: "πώς κάνεις έτσι παλικάρι; δεν έχεις περάσει ποτέ έξω από το Μέγαρο όταν κάποιος εθνικός μουσουργός δίνει συναυλία για τα άπορα της Ακτής Ελεφαντοστού, να δεις την Βασ. Σοφίας να μετατρέπεται σε μία απέραντη έκθεση της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας";

Σωστό το ερώτημα, πλην όμως...

Αντουανέτες τέλος!
Έχοντας φάει με το τσουβάλι τις νουθεσίες της άρχουσας τάξης περί "νομοταγούς και ευσυνείδητου πολίτη", τις ύβρεις και τη χλεύη πρωθυπουργών, υπουργών και παπαγάλων τους, για το πόσο "κλέφτης", "βολεμένος" και "διεφθαρμένος" είμαι. Έχοντας υποστεί με το στανιό τις θυσίες υπέρ βωμών, εστιών, και βέβαια "εθνικού κεφαλαίου" (βλ. ραντιέρηδες, εφοπλιστές, τραπεζίτες, εργολάβοι και λοιπές πατριωτικές δυνάμεις). Έχοντας φάει στη μούρη το δάχτυλο τυχάρπαστων συμπατριωτών μου που επειδή αποφάσισαν να αυτομαστιγωθούν για τις καταστροφές που προκάλεσε η κατοχή πιστωτικής κάρτας στην εθνική οικονομία, νιώθουν ότι μπορούν να παριστάνουν τις θεούσες του καπιταλισμού και να παραδίδουν μαθήματα πολιτικής οικονομίας. Λέω... μπάστα!

Το παντεσπάνι που μου προτείνετε να φάω, επειδή δεν έχω ψωμί, αποφασίζω να σας το επιστρέψω με την ευχή να το βάλετε στον πρωκτό σας. Η πείνα οδηγεί στις εξεγέρσεις, αλλά ο κρετινισμός της άρχουσας τάξης, στις γκιλοτίνες. Μαζεύτε τα κοράκια που κυκλοφορούν σαν αριστοκράτες του βικτωριανού αίσχους, γιατί δεν θα το βρείτε από ταξικά συνειδητοποιημένες μάζες, αλλά από κάτι εξοργισμένους πολίτες της διπλανής πόρτας. Το "θα μας πάρουν με τις πέτρες" ανήκει στο παρελθόν. Να είμαστε εξηγημένοι για την επόμενη φορά που θα θρηνήσετε ανοιγμένο κεφάλι κρατικού μπράβου (βλ. αστυνομικό), αυγοστόλιστη κουρούπα υπουργού και μερτσέντα φλαμπέ. Όχι μόνο να μην κλαψουρίσετε, αλλά να πείτε κι ευχαριστώ, που αυτή η φοβική, βαθιά ραγιάδικη και μικροαστικοποιημένη -του κερατά- κοινωνία, σας επιτρέπει να ζείτε...

Ζαphod

Περί εσχάτης προδοσίας... και ένα σχόλιο

2011-10-04T13:45:00.000+03:00

του Θ. Καρτερού
Τι σημαίνει να κατηγορεί κάποιος πολιτικός αρχηγός την κυβέρνηση για εσχάτη προδοσία; Ότι θα ζητήσει αύριο να στηθούν δίκες –κάτι σαν μια νέα έκδοση από Γουδί; Ότι της καταλογίζει συνειδητή απεμπόληση των συμφερόντων της χώρας εν ονόματι κάποιων σκοτεινών σκοπών και κέντρων –χρειάζεται συνεπώς να ενεργοποιηθεί μια νέα έκδοση του 509; Ή ότι απλώς καταφεύγει σε τόσο βαριές κουβέντες για λόγους πολιτικής ρητορικής, για να δείξει και να καταδείξει πόσο η πολιτική της κυβέρνησης στρέφεται κατά των συμφερόντων του λαού και της χώρας;

Αν πρόκειται για ρητορική έξαψη και έκλαμψη κακώς, κάκιστα, υποκύπτει στη γοητεία της όποιος οφείλει να είναι ψύχραιμος από τον ίδιο του το ρόλο. Όποιος οφείλει να δίνει έμφαση στις μαζικές, μαχητικές, ανυπάκουες, αλλά πάντα ασυμβίβαστα ειρηνικές μορφές αντιπαράθεσης. Όποιος πράγματι έχει ως οδηγό την πείρα και τη σοφία του εργατικού κινήματος και της αριστεράς, που γνωρίζουν καλά πόσο μεγάλη ζημιά μπορεί να κάνει όχι μόνο η άσκηση, αλλά και η ρητορική της βίας. Όποιος τελικά θέλει να προστατέψει από την οργή όχι εκείνους που την προκαλούν, αλλά εκείνους που κάποια στιγμή μπορεί να οδηγηθούν από αυτή σε λάθος δρόμους.
Αν δεν πρόκειται για ρητορική έκλαμψη, αλλά για συνειδητή πολιτική θέση, τότε θα πρέπει να αποδειχτεί η βασιμότητά της. Διότι άλλο πράγμα η άποψη ότι μια πολιτική είναι καταστροφική για τη χώρα και άλλο πράγμα ότι αυτή η πολιτική ασκείται συνειδητά για να καταστραφεί η χώρα. Άλλο πράγμα η θέση ότι μια πολιτική οδηγεί σε εκποίηση της χώρας, άλλο πράγμα ότι μια πολιτική ξεπουλάει, και μάλιστα με ιδιοτελή ανταλλάγματα προδοσίας, συνειδητά τη χώρα. Άλλο πράγμα ο Τσολάκογλου, για όσους ακόμα δεν καταλαβαίνουν, κι άλλο πράγμα ο Παπανδρέου ο τρίτος, ακόμα και ο πρώτος.
Κανένας βέβαια, πολύ περισσότερο οι παλιοί και καθόλου αναμάρτητοι, δεν είναι σε θέση να συμβουλεύει κανέναν σε μια παράταξη που διατρέχεται ευτυχώς από απόψεις και χρώματα, αλλά και κατατρύχεται κάποτε δυστυχώς από πολιτική αχρωματοψία. Δεν θα ήταν άσχημα πάντως να θυμόμαστε ότι η αριστερά έχει καεί στο γάλα πολλές φορές, άρα ας φυσούν οι ηγέτες της και το γιαούρτι. Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις, λέει ο ποιητής. Αλλά όχι στην κοιλιά μας…

Ζαphod

Σχόλιο:
Ο Α. Τσίπρας ακολουθεί μία νέα επιθετική επικοινωνιακή τακτική που είναι φανερό ότι στοχεύει την “πατριωτική βάση” του ΠΑΣΟΚ. (Μικρο)κομματικά είναι πολύ ενδεχόμενο να έχει σημαντικά κέρδη. Η ουσία όμως χάνεται και ο επικίνδυνος δρόμος του λαϊκισμού που πυροδοτεί τα εθνικά ανακλαστικά οδηγεί σε άσχημο προορισμό.
Από εκεί και πέρα, δε συμφωνώ απόλυτα με την προσέγγιση του Καρτερού, ειδικά στο σημείο που ορίζει με πολιτικούς όρους την “εσχάτη προδοσία” με βάση το κατά πόσο υπάρει δόλος πίσω από τις ενέργεις που “ζημιώνουν τη χώρα”. Από στενά συνταγματικής/νομικής πλευράς έχει δίκιο, στο βαθμό που πράγματι δεν είναι αποδεδειγμένο ότι υπάρχει προσωπικό όφελος στελεχών της κυβέρνησης. Χωρίς ταυτόχρονα αυτό να σημαίνει ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει δόλος. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις η υποψία ότι έχουμε να κάνουμε με ενδεχόμενη “εσχάτη προδοσία” είναι απολύτως λογική (αν όχι και θεμιτή).
Όμως και ο Καρτερός χάνει σε αυτό το σημείο την ουσία, διότι δεν υφίσταται ζημιά για τη χώρα, αλλά ζημιά για τις λαϊκές μάζες. Με πολιτικά κριτήρια λοιπόν, η ακολουθούμενη πολιτική ενέχει πάντα δόλο και προσωπικό όφελος, μέσω της τάξης που εκπροσωπείται και κερδίζει από την εφαρμογή της. Βέβαια, αυτό δεν το αποκαλείς “εσχάτη προδοσία”...

"Δημοσιογραφία των Πολιτών": Είναι ήδη εδώ;

2011-10-03T19:18:00.002+03:00

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ*

Ο Χένρι Λούις Μένκεν, αμερικανός προπολεμικός αρθρογράφος, κριτικός και σατιρικός έδωσε τον παρακάτω ορισμό των εφημερίδων:

«Εφημερίδα είναι η συσκευή που κάνει τον άσχετο πιο άσχετο και τον τρελό πιο τρελό»

Προσωπική εκτίμηση, ολίγον αυτιστική όντας περιορισμένη στα ελληνικά σύνορα, είναι ότι ο υπερογδονταετής ορισμός του Μένκεν ταιριάζει τόσο στο ελληνικό Internet όσο όμως και τις έντυπες εφημερίδες ως εργαλεία “ενημέρωσης” (εντός πολλών εισαγωγικών). Το κατά πόσο ειδικά το Διαδίκτυο θα επιβεβαιώσει, θα ακυρώσει ή θα επιτείνει την παραπάνω διαπίστωση, είναι κάτι που -με πολύ ενδιαφέρον- θα παρακολουθήσουμε τα χρόνια που έρχονται.

Μικρός πρόλογος περί έντυπης δημοσιογραφίας

Σκοπός μου δεν είναι να σταθώ στην παρούσα πραγματικότητα των ελληνικών εφημερίδων και της έντυπης δημοσιογραφίας γενικά. Το ζήτημα είναι λίγο ως πολύ γνωστό, αν και πιστεύω ότι αναπαράγονται πολλά στερεότυπα, που οφείλονται στη συχνά “ρομαντική” προσέγγιση στην ιστορικότητα του μέσου. Συνοψίζω λοιπόν…

Η Ελλάδα δεν ακολουθεί τις τάσεις της Δύσης (και ιδιαίτερα των ΗΠΑ) σε ό,τι αφορά τη σχέση εφημερίδων-Internet. Οι εφημερίδες βρίσκοται για άλλους λόγους σε κρίση, και οι καμπύλες μετάβασης δείχνουν ότι δε σχετίζεται με το Web. Στη χώρα μας, ο απόλυτος κυρίαρχος της ενημέρωσης παραμένει η Τηλεόραση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, πριν την οικονομική κρίση, και συγκεκριμένα το 2007 από έρευνα της Public Issue για το Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων, προέκυπτε ότι:

Μόνο το 50% των Ελλήνων αγόραζε εφημερίδα (10% σε καθημερινή βάση)
Το 70% επέλεγε την TV για να ενημερωθεί
Το 80% έβλεπε καθημερινά τηλεόραση πάνω από 2 ώρες
Μόλις το 12% διάβαζε blogs ή άλλα sites για να ενημερωθεί

Την ίδια εποχή, ένας στους δύο Αμερικανούς δήλωνε ότι “είχε αγοράσει εφημερίδα την προηγούμενη ημέρα“.
Ενώ το 2010, ήταν η χρονιά κατά την οποία στις ΗΠΑ το ποσοστό ενημέρωσης από το Internet (46%) ξεπέρασε αυτό των εφημερίδων (40%) [με κριτήριο την επίσκεψη/αγορά τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα], το ίδιο έτος ακόμη και η πρόσβαση στο Internet περιορίζεται στο 44% του συνολικού πληθυσμού της χώρας μας. Με δεδομένο ότι λιγότεροι από ένας στους δέκα Έλληνες αγοράζουν καθημερινές εφημερίδες, η διαπίστωση ότι το Internet “κλέβει” κόσμο από τα έντυπα είναι ριψοκινδυνευμένη και σε κάθε περιπτωση δευτερεύουσας σημασίας.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, δύο είναι τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έντυπη δημοσιογραφία στη χώρα μας:

(1) Κρίση εγκυρότητας (κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες επιβάλλουν ατζέντες ιδιωτικής προπαγάνδας)
(2) Κρίση περιεχομένου (η περίφημη πολιτική της “σακούλας” που σκότωσε την ποιότητα – CD/DVD/δώρα/επιταγές/gadgets)

Η πρόσφατη κατακόρυφη μείωση της κρατικής διαφήμισης αποκάλυψε απλώς το σάπιο κουφάρι που κρυβόταν επιμελώς κάτω από το πανάκριβο ιλουστρασιόν προσωπείο, όλα τα τελευταία χρόνια. Η αμυντική στάση του μιντιακού λόμπι, που οδήγησε στην καρατόμηση τόσο έγκυρων γραφίδων όσο και της αντισυστημικής άποψης, είναι μοιραίο να επιταχύνει αυτό το σπιράλ καταβύθισης της έντυπης δημοσιογραφίας.

Βάζοντας τάξη στην (ιντερνετική) πραγματικότητα

Στην Ελλάδα όπου τα πάντα συζητούνται με όρους αφίσας, με τους νεωτερισμούς να εισάγονται στην καθημερινότητά μας μπαλωματικά, ενίοτε και εξαμβλωματικά, είναι λογικό να παρουσιάζονται πολύ μεγάλες παρανοήσεις σε ένα καινούριο και ραγδαία εξελισσόμενο μέσο, όπως το Internet. Blogs και sites, βαφτίζονται ενημερωτικά-δημοσιογραφικά, τόσο από τους ίδιους τους κατόχους τους, όσο όμως και από το ιντερνετικό κοινό τους.
Για την ώρα, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στο ελληνικό domain ενδημεί ισχυρή (ούτε από άποψη ποσότητας, ούτε ποιότητας) ηλεκτρονική δημοσιογραφία. Πέρα από την ιντερνετική παρουσία των παραδοσιακών εντύπων, αλλά και των (κάποιων) ανεξάρτητων ιδιωτικών διαδικτυακών μέσων, που όμως και αυτά εμφανίζουν αρτηροσκληρωτικά και ξεπερασμένα χαρακτηριστικά των παραδοσιακών μίντια, καθώς δεν γνωρίζουν πώς να εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες του μέσου και ταυτόχρονα επαναλαμβάνουν σφάλματα εντυπώσεων και βερμπαλισμού.
Μία συχνότατη παρανόηση που συμβαίνει στη χώρα μας, έχει να κάνει με την αντίληψη ότι ένας blogger που ασχολείται με την καθημερινότητα και μεταφέρει πληροφορίες και γεγονότα, μπορεί να χαρακτηρίζεται και δημοσιογράφος. Ο blogger όμως δεν είναι δημοσιογράφος, δεν ενημερώνει, και δεν αποτελεί αξιόπιστη πηγή άντλησης ειδησεογραφίας. Θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε σαν την “web κουσομπόλα“. Ξέρει καλά τα της “γειτονιάς” του, βάζει πάντα την προσωπική άποψη, έχει “προηγούμενα” με το αντικείμενό του και ψοφάει… να τα πει σε όλους. Ωστόσο η ενασχόληση με την κάλυψη της πολιτικής πραγματικότητας, σε συνδυασμό με το (διαστρεβλωτικό για τον ορισμό του blogging) συνήθειο της αναδημοσίευσης, έχει δημιουργήσει ένα ιδιότυπο ελληνικό φαινόμενο που επηρεάζεται και από την οικονομική κρίση. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα 3 στα 5 πρώτα της λίστας επισκεψιμότητας ελληνικών μπλογκ στο WordPress είναι πολιτικού/ενημερωτικού περιεχομένου. Κατί ασυνήθιστο για τις περισσότερες χώρες της Δύσης. Πολλοί χρήστες του Internet πιστεύουν ότι ενημερώνονται από τα blogs που επισκέπτονται. Αλλά -όπως είπαμε- συμμετέχουν κατά βάση σε ένα είδος “ιντερνετικού κουτσομπολιού” και θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν πολύ προσεκτικά τα αναλυτικά τους εργαλεία για να διαχωρίσουν την είδηση από το γεγονός και την πληροφορία από το “ράδιο αρβύλα”.
Δεν χρειάζεται σε αυτό το σημείο να νιώσουν βαλλόμενοι οι φίλοι bloggers (κι εγώ ένας από αυτούς είμαι). Εξ’ ορισμού το blogging δεν μπορεί να χαρακτηριστεί δημοσιογραφία. Στη χώρα μας όμως, όπου το μιντιακό λόμπι έχει καταστήσει την είδηση προϊόν κατά παραγγελία, το ρεπορτάζ σκουλικιασμένη κονσέρβα και την ανάλυση κυβερνητικό δελτίο τύπου, η μπλογκόσφαιρα φαντάζει ως όαση εναλλακτικής ενημέρωσης. Ενημέρωση, για την οποία διψά ο πολίτης, χαμένος στην κυβερνητική προπαγάνδα και τη βία των πολιτικών αποφάσεων που τον πνίγουν. Για κάθε μία βαρύγδουπη ανάλυση επιφυλλιδογράφου, ένας καλός αναζητητής θα βρει πολλαπλάσιες καλύτερες, εγκυρότερες και σοβαρότερες από “άσημους” (συχνά ανώνυμους) bloggers.
Επίσης, με ανησυχία παρακολουθούμε τη διάχυση των παθογενειών και του κιτρινισμού, από ένα θεσμικά διάτρητο και βαθιά διαπλεκομενο περιβάλλον των παραδοσιακών μίντια, στο Διαδίκτυο. Μπορεί η ανωνυμία και η ψευδωνυμία (που είναι σύμφυτα του μέσου), να επέτρεψαν σε πολλούς δημοσιογράφους να διοχετεύσουν ειδήσεις και πληροφορίες που αντίβαιναν στα συμφέροντα των ιδιοκτητών του μέσου όπου εργάζονται. Η ίδια όμως ανωνυμία αποτέλεσε καταφύγιο για επιτήδειους που ήθελαν να προωθήσουν προσωπικές ατζέντες ή και να εκβιάσουν. Ταυτόχρονα, το Internet υπήρξε “παράθυρο” αποφυγής της βιομηχανίας αγωγών που έστησαν τα πολιτικά πρόσωπα απέναντι σε μεμονωμένους δημοσιογράφους.
Όλα τούτα τα φαινόμενα συνθέτου ένα χαώδες σκηνικό υπερπληροφόρησης και ταυτόχρονα παραπληροφόρησης, στο οποίο καλείται ο χρήστης του Internet, να χωρίσει την ήρα από το στάρι. Το ευτυχές με το Διαδίκτυο ωστόσο είναι ότι οι επισκέπτες του έχουν πολύ περισσότερα εργαλεία στη διάθεσή τους για να αξιολογήσουν τις πληροφορίες, αλλά και να αλληλεπιδράσουν με τον φορέα τους, σε σύγκριση με την εφημερίδα και την τηλεόραση, όπου τοποθετούνται απέναντι και καθίστανται απλοί καταναλωτές σερβιρισμένου περιεχομένου.

Θα είναι υπεύθυνο το Internet για το θάνατο των εφημερίδων;

Και ναι και όχι.
ΝΑΙ: Διότι, αργά η γρήγορα η έντυπη και “στατική” εφημερίδα θα πεθάνει. Ο Philip Meyer, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας, και συγγραφέας του βιβλίου The Vanishing Newspaper: Saving Journalism in the Information Age, υπολογίζει -με στατιστικά εργαλεία- ότι το 2043 θα είναι το έτος οπότε θα υπάρχει μόνον ένας αναγνώστης εφημερίδων στις ΗΠΑ. Κι όμως, όπως παρατηρεί, οι εκδότες είναι τόσο “επίμονοι” που ακόμη και με έναν “πελάτη” είναι ικανοί να τυπώνουν εφημερίδες. Αυτό όμως δε σημαίνει σε καμία περίπτωση θάνατο της έντυπης δημοσιογραφίας, αλλά μετάλλαξή της...

To ότι το χαρτί θα γίνει "ηλεκτρονικό" δεν σημαίνει ότι θα πεθάνει η έντυπη δημοσιογραφία

ΟΧΙ: Διότι, δεν έχει σημασία η μορφή του “εντύπου”. Είτε λέγεται ipad, είτε kindle, είτε οποιαδήμοτε μορφή e-book, πρόκειται για μετάλλαξη του παραδοσιακού εντύπου. Όπως κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το θάνατο του βιβλίου, ο οποίος πολλάκις έχει προφητευθεί, έτσι και δεν προβλέπεται ο θάνατος της εντυπης δημοσιογραφίας. To Internet άλλωστε αποτελεί αποθέωση του γραπτού λόγου και ταυτόχρονα της συμμετοχής, της εικονοποίησης και της πολυχρηστικότητας. Η συγχώνευση των δύο μέσων: έντυπο και Internet, χάρη στα εργαλεία, τη δυναμικότητα και την ταχύτητα ενημέρωσης του δεύτερου, θα αλλάξει θεαματικά τη μορφή του μέσου. Αλλά όχι τον θεμελιώδη τρόπο που αντιλαμβάνεται ο δέκτης την ανάγνωση της είδησης.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι ακόμη και σήμερα, είδηση που κυκλοφορεί την “επόμενη ημέρα” από το γεγονός, παύει να αποτελεί είδηση. Ο αγώνας ταχύτητας της ενημέρωσης είναι ήδη κερδισμένος από τα νέα μίντια. Ο αγώνας της ποιότητας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη…

“Δημοσιογραφία των πολιτών”: Είναι ήδη εδώ;

Η έκφραση “δημοσιογραφία των πολιτών” που ακούγεται ολοένα και περισσότερο τον τελευταίο καιρό και φαίνεται ικανή να παραμερίσει σε ένα βαθμό τους περιορισμούς της διοχέτευσης της πληροφορίας (για τεχνικούς αλλά και -κυρίως- λόγους συμφέροντος) από τα παραδοσιακά μέσα, κινδυνεύει να καταστεί γραφικότητα πριν κάν την δούμε να υλοποιείται. Πρόκειται για την μορφή ενημέρωσης που παρέχεται απευθείας από την πηγή της είδησης (SMS, ΜΜS, Wi-Fi hotspots κ.λπ.) και από τους μάρτυρες ή και τα ίδια τα υποκείμενά της και διαδίδεται από την κοινότητα του Internet (blogs, sites). Η μεγάλη κουβέντα, ακριβώς για να μην καταστεί γραφικότητα, έχει να κάνει με το απαραίτητο φιλτράρισμα, που θα εκμηδενίζει τον υπαρκτό (τεράστιο) κίνδυνο παραπληροφόρησης, χωρίς όμως να πάσχει από τα προβλήματα των ξεπερασμένων (δυσκίνητων, αυστηρά πυραμιδικών) δομών της παραδοσιακής δημοσιογραφίας. Mε λίγα λόγια, μπορεί η ίδια η κοινότητα να είναι ταυτόχρονα αγωγός της πληροφορίας, αλλά και αυτορρυθμιζόμενο φίλτρο της παραπληφορόρησης, σκόπιμης ή μη;
Γνώμη μου είναι ότι το Internet ως μέσο είναι τόσο πληθωρικό και ιεραρχικά απλωμένο (όχι, άναρχο, όπως εσφαλμένα συχνά περιγράφεται), ώστε κάθε προσπάθεια τμηματικής “θεσμοθέτησής” του καθίσταται μάλλον μάταιη. Πέρα από ένα είδος τυπικής πλατφόρμας (βλ. π.χ. τα πρότυπα του Creative Commons) που θα γίνει αποδεκτή μεταξύ των μελών μίας συγκεκριμένης κοινότητας, όπως η ειδησεογραφική/δημοσιογραφική, που θα έθετε το μίνιμουμ πλαίσιο της ομαλής ανάπτυξης ενός τόσο σημαντικού τομέα, δεν είναι εφικτή. Ακόμη και τότε όμως, οι στενά δημοσιογραφικοί κανόνες του εντύπου δεν μπορούν παρά να αποτελούν μία τυπική βάση συζήτησης, σε επίπεδο ηθικής και κοινά αποδεκτής δεοντολογίας. Σε κάθε περίπτωση, ο αναγνώστης και ταυτόχρονα αγωγός της ειδησεογραφίας, παραμένει υπεύθυνος για την αυτορρύθμιση του μέσου και την αποκρυπογράφηση και απομόνωση της ψευδούς πληροφορίας, της σκόπιμης προπαγάνδας και της εξυπηρέτησης ατομικών ή και ομαδικών συμφερόντων. Μήπως όμως και στην έντυπη δημοσιογραφία δεν συμβαίνει το ίδιο; Και μάλιστα με λιγότερες δυνατότητες επέμβασης από τον δέκτη-καταναλωτή της…
Μία τέτοια προσπάθεια κοινοτικής συνεννόησης για τη “Δημοσιογραφία των Πολιτών“, ξεκινά στη χώρα μας από την ομάδα του radiobubble news (#rbnews) και θα συζητηθεί εκτενώς την ερχόμενη Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011 (20.30-23.00) στο καφέ του radiobubble (Νεάπολη Εξαρχείων, Ιπποκράτους 146 και Βατάτζη), μεταξύ των μελών της ελληνικής ιντερνετικής κοινότητας. Είστε όλοι καλεσμένοι!

(*) Μεταφορά σε κείμενο της εισήγησής μου στη συζήτηση με θέμα «Από την εφημερίδα στο Διαδίκτυο: η μάχη για την ιδεολογική ηγεμονία μετά το “τέλος” των εφημερίδων» στη “νησίδα Διαδικτύου”, την δεύτερη ημέρα του Φεστιβάλ Νεολαίας Συν, στο Άλσος Γουδή

ΔΕΙΤΕ

Βίντεο της συζήτησης “Από την εφημερίδα στο Διαδίκτυο“
Ζαphod

BBC: H Tρόικα, το Χρέος και οι εναλλακτικές

2011-09-29T14:57:00.003+03:00

Ο φίλος Ιουλιανός έστειλε το παρακάτω ενδιαφέρον διάγραμμα (μεταφρασμένο στα ελληνικά), το οποίο απεικονίζει το πώς αντιλαμβάνεται το BBC τις πιθανές εναλλακτικές του σύντομου μέλλοντος στη χώρα μας, ανάλογα με τις κρίσιμες αποφάσεις σε σχέση με την Τρόικα και το χρέος. Και βέβαια, λαμβάνοντας υπόψη, τις λαϊκές αντιδράσεις.

Σύμφωνα με το BBC:

Η Τρόικα των δανειστών -η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- δηλώνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να πάρει περισσότερα οδυνηρά μέτρα για να μειώσει το δανεισμό της. Όμως η Ελλάδα εντιμετωπίζει εξεγέρσεις και μαζικές διαδηλώσεις, στους δρόμους της Αθήνας. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (μόνο 155 από τους 300 βουλευτές υπερψήφισαν τα τελευταία μέτρα λιτότητας), ριψοκινδυνεύοντας την επόμενη δόση των 8 δισ, τα οποία η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη για να αποφύγει την ολική κρίση. Ξεκινώντας από την κορυφή, ακολουθήστε το διάγραμμα αποφάσεων που πιθανολογεί τι θα συμβεί στη συνέχεια.

κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Ζαphod

Οι ξύλινοι και οι τσιμεντένιοι

2011-09-28T14:35:00.002+03:00

Δεν περιμένω τίποτε απολύτως από τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς. Ούτε και από τα υποψήφια προς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Πλέον δεν αναμένω τίποτε ούτε καν από τις ντουζίνες συλλογικοτήτων "μαρξιστικού προβληματισμού" που φλερτάρουν με τον αποκρυφισμό.

Το να βρίσκεσαι στο δεύτερο χρόνο καπιταλιστικού πολέμου και να είσαι χαμένος ανάμεσα στην παρισινή κομμούνα και τους σπαρτακιστές, όταν ταυτόχρονα δεν έχεις κατασταλάξει αν οι ιδιοκτήτες ταξί κάνουν απεργία ή lock-out είναι μαζοχισμός, ίσως και παράνοια. Το να βλέπεις την γ.γ. του Κομμουνιστικού Κόμματος να βάζει μεζούρα στις απολύσεις, είναι θλιβερό. Το να ακούς την Ανανεωτική Αριστερά να αναλύει τους χίλιους και έναν τρόπους διάσωσης της ευρωζώνης, είναι κωμικό. Το να παρακολουθείς τις δεκάδες ομάδες της "Επαναστατικής Αριστεράς" να διαφωνούν για τα χρώματα στα πιόνια του χάρτη της ταξικής μητέρας όλων των μαχών, είναι αφόρητα βαρετό.

Η ιστορία μας προσπέρασε. Η αδυναμία κατανόησης των στοιχειωδών στη σύνθεση των Δυτικών κοινωνιών του 21ου αιώνα, δεν διορθώθηκε. Οι Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες του αριστερού χωριού πλήθυναν. Η ανίατη παρελθοντολογία μας σκότωσε. Δεν υπάρχουν ούτε καν έξυπνες ιδέες. Οι μισοί επικαλούνται το πατριωτικό ΕΑΜ και τον Τζιτζιφρίγκο από το "οι Γερμανοί ξανάρχονται", με τους άλλους μισούς να φαντασιώνονται την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση και τη συνάντηση του Έλληνα με τον Μπαγκλαντεσιανό εργάτη (κάπου στην πλ. Ομόνοιας για από κοινού ζητιανιά).

Το μόνο που με κάνει ελάχιστα αισιόδοξο, είναι το γεγονός ότι δίπλα στην ξύλινη αριστερά, στέκει μία πανικόβλητη αστική διανόηση που δεν ξεπερνά το επίπεδο του... τσιμέντου. Μανιχαϊστές και θρησκόληπτοι, λατρεύουν ένα κακομούτσουνο τοτέμ φαγωμένο από τους συστημικούς τερμίτες του.

Τσιμενταρισμένα μυαλά, μπετόν αρμέ εξουσία

Παρακολουθώντας το διάλογο (ο Θεός να τον κάνει τέτοιο) για το διαβόητο νόμο Διαμαντοπούλου, ήταν δύσκολο να μην παρατηρήσω την ουσιαστική αφωνία της πλευράς που τον στηρίζει. Όσο και να ψάξει κανείς, μία σοβαρή ανάλυση για τα καλά του νόμου και τις πρακτικές εφαρμογές του στα ΑΕΙ δε θα βρει. Στην καλύτερη περίπτωση θα πετύχει μία χούφτα ευχολόγια, θεμελιωμένα στο σκεπτικό ότι τα πανεπιστήμια δεν πάνε καλά, άρα οι αλλαγές θα τα κάνουν καλύτερα. Οι περισσότεροι κινούνται στα όρια της αφόρητα επαναλαμβανόμενης θεωρητικολογίας του μεταρρυθμισμού (σ.σ. όποια μεταρρύθμιση, καλή μεταρρύθμιση).

Το παράδειγμα της "πανεπιστημιακής μεταρρύθμισης" είναι τυπικό της κατάστασης θρησκοληψίας στην οποία έχει περιέλθει η συστημική διανόηση. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της αστικής αμπελοφιλοσοφίας των ημερών. Δογματικά προσκολλημένη σε ένα οικονομικό σύστημα (σε πλήρη απορρύθμιση) χτίζει πύργους από τραπουλόχαρτα σε ανύπαρκτα θεμέλια. Το "δε γίνεται αλλιώς" επαναλαμβάνεται ως βουδιστικό μάντρα, για τον εξορκισμό της "κακής οικονομικής κρίσης". Καμία απολύτως επαφή με τη συνολική εικόνα (σ.σ. ναι, νομοτελειακά οι Κινέζοι και οι Ινδοί θα πέσουν να μας φάνε). Δασκαλίστικο ύφος και απέχθεια προς την κοινωνία. Τύφλωση απέναντι στα ιστορικά παραδείγματα και εμφανέστατη ενόχληση ακόμη και για τα ελάχιστα αναχώματα της στοιχειώδους αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (τους).

Οι πολιτικές εξουσίες της Δύσης επιτίθενται στο σώμα που τις συντηρεί. Τη λεγόμενη μεσαία τάξη. Κατά συνέπεια αδυνατεί πλήρως να βρει κοινωνικά ερείσματα. Η στρατευμένη διανόηση, σε ακόμη πιο τραγική κατάσταση, καλείται να υπερασπιστεί ένα πλήρως ξεχαρβαλωμένο και εξόφθαλμα εχθρικό σύστημα. Τα εργαλεία του μάρκετινγκ εξαντλούνται και ο ορθολογισμός είναι τόσο αμείληκτος, ώστε όσο και να στρεβλώσει τα νοήματα, όσο και να βιάσει την πραγματικότητα, όσο και να αποκρύψει την ενοχλητική αλήθεια, αργά ή γρήγορα θα φανεί ο πισινός της.

Η τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στην άλλη άποψη είναι η... Βόρεια Κορέα. Μπροστά στην απουσία επιχειρημάτων που να στηρίζονται στην ουσία της παγκόσμιας (αλλά και τοπικής) οικονομικής πραγματικότητας, η αστική τάξη παραθέτει βλακώδη και ψυχροπολεμική συνθηματολογία με επίκεντρο τα παραδείγματα του "υπαρκτού". Πλάι στην αδύναμη, ασύντακτη και παρελθοντολάγνα Αριστερά, η Δεξιά αντιπαρατάσσει ασπρόμαυρα τσιτάτα. Ακόμη πιο αδύναμη, ακόμη πιο στενόμυαλη, ακόμη πιο ανίκανη και ακόμη πιο τελειωμένη. Φοβερή στην όψη, αυτή η τσιμεντένια μπροσούρα.

Αναζητούνται σφυριά για το γκρέμισμά της.

Υ.Γ. Δεν είμαι μηδενιστής. Έχει και συνέχεια...

Zaphod

Το μικρόφωνο στους φοιτητές

2011-09-22T15:37:00.000+03:00

Το «Εδώ Πολυτεχνείο» διοργάνωσε μια συζήτηση ανάμεσα σε διάφορα μπλογκς για τις φοιτητικές καταλήψεις ενάντια στο νόμο-έκτρωμα της Διαμαντοπούλου.

Στη συζήτηση, που έγινε στο RadioBubble την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου, συμμετείχαν:

Jaquou Utopie - Παραλληλογράφος

Δημοσθένης Παπαδάτος - Red notebook

Νίκος Παπανικολάου - Aformi

Βασίλης Διαμάντης, Νίκος Ξηρουδάκης - Βαθύ Κόκκινο

Ηλίας Πετράκης - Alterthess

Θάνος Ανδρίτσος - Η Λέσχη

Ζαphod

Το Σοφό (κωλο)Παίδι

2011-09-13T21:12:00.002+03:00

Το παραπάνω αποκαλυπτικό (για τον άνθρωπο) μήνυμα στο twitter, αναρτήθηκε αργά χθες το βράδυ από τον συγγραφέα του μπεστ σέλλερ "το Σοφό Παιδί", σε απάντηση επαναλαμβανόμενων αναδημοσιεύσεων (retweet) της Μυρσίνης Λοϊζου κάποιων (χυδαίων είναι η αλήθεια) συνθημάτων διαδηλωτών της ΔΕΘ, που στόχευαν στον Γιώργο Παπανδρέου προσωπικά. Υπενθυμίζω ότι η Μυρσίνη Λοϊζου, έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό, όταν απαγόρεψε στο ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί, σε κομματικές εκδηλώσεις, τραγούδια του πατέρα της. Ο, διαβόητος στο twitter, ΓΑΠοφύλακας Χωμενίδης έχει γίνει επανηλειμένα στόχος κοροϊδίας, για τα αρκούντως αφελή έως και βλακωδώς επιθετικά σχόλιά του απέναντι στην Αριστερά, τους "αγανακτισμένους" αλλά και όλους όσοι καταφέρονται εναντίον του πρωθυπουργού. Κατά βάση επιφανειακός, εμφανώς εμπαθής, μεγαλομανής και αυτάρεσκος, ο Χωμενίδης καταφέρνει να συναγωνίζεται τον Πάσχο, στο θρόνο για την πιο πολυχλευαζόμενη περσόνα του τουιττερικού μικρόκοσμου. Χθες όμως ξεπέρασε κάθε όριο. Χθες ξέπεσε στα όρια του κοινού κακομαθημένου κωλόπαιδου, τίγκα στα φροϋδικά συμπλέγματα.

Ξεκινώ με μία δήλωση νομιμοφροσύνης:

Η γνώμη μου περί πνευματικών δικαιωμάτων, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι ότι υφίστανται μόνο όσο ο "κάτοχος" βρίσκεται εν ζωή. Κληρονομικά γράμματα, τέχνη και πολιτισμός, στο δικό μου ιδεατό κόσμο δεν υπάρχει. Ούτως ή άλλως το δημοσιευμένο έργο, ανήκει εκ των πραγμάτων στη δημόσια σφαίρα. Κατά συνέπεια για το κατά πόσο έχει δικαιώματα η (κάθε) Μυρσίνη Λοϊζου στο έργο του πατέρα της, μπορεί προσωπικά να διαφωνώ, αλλά η αστική δημοκρατία και οι νόμοι της με υπερβαίνουν. Σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω ότι να υπάρχει έστω και ένας σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι το καλλιτεχνικό έργο του Μάνου Λοϊζου θα μπορούσε να έχει την παραμικρή σχέση με την υφιστάμενη ιδεολογικοπολιτική αλλά και πολιτισμική έκφανση του πασοκισμού (σ.σ. κατ' εμέ δεν είχε ποτέ, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα και σίγουρα αρμοδιότερος εμού ήταν όσο ζούσε ο ίδιος ο Μάνος).

Δηλώνω επίσης ότι την Μυρσίνη Λοϊζου, δεν την γνωρίζω ούτε προσωπικά, ούτε και εξ αποστάσεως. Γνώριζα για την ύπαρξή της, αλλά άρχισα να την παρακολουθώ κι εγώ, λίγο μετά την περίφημη απαγόρευση. Δεν έκανα καμία απολύτως έρευνα για το παρελθόν της, ούτε έψαξα για επαναστατικά παράσημα και ιδεολογικές συστατικές επιστολές. Κατά την άποψή μου, πρόκειται για μία γυναίκα πολύ πρόσφατα κοινωνικά ενεργοποιημένη. Έναν άνθρωπο που ριζοσπαστικοποιήθηκε λόγω των περιστάσεων και παραμένει σε αναζήτηση ενός στιβαρού κοινωνικοϊδεολογικού αλλά και κινηματικού πλαισίου. Επαναλαμβάνω. Αυτή είναι η εντύπωσή μου...

Δοθέντων των παραπάνω, διότι την σήμερον ημέρα οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης έχουν πολύ μεγάλη πέραση, πάμε παρακάτω...

Πασοκοδιανοουμενίστικη μπόχα
Έχω γράψει ουκ ολίγες φορές, ότι τα social media είναι ένας πολύ νέος και διάφανος κόσμος, στον οποίον, όποιος δεν κατέχει τις κακοτοπιές, κινδυνεύει να εκτεθεί ανεπανόρθωτα. Περισσότεροι κώλοι μαϊμούδων δεν βρέθηκαν ουδέποτε τόσο εκτεθημένοι σε έναν και μόνο χώρο. Επίσης, επιμένω ότι σε περιόδους κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, δίνονται οι περισσότερες ευκαιρίες για να αποκαλυφθούν οι πραγματικές προθέσεις και εν τέλει οι ψυχές του καθενός από εμάς. Ειδικά εκείνων που τίθενται σε "καιρό ειρήνης" επικεφαλής διαφόρων πρωτοποριών. Ιδεολογικών, καλλιτεχνικών, πνευματικών κ.λπ.

Για τη lifestyle γενιά του Κλικ που διαπότισε όλον τον καλλιτεχνικό και πνευματικό χώρο, την εποχή των παχέων αγελάδων στα 90s, έχουν γραφτεί χιλιάδες αράδες. Για την αλληλεξάρτησή του με το πλέον καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ όλων των εποχών, εκείνου της παντοκρατορίας των κυβερνήσεων Σημίτη, επίσης. Μοιραία, δίπλα στη Σώτη των αφεντικών, το Νιόνιο των ξερονησιών και τον Δοξιάδη των τολμητιών, στέκεται και ο Χωμενίδης των λεξιλαγνικών ηδυπαθειών (για όποιον έχει ρίξει μία ματιά ειδικά στο "Σοφό Παιδί"). Χωρίς άλλες μακρηγορίες και ιστορίες για αγρίους σχετικές με την εκδοτικομιντιακή -σχεδόν μαφιόζικη- οικογένεια των 90s.

Έως πριν μερικές εβδομάδες, κι ενώ το καθεστώς μπορούσε ακόμη να ισορροπεί στα προσχήματα που του παρείχαν αφειδώς τα ΜΜΕ, όλοι αυτοί περιφέρονταν από μονόστηλο σε τηλεοπτικό παράθυρο και από ιστοσελίδα σε social media, αραδιάζοντας φιλοκαθεστωτικές μπαρούφες και βαρύγδουπες δηλώσεις νομιμοφροσύνης, δίπλα σε πολιτικοκοινωνικές νουθεσίες σε "ταραχοποιούς αριστερούς", υπέρ πίστεως και πατρίδας. Ανέξοδα...

Τώρα όμως ζορίζουν τα πράγματα. Στη χώρα που εξουσιάζει ο Πέτρος (με το λύκο), ολοένα και περισσότεροι δεν τρομοκρατούνται από τον μπαμπούλα της πτώχευσης. Γενικά, τρομοκρατούνται λιγότερο. Ολοένα και περισσότερων το μάτι αγριεύει, παρόλο που πολιτικά παραμένει αλλοίθωρο. Ολοένα και περισσότεροι καθεστωτικοί ταγοί, αρχίζουν να ρίχνουν κλεφτές ματιές προς τον κώλο τους, μήπως και χρειαστεί συντόμως να τον σώσουν. Γενικά, ολοένα και περισσότεροι, είτε απολύτως συνειδητά, είτε σχεδόν αυτοματοποιημένα και ονειρικά, εντάσσονται σε κάποιο στρατόπεδο, για έναν πόλεμο του οποίου το άρωμα αρχίζουν να οσφραίνονται.

Δεν είμαι εγώ μάντης κακών. Απλός παρατηρητής είμαι. Και η απλή αυτή παρατήρηση δείχνει ότι η ψυχραιμία χάνεται. Οι κουβέντες εκτοξεύονται ευκολότερα, σε πιο προσωπικό επίπεδο, πιο απροκάλυπτα, πιο χυδαία, πιο επιθετικά και με ολοένα αυξανόμενη οργή.

Παρατηρήστε τους κι εσείς. Παρατηρήστε τους καλά, γιατί αργά ή γρήγορα θα τους βρείτε μπροστά σας...

Zaphod

Υ.Γ. Η χυδαιότητα του Χωμενίδη δε με σόκαρε τόσο γιατί αναφέρεται στη Μυρσίνη Λοϊζου και στον πεθαμένο πατέρα της, όσο γιατί αφορά το ιδιο του το παιδί. Φαντάζεται ότι θα μπορούσε να υπάρξει στιγμή που θα το καταριόταν από τον τάφο του (πόσο μίσος!) να μην ξαναβιώσει τη χαρά του έρωτα (πόσο πολύ μίσος!). Και βέβαια, με τον πλέον αγοραίο τρόπο. “Να μην ξαναχύσει η κόρη μου” (μα πόσο μίσος και ψυχασθένεια μαζί).

Όταν μας τα' λεγε ο "εχθρός"

2011-09-12T22:03:00.005+03:00

Ο πόλεμος δεν πρόκειται να αρχίσει, δεν άρχισε απλώς, αλλά βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, είτε ζει στον κόσμο του, είτε δεν άκουσε τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας να το επαναλαμβάνει με όλο το στόμφο που μπορεί να χωρέσει στο πρόσωπο ενός εμφανέστατα πατριδοκάπηλου απατεώνα. Επειδή το πολεμικό ζήτημα θα μας απασχολήσει, ειδικά εκείνους που ακόμη βρίσκονται στην αναζήτηση του πραγματικού εχθρού, είναι χρήσιμη μία ιστορική αναδρομή σε μία παρόμοια περίοδο της χώρας και να διαβάσουν αυτόν ακριβώς τον εχθρό που αναζητούν.

Ακολουθούν τρία κείμενα, ηλικίας εξήντα και πλέον ετών, γραμμένα όχι από κανέναν κομμουνιστή ιστορικό ή σοσιαλιστή κοινωνιολόγο, αλλά από γνήσιους εκπροσώπους του καπιταλισμού και εκφραστές του κεφαλαίου. Διαβάστε τα προσεκτικά...

ΚΕΙΜΕΝΟ 1

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία στο βιοτικό επίπεδο και το εισόδημα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίτες διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνηση το αντιμετώπισε αποτελεσματικά. Στο μεταξύ, οι λαϊκές μάζες περνούν άθλια ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικά λίγοι τον αριθμό και ο συνολικός πλούτος τους, περιερχόμενος εις το σύνολο του πληθυσμού, ελάχιστη βελτίωση των γενικών συνθηκών θα επέτρεπε. Αλλά ο πολυτελής τρόπος ζωής τους εν μέσω της πτώχειας συντείνει στο να εξοργίζει τις μάζες και να υπογραμμίζει τη δυστυχία των φτωχών [...] Ουδέν μέτρον ελήφθη από της απελευθερώσεως για να δοθεί κρίσιμη εργασία εις τους δυνάμενους να εργαστούν από το ευρύ στρώμα του πληθυσμού

ΚΕΙΜΕΝΟ 2

Απ' ό,τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η κυβέρνηση δεν έχει καμίαν άλλη πρακτική από το να ζητάει, συνέχεια, ξένη βοήθεια για να διατηρεί την εξουσία της και να διασώζει συνέχεια τα προνόμια μιας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα. Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται διόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο το φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο του συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμπόδιζε να εξάγουν τα κέρδη τους σε ξένες τράπεζες. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα και να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

[...]

Οι μορφές των παγιωμένων συμφερόντων είναι αναρίθμητες, καινούργιες δημιουργούνται συνεχώς και οι παλιές επιβιώνουν. Εως ότου βρεθεί ικανή ηγεσία η ξένη βοήθεια θα είναι δύσκολο να εξυπηρετήσει οτιδήποτε άλλο εκτός από τη διαιώνιση αυτού του θλιβερού status quo

ΚΕΙΜΕΝΟ 3

Το πρώτον μέτρον που πρέπει να ληφθή είναι να ευρεθούν μέσα όπως καμφθή ο αληθώς αρπακτικός εγωισμός των ανθρώπων των Αθηνών. Ούτοι αποτελούνται από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιομήχανους και εισαγωγείς οι οποίοι κυβερνούν την χώραν και οι οποίοι εκ συστήματος και με αναισθησίαν απομυζούν τον πλούτον της, είτε ούτος παράγεται εντός αυτής, είτε στέλλεται από τας ΗΠΑ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι υπενόμευσαν την προσπάθειαν της κυβερνήσεως, χρησιμοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην προοριζόμενην διά τα τρακτέρ που χρειάζονται διά την παραγωγή τροφίμων εις την Ελλάδα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι εκραύγαζαν πατριωτικά συνθήματα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συμμετάσχουν εις τα απωλείας που απαιτούσε η νίκη, και οι οποίοι είχον καταθέσει τα χρήματά των εις Τράπεζας της Ν.Υόρκης, της Ελβετίας και της Αιγύπτου.

[ΚΕΙΜΕΝΟ 1 - Πολ Πόρτερ*, αμερικανός δικηγόρος, τοποτηρητής Αποστολής Οικονομικής Έρευνας στην Ελλάδα, Μάρτιος 1947]
[ΚΕΙΜΕΝΟ 2 - Πολ Πόρτερ, περιοδικό Collier's, Σεπτέμβριος 1947]
[ΚΕΙΜΕΝΟ 3 - Τζόζεφ Χάρισον, αμερικανός δημοσιογράφος, Christian Science Monitor (σ.σ. το μέσο όπου έδωσε την περίφημη συνέντευξη ο ΓΑΠ ομιλώντας για πρώτη φορά περί "4ου δρόμου προς την παγκοσμιοποίηση"), Απρίλιος 1950]

Την κάνουνε αμάκα
Αφετηρία για τη συλλογή και παράθεση των παραπάνω κειμένων υπήρξε το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, "Ιστορία (Κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους, 1830 - 1974" (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου). Είναι πιστεύω η πιο αξιόλογη εκλαϊκευμένη καταγραφή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, και -παρά τις όχι πάντα ακριβείς ή και εμφανώς επηρεασμένες από τις προσωπικές πεποιθήσεις ερμηνείες του συγγραφέα- αξίζει να διαβαστεί από όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας.

Μία τέτοια αυθαίρετη παρερμηνεία του Ραφαηλίδη, αφορά και στην έκφραση "την έκανε αμάκα", η οποία, σύμφωνα με το συγγραφέα, προέρχεται από τα αρχικά της αμερικάνικης βοήθειας υπό το Δόγμα Τρούμαν (σ.σ. αυτού που τον κάναμε άγαλμα και το κρατάμε με το στανιό όρθιο να μας θυμίζει την αιώνια κατάντια μας ως γελοίοι δορυφόροι του παγκόσμιου καπιταλισμού) A.M.Α.G, δηλαδή American Mission to Aid Greece. Η αλήθεια είναι ότι η φραση αυτή που σημαίνει "τη βόλεψε", "τζάμπα" ή και "κλοπή" προέρχεται από τη βενετσιάνικη έκφραση a maca, που σημαίνει "με τα έξοδα άλλου" (λεξικό Τριανταφυλλίδη).

Παρά την ελεύθερη ερμηνεία του συγγραφέα, η κατάσταση δεν απέχει από την πραγματικότητα. Στον πόλεμο αυτό που μας έχει κηρύξει ή άρχουσα τάξη, κάποιοι την κάνουν καθημερινά αμάκα με τα λεφτά των άλλων. Με τους φόρους και τις κρατήσεις των μισθωτών, αλλά και τα γενναία πακέτα χρηματοδότησης των τραπεζών από το ευρωπαϊκό ταμείο (δηλαδή από τους φόρους και τις κρατήσεις των υπόλοιπων ευρωπαίων εργαζομένων). Πρόκειται για τους ίδιους ραντιέρηδες, τραπεζίτες, εργολάβους και γενικώς αρπακτικά στα οποία αναφέρονται οι Αμερικανοί συγγραφείς των παραπάνω κειμένων. Πρόκειται για το ίδιο αδίστακτους κομπραδόρους, όπως χαρακτηριστικά (σχεδόν με τρόμο αλλά και πλήρη απέχθεια) περιγράφουν οι καθόλα καλοί καπιταλιστές τους προ εξηκονταετίας προγόνους τους.

Ειδικά όμως το πολιτικό προσωπικό. Αυτό το κλειστό κλαμπ υπηρετών του μεγάλου κεφαλαίου και ανδρείκελων της εξουσίας του. Ακόμη και εδώ υπάρχουν περισσότερα κοινά από όσα νομίζουμε με την περίοδο 1944-1949. Μία περίοδο οπότε η προπολεμική Δεξιά είχε "καεί" τόσο από την μεταξική δικτατορία, όσο όμως και από την φυγομαχία της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μία εποχή κατά την οποία έπρεπε να επιστρατευτεί το "ιδεολογικά αδιάφορο" -και θεατρινίστικα φιλολαϊκό- Κέντρο για να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Τότε που οι Άγγλοι φύτευαν τον παππού του σημερινού πρωθυπουργού στην κατάλληλη θέση και -κινώντας τα νήματα της μαριονέτας Παπανδρέου- έστρωσαν συστηματικά, από την Καζέρτα έως και τα Δεκεμβριανά, το δρόμο προς τον Εμφύλιο. Κεντρώοι ήταν τότε αυτοί που έστελναν μαζικά στα αποσπάσματα εργάτες αντιστασιακούς. Κεντρώοι και σήμερα εκείνοι που στέλνουν στο οικονομικό απόσπασμα, τους αφελέστατους απογόνους τους, οι οποίοι με μία πιστωτική κάρτα και ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο, νόμιζαν ότι μπήκαν στο κλαμπ των πλουσίων.

Θα την κάνουν λούηδες
Όμως ο στρατός της άλλης πλευράς. Αυτό το συνονθύλευμα κληρονόμων "λαδεμπόρων" πλοιοκτητών, εργολάβων και εισοδηματιών, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα οικονομικά ισχυρό σκορποχώρι, που θα πέσει στο πρώτο συντονισμένο "φου".

Για του λόγου το αληθές, ας πάμε πάλι μία 60αριά χρόνια πίσω και να δούμε -για το τέλος, για την ώρα- τι γράφει ο Δημήτριος Ζαφειρόπουλος στο βιβλίο "Ο Αντισυμμοριακός Αγώνας 1945-1949". Υπενθυμίζω ότι ο στρατηγός Ζαφειρόπουλος, υπήρξε διοικητής της 8ης Μεραρχίας του ΕΣ και βέβαια υπηρέτησε συνειδητά την αστική τάξη μέχρι το τέλος.

Πολλά τέκνα των πλουσίων, είτε ενεγράφησαν εις τα Πανεπιστήμια ως φοιτηταί, δια να τύχουν αναβολής λόγω σπουδών και παρετηρήθη ούτω αύξησις του αριθμού των φοιτητών εις 27.000 έναντι 4.000 προπολεμικώς, είτε επίεζον τους καθηγητάς του Πανεπιστημίου διά των συγγενών και πολιτικών δι' ένα πενταράκι, βαθμόν δια να προαχθούν και τύχουν αναβολής, είτε κατετάσσοντο εις το ναυτικόν, ένθα δεν υπήρχε άμεσος κίνδυνος λόγω του παρεμβαλλόμενου υδάτινου φράγματος της θαλάσσης, είτε ευχαρίστως εδέχοντο τον χαρακτηρισμόν του κομμουνιστού διά να αποφύγουν τη στράτευσιν, είτε εδωροδόκουν γιατρούς διά χρυσίου διά να απαλλαγούν της στρατεύσεως με το δικαιολογητικόν της υγιεινής καταστάσεως, είτε απεδήμουν εις το εξωτερικόν διά δήθε σπουδάς τέκνα ευπόρων και ισχυρών οικογενειών καθ' ην εποχήν μόλις προ ολίγων μηνών πάντες οι εξ αναστολής σπουδασταί εκλήθησαν υπό τα όπλα, είτε εδημιούργησαν σκάνδαλα, ως πολλά τέκαν βιομηχάνων, είτε και τόσα είτε... Οι πλούσιοι δεν συνεισέφερον εναντίον του κομμουνισμού μεγάλα χρηματικά ποσά, ή προσεπάθουν να διοχετεύσουν το χρήμα εις το εξωτερικόν και οι ίδιοι να αποδημήσουν.

(*) Ο Πολ Πόρτερ έχει μείνει γνωστός στην ιστορία για το σφυριχτό χαστούκι που έριξε στο γλοιώδη Στέφανο Στεφανόπουλο, ο οποίος στη συνέχεια «δώρισε στην κυρία Πόρτερ ένα διαμαντένιο περιδέραιο, για να κατευνάσει τον Πόρτερ». Έτσι, για να γνωρίζουμε το επίπεδο της ελληνικής διπλωματίας. Αν και, σύμφωνα με το Ραφαηλίδη, ο Πόρτερ δικαίως σφαλιάρισε τον τότε υπουργό Συντονισμού, ακριβώς λόγω της απίστευτα χυδαίας και προκλητικής συμπεριφοράς της τάξης που είχε έρθει να εξυπηρετήσει.

Υ.Γ. Η αλήθεια είναι ότι ζορίστηκα αρκετά να επιστρέψω από την ολιγοήμερη ανάπαυλα στη Λευκάδα. Ωστόσο επέστρεψα δριμύτερος, όχι τόσο χάρη στην αναζωογόνηση των διακοπών, όσο λόγω της μαζικής και απροκάλυπτης επίθεσης που ξεκίνησαν (με όλα τα μέσα) η κυβέρνηση και οι μιντιάρχες την περίοδο της απουσίας μου.

Ζαphod

Αναμνήσεις Ιονίου...

2011-09-06T14:57:00.004+03:00

Μετά από οκτώ καταπληκτικές ημέρες στην υπέροχη Λευκάδα, επιστροφή στη σκληρή πραγματικότητα της σκληρότατης Αθήνας. Αλλά όχι χωρίς μία χούφτα συμβουλών για τους φίλους που έχουν την ατυχία να μην έχουν επισκεφτεί το νησί αυτό του Ιονίου. Αν και για να πω τη μαύρη αλήθεια, η παρούσα ανάρτηση λειτουργεί περισσότερο σαν δικαιολογία για μία ακόμη κλεφτή ματιά σε ένα ταξίδι που αποτελεί ήδη γλυκιά ανάμνηση.

Όπως και δήποτε

Εγκρεμνοί. Αν δεν πρόκειται να τους επισκεφτείτε, μην κάνετε καν τον κόπο να ταξιδέψετε ως την Λευκάδα.

Αν δεν ανεβοκατεβειτε τα 350 σκαλοπάτια των Εγκρεμνών για να απολαύσετε μία από τις ωραιότερες παραλίες της Ελλάδας με τα πιο κρυστάλινα νερά, τότε πολύ απλά είναι σαν να μην έχετε επισκεφτεί καν τη Λευκάδα. Εν ανάγκη ξεχάστε και όλες τις υπόλοιπες -εξαιρετικές- ακτές. Εντυπωσιακό μεν το πασίγνωστο Πόρτο Κατσίκι, αλλά μακράν δεύτερο σε σχέση με τους απέραντους Εγκρεμνούς.

Παραλία Μεγάλη Πέτρα. Έχει λίγο περπάτημα και πολύ περισσότερα κουνούπια, αλλά είναι το απόλυτο must, ειδικά αν υπάρχει καλή παρέα

Κλειστό παπούτσι και... ξυπνητήρι ή τουλάχιστον έναν κουβά αντικουνουπικής αλοιφής. Τα μόνα εφόδια που χρειάζεστε (ούτε καν μαγιό) για να προσεγγίσετε την παραλία Μεγάλη Πέτρα έξω από το Καλαμίτσι. Υπέροχα απομονωμένη, υπέροχος συνδυασμός άμμου, βότσαλων και βράχων, υπέροχα άγρια, υπέροχα υπέροχη. Όμως... Όμως, λίγο πριν το πέσιμο του ήλιου στη θάλασσα, τρεχάτε ποδαράκια μου. Κάθε μορφής μεταλλαγμένο κολεόπτερο επιτίθεται με μανία μόλις αρχίσουν να χάνονται οι τελευταίες ακτίνες, σε ένα συντονισμένο σχέδιο αντεπίθεσης για ανακατάληψη της ακτής από τους ανθρώπινους εισβολείς. Και δεν τσιμπάνε. Δαγκώνουν!

Οι καταρράκτες πάνω από το Δημοσσάρι. Η ορεινή Λευκάδα είναι εξίσου θελκτική με την παραλιακή.

Κατανοητά τα θέλγητρα των παραλιών, αλλά μην ξεχάσετε την ορεινή Λευκάδα. Ακόμη κι αν δεν χαθείτε στις καταπράσινες διαδρομές μεταξύ Καρυάς, Λαζαράτων, Βαυκερής και Εγκλουβής, τουλάχιστον κάνετε τον κόπο να ανηφορίσετε ελάχιστα χιλιόμετρα από το Νυδρί προς το Δημοσσάρι και μετά (με τα πόδια) προς τους καταρράκτες. Ειδικά αν βρεθείτε στη Λευκάδα αρχές του καλοκαιριού, οπότε η υπεράντληση δεν αρκεί για να καταπιεί το ποταμι, αφήνοντας μικρές λακούβες με στάσιμα νερά όπου φιλοξενούνται δεκάδες φασαριόζοι βάτραχοι.

Ακρωτήρι Λευκάτα στο νοτιότερο άκρο του νησιού. 60 μέτρα κάθετος γκρεμός πάνω από το άγριο Ιόνιο δεν είναι κάτι που το προσπερνάς χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ανακαλύψτε το νοτιότερο άκρο του νησιού. Το -όχι και τόσο περίφημο- ακρωτήρι Λευκάτα επιφυλάσσει ένα από τα καλύτερα θεάματα κατά τη δύση του ηλίου. Άγριο, επιβλητικό (60 μέτρα κάθετος γκρεμός) με έναν γραφικότατο φάρο θρονιασμένο στη μέση του θαλασσοδαρμένου βράχου. Η εικόνα όλης της γραμμής της φαγωμένης από τη θάλασσα δυτικής πλευράς σε συνδυασμό με το ήλιο που χάνεται στο Ιόνιο, ανταμοίβουν και με το παραπάνω για τη διαδρομή των 40+ χιλιομέτρων στους θεόστενους δρόμους από την πρωτεύουσσα της Λευκάδας.

Όρμος Βλυχού. Μία νότα... Ελβετίας στη Λευκάδα. Αν μπορείτε, βρείτε δωμάτιο στο Γένι. Θα ανταμοιφθείτε.

Αν υπάρχει αυτοκίνητο και δεν βαριέστε τις καθημερινές διαδρομές, το Γένι προτείνεται ανεπιφύλακτα ως τόπος διαμονής. Ένας πολύ κλειστός όρμος, πνιγμένος στο πράσινο, ειδυλλιακός, ήσυχος, απέναντι -αλλά και μακριά- από την κοσμούρα του Νυδρίου. Τα λίγα "rooms to rent" που κρέμονται πάνω από τα γαλήνια νερά (σ.σ. θυμίζουν λίμνη) είναι αρκετά για να φιλοξενήσουν τους πιο "ψαγμένους" εκδρομείς.

Αγ. Νικήτας. Το πιο γνωστό και γραφικό χωριό του νησιού. Αναζητήστε την ομώνυμη ταβέρνα (άνευ Αγίου)

Για φρέσκο ψάρι σίγουρα υπάρχουν αρκετές επιλογές, αλλά από όσες προκάμαμε ο Νικήτας (στον Αγ. Νικήτα) ξεχώρισε. Σίγουρα και για τα μαγειρευτά του (ειδικά τις σουπιές με κοφτό μακαρονάκι). Όχι όμως για τα κρεατικά και τα τηγανίδια.
Και μία που θα είστε εκεί, πληρώστε και 3 ευρώ στο βαρκάρη που θα σας μεταφέρει στην διπλανή ακτή Μύλος. Πολύ μικρό αντίτιμο για μία ακόμη υπέροχη παραλία με πράσινα νερά. Και εδώ, το μαγιό είναι optional.

Πόρτο Κατσίκι. Όχι τυχαία η πιο γνωστή παραλία της Λευκάδας (αν και όχι Νο1 στην προσωπική λίστα)

Κόκκινη κάρτα

Στα δημοτικά νταβατζιλίκια: Ναι υπάρχουν πλέον ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι (χωράνε δε χωράνε ένα αυτοκίνητο) προς τις περισσότερες παραλίες της καταπληκτικής δυτικής πλευράς. Αλλά το αντίτιμο για την ασφαλτόστρωση πληρώνεται στο δημοτικό... παρκαδόρο λίγο πριν την παραλία. Είτε λοιπόν πληρώνεις 3-5 ευρώ για μία θέση σε ένα κουτσά-στραβά ισιωμένο κομμάτι γης, είτε παρκάρεις κάπου στη μέση του βουνού, εξοπλίζεσαι με κλειστό παπουτσάκι, μία μπουκάλα νερό, ξηρά τροφή και το κόβεις με το πόδι.

Στη διάχυτη μπίχλα: Και καλά να πληρώσω το δημοτικό παρκαδόρο για τις "παροχές προς τους λουόμενους", αλλά αγαπητοί Λευκαδιώτες κρατήστε το ένα ευρουδάκι από τα παρκαδορικά για να ξεβρωμίσετε τον τόπο σας. Στο τέλος της σαιζόν, επικρατεί μία διάχυτη εικόνα "ναι στα σκουπίδια, ναι στα πλαστικά, σε θάλασσες και ακτές". Προσωπικά αισθάνθηκα επιπλέον και αρκετό εκνευρισμό για την φανερή γαϊδουριά κάποιων ελεύθερων κατασκηνωτών, οι οποίοι κουβαλούν όλες τις κακές αστικές τους συνήθειες μαζί με τα κουτάκια της μπύρας, τις κόκα-κόλες και την πλαστικούρα τους που κείτεται σαν ξεβρασμένο ψάρι στην ακτή.

Η διαφάνεια των νερών στους Εγκρεμνούς σου δίνει την εντύπωση ότι μπορείς να το πιεις.

Ξανθό χαλίκι και μαύρα βράχια. Συνδυασμός που σκοτώνει σε όλη τη δυτική πλευρά της Λευκάδας.

Και του χρόνου... πάλι Ιόνιο

Ζαphod

ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ... ΔΙΑΚΟΠΕΣ

2011-08-26T09:54:00.003+03:00

Ο Γαλαξιάρχης θα απουσιάζει την ερχόμενη εβδομάδα, λόγω ανωτέρας βίας.
Ειδικοί λόγοι προσωπικού συμφέροντος και διασκέδασης τον αναγκάζουν, με ιδιαίτερη χαρά, να την κάνει για άλλη γη, άλλες παραλίες...

Αν για κάποιο μυστήριο λόγο της φύσης και αδιευκρίνιστη (από ιατρικής ή ψυχολογικής πλευράς) αιτία, σας λείψει, αναζητήστε τον εδώ:

Υ.Γ. Εννοείται ότι, εκεί όπου θα βρίσκεται, κάθε επαφή με τεχνολογία πιο μοντέρνα από το σέικερ του φραπέ, απαγορεύεται (με εντολή γιατρού).

O Νόμος Πλαίσιο σε Εικόνες

2011-08-25T10:58:00.008+03:00

ΙΙΕΚ Μαλέλη: Αίθουσα προπαρασκευαστικού μαθήματος για το τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου

Μέγας Χορηγός της Έδρας Ποδοσφαιρολογίας "Ο Μάκαρος" του τομέα Εκβιασμών & Ντόπινγκ, της Νομικής Σχολής Αθηνών

Απόφοιτος του Ελληνικού Παραρτήματος του τμήματος "Παγκόσμια Διακυβερνητική" στο Χάρβαρντ και μέλλων πρωθυπουργός της Ελλάδας

Αφίσα συναινετικών πολιτιστικών εκδηλώσεων της Μαθηματικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Zaphod

Αναμνήσεις μαθητικού ευρωσκεπτικισμού

2011-08-19T23:08:00.007+03:00

«Με δεδομένη την πρόοδο που παρατηρείται στην πορεία για την ευρωπαϊκή ενοποίηση, επισημαίνεται από ορισμένους ο κίνδυνος απώλειας της εθνικής ταυτότητας των ευρωπαϊκών λαών. Πιστεύετε ότι ευρωπαϊκή ενοποίηση και εθνική ταυτότητα είναι έννοιες που αποκλείει η μία την άλλη; Να αναπτύξετε τεκμηριωμένα τις απόψεις σας».

(Θέμα έκθεσης, εισαγωγικών εξετάσεων 1990)

Τέσσερα χρόνια μετά την υπογραφή της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης, που άνοιγε το δρόμο για την Ευρωπαϊκή Ένωση του 1992 (με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ), μπήκε το παραπάνω θέμα στις εισαγωγικές εξετάσεις για τα ελληνικά ΑΕΙ/ΤΕΙ. Ήταν η εποχή του ενθουσιώδους ευρωπαϊσμού, ο οποίος, σε συνδυασμό με την πτώση του Τείχους, έκανε το όραμα της Ευρώπης από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια να φαντάζει πιο προσιτό. Το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" είχε ήδη για αρκετά χρόνια καταγραφεί ως... ανεκδοτολογικό και οι πολίτες της χώρας συναγωνίζονταν ποιος αισθάνεται περισσότερο Ευρωπαίος από τον άλλο. Οποιαδήποτε αντιευρωπαϊκή ή έστω ευρωσκεπτικιστική άποψη αντιμετωπιζόταν με εχθρότητα, από τη δεξιά έως και το μεγαλύτερο φάσμα της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Στην καλύτερη περίπτωση χαρακτηριζόταν ως σταλινικό απολίθωμα και στη χειρότερη ως μειοδοσία. Ήταν μία εποχή που τα ευρωπαϊκά θέματα είχαν τεράστια "πέραση" στα σχολεία (οι "sosάρες" στη μαθητική καθομιλουμένη) και η αναμενόμενη (από τους καθηγητές) αντίληψη των μαθητών παγιωμένη: μία ενωμένη Ευρώπη χωρίς σύνορα και περιορισμούς, μία Ευρώπη των Λαών της. Γιατί όμως όλος αυτός ο πρόλογος;

Αυτές τις μέρες που η ΕΕ δοκιμάζεται από τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς, την άνοδο του εθνικισμού και την περιθωριοποίηση των υπό πτώχευση χωρών της περιφέρειας, επανήλθε στη μνήμη εκείνο το "sos" θέμα έκθεσης, στο οποίο εξετάστηκα για την εισαγωγή μου στο Πολυτεχνείο. Θυμήθηκα, χαμογελώντας, τη μεγάλη απόσταση των δύο βαθμολογιών (12 και 18) που οδήγησε και στην επαναβαθμολόγηση και το επαρκέστατο, για τις βάσεις της σχολής, 15άρι. Το χαμόγελο οφείλεται στην πιθανολογούμενη αιτία της μεγάλης αυτής διαφοράς. Δηλαδή τη δική μου προσέγγιση στην ΕΟΚ (τότε) που καθόρισε και τον τρόπο με τον οποίο ανέπτυξα το θέμα. Χαμόγελο πικρό, διότι σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, αποδεικνύεται περίτρανα ότι το 17χρονο αγόρι με τα τελευταία σημάδια ακμής είχε σε μεγάλο βαθμό δίκιο, όταν αμφισβήτησε την προφανή επικρατούσα γραμμή της εποχής.

ΕΟΚ - Ένωση Οικονομικών Κατακερματισμών

Οι οδηγίες για τη διόρθωση του θέματος αυτού, έλεγαν, με λίγα λόγια, ότι η σωστή ανάπτυξη θα έπρεπε να αναφέρεται στο ενδεχόμενο της διεύρυνσης της Ένωσης σε όλη τη γεωγραφική έκταση της Ευρώπης, την πτώση των συνόρων και την πολιτισμική διάχυση που θα συνόδευε την ελεύθερη μετακίνηση των Ευρωπαίων (πλέον) πολιτών σε μία ενιαία και χωρίς σύνορα περιοχή. Η δική μου προσέγγιση ήταν λιγότερο ρομαντική και αρκούντως σκεπτικιστική.

Αμφισβήτησα ότι το ζητούμενο ήταν η πραγματική ένωση των ευρωπαϊκών χωρών και η ενδυνάμωση οποιασδήποτε άλλης παραμέτρου της ενοποίησης, πλην της οικονομίας. Επέμεινα, πώς το ζητούμενο ήταν και θα παρέμεναν οι οικονομικοί δεσμοί και η άρση των συνόρων θα αφορούσε μόνο τις συναλλαγές και τη μεταφορά κεφαλαίων. Συμπέρανα, ότι "σύμφωνα με τη δεδομένη πρόοδο" (όπως απαιτούσε και ο τίτλος του θέματος) δεν υπήρχαν ενδείξεις σοβαρής ανθρωπολογικής και πολιτισμικής διάχυσης. Σίγουρα όχι πέρα από το όσο η οικονομική ενοποίηση απαιτούσε. Ότι δηλαδή τα εθνικά κράτη της Ευρώπης θα παρέμεναν τέτοια και πώς οι έντονοι -παραδοσιακά- εθνικισμοί θα επιβάλλονταν, σε μία ομιχλώδους μέλλοντος και χωρίς σχέδιο πολιτική ένωση. Επέμεινα ότι η Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια ήταν ένας μύθος και πώς λίγο ως πολύ (σ.σ. και σε αυτό έκανα μερικώς λάθος) η ΕΕ θα παρέμενε "δυτική υπόθεση".

Σήμερα, και παρά τις διάφορες "Σένγκεν", οι Ευρωπαίοι πολίτες παραμένουν ασφυκτικά στριμωγμένοι στα εθνικά τους σύνορα, ακόμη κι αν δεν ζουν εντός τους, αναζητώντας και πάλι τον τρόπο που θα ορθώσουν τείχη ανάμεσά τους. Η ελεύθερη μετακίνηση λίγο (έως καθόλου) επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι πληθυσμοί της Ευρώπης την ήπειρό τους. Στο πρώτο στραβοπάτημα της επίπλαστης καπιταλιστικής ευημερίας, δεν χρειάστηκαν παρά ελάχιστοι μήνες πριν αναζητήσουν οι λαοί καταφύγιο στους εθνικούς τους μύθους. Ακόμη και η περιβόητη οικονομική αλληλεγγύη αποδείχτηκε ένα τεράστιο ψέμα. Ο ανταγωνισμός της ελεύθερης οικονομίας δεν επέτρεψε ποτέ την ανάπτυξη ενός συνεργατικού οικονομικού μοντέλου. Η πάγια αδιαφορία για τους δημοκρατικούς θεσμούς σε υπερεθνικό επίπεδο, μετέτρεψε το ενδεχόμενο της ενίσχυσης της οικονομικής διακυβέρνησης σε ολιγαρχικό εφιάλτη. Οι ισχυρές χώρες του κέντρου δεν κρύβονται πλέον ούτε καν πίσω από τα προσχήματα μίας ΕΕ που ποτέ δεν υπήρξε (εννοιολογικά). Το νεοαποικιοκρατικό τέρας που αναδύεται, σε συνδυασμό με τον ακραίο συντηρητισμό των μεσοαστικών μαζών, κάνει τις μέρες του '90 να μοιάζουν με σελίδες παραμυθιού και εκείνες του '33 πολύ πιο κοντινή ανάμνηση.

Αυτός ο διορθωτής που έβαλε το 12άρι στον ευρωσκεπτικιστή κουτσουροκέφαλο υποψήφιο, μάλλον θα νιώθει πολύ απογοητευμένος σήμερα. Το ίδιο κι ο κουτσουροκέφαλος εκείνος μαθητής, είκοσι χρόνια αργότερα...

Ζαphod